Nog niet eerder op mijn camino werd ik zo brak wakker als die ochtend. Aangezien ik deze keer echt laat was, moest ik zonder ontbijt op pad. Niet fijn.

Mijn rugzak voelde loodzwaar aan, alsof deze gevuld was met bakstenen. Ik moest keihard boeten voor de alcohol en sigaretten van de vorige avond. Bij elke stap werd ik achterover getrokken. Tergend langzaam ging ik voorwaarts. Hoe moest ik in vredesnaam deze dag doorkomen?

Eindelijk na twee uur lopen, dat duurde echt een eeuwigheid, vond ik een plek waar ik kon ontbijten. Wat was ik blij! Ik bestelde meteen een dubbele koffie met heerlijke broodjes.

body language

Tot mijn verrassing trof ik hier twee pelgrimdames aan die ik al verschillende keren had ontmoet. Ik streek neer aan hun tafel. Aansluitend hierop gaven zij mij direct een compliment dat ik zoveel balans uitstraalde en een mooie body language had. Ik schoot enorm in de lach, want ik voelde me zo brak. Het leek alsof ik elk moment door de aarde kon zakken, zo loodzwaar voelde mijn lichaam.

Ineens moest ik denken aan die fotograaf van mijn fotoshoot in St. Jean Chez de Port. Hij had het toen over een verschil in uitstraling vóór en na de camino. Zou dat het zijn? Maar ik was nog lang niet in Santiago. Zo te zien meenden de pelgrimdames het serieus en dus als een echte pelgrim bedankte ik ze voor het compliment.

verrassing

Na mijn heerlijke ontbijt liep ik verder. Gek genoeg herstelde ik snel. Uiteindelijk na uren gelopen te hebben, sloeg toch de vermoeidheid weer toe en kwam ik aan in een klein dorpje Azofra. Ik vond een herberg met een heerlijk zwembad.

En ineens op de rand van dat zwembad zag ik……zes benen bengelend in het water. Niet te geloven! Drie uitgebluste dutchies staarden doelloos in het water. Ik slaakte een kreet van vreugde en was superblij om mijn dutchies onverwacht weer te zien! Echter de alcohol had ook duidelijk bij hen toegeslagen. Die avond dus geen feest, maar een eenvoudig pelgrimsmenu en vroeg naar bed.

parochieherberg

De volgende ochtend ging ik weer alleen op pad en genoot van de zonnebloemen in het afwisselende landschap. Na ruim zes uur, wandelde ik het kleine dorpje Grañón in. Automatisch liep ik over de hoofdstraat langs een fraaie kerk. Volgens mijn routeboekje lag hier ook één van de sfeervolste herbergen aan de camino.

Nieuwsgierig liep ik naar binnen. Het was inderdaad een prachtige herberg en zoals in alle parochieherbergen lagen ook hier harde slaapmatten op de grond en mocht je zelf een donatie geven. We werden uitgenodigd voor een gezamenlijk diner en de mis. Ondanks dat de mis in het Spaans was en ik er dus niets van begreep, genoot ik van de mystieke sfeer en werd het een gezellige avond met leuke, nieuwe ontmoetingen.

stop at every bar

De volgende ochtend werd ik door twee Spaanse dames aangesproken. Of ik zin had met hen mee te lopen. Ze hadden wel één belangrijke voorwaarde waar ik in mee moest gaan. Die voorwaarde luidde: 'we will stop at every bar'. Deze had ik nog niet eerder gehoord op de camino. Het klonk zo grappig en de beide dames lachten hier zo uitnodigend bij, dat ik dit aanbod niet kon weerstaan.

We gingen op pad en stopten daadwerkelijk bij elke bar en dronken als echte SpAnnaarden al staande onze koffie. We werden steeds relaxter, namen de tijd en hadden geen enkel plan. We slurpten niet alleen heel veel koffie, maar hadden ook veel leuke ontmoetingen met de locals en genoten enorm van hun gastvrijheid. 

Er ging een wereld voor mij open, omdat dit een compleet andere manier van lopen was. Ik leerde een nieuwe bijzondere les:

the best plan is no plan

Heel eerlijk was ik ook erg blij met dit relaxte looptempo en de vele stops, want ik merkte dat ik een enigszins zeurende pijn begon te krijgen in mijn rechter onderbeen. Geen idee wat dit was, maar bij elke stap voelde ik een fikse pijnscheut in mijn been. Ik was dan ook blij toen wij na een lange dag aankwamen bij onze volgende parochieherberg in Tosantos.

In deze herberg ontmoette ik een succesvolle zakenman die ook acupuncturist was, zei hij. Een bijzondere combinatie. Hij bood aan mij te helpen en kon naar zijn zeggen met zijn speciale naalden de pijn in mijn been verlichten. Aangezien ik niet zoveel te verliezen had, ging ik dit avontuur maar aan.

Het werd een bijzondere sessie. Ik lag buiten op het grasveld voor de herberg en werd enorm lek geprikt. Heel eerlijk voelde ik na de sessie geen enkel verschil. Maar ik moest geduld hebben en vertrouwen, zei hij.

Na de pelgrimsmaaltijd werden we door de monniken uitgenodigd voor een meditatie. Ondanks mijn lekgeprikte been ging ik vol vertrouwen en ontspannen de meditatie in. Totdat de monnik zei:

'the pain in your body represents the pain in your life'

Ik schrok enorm en was geraakt. Help, wat betekende die pijn in mijn been? Voor het eerst ging ik al piekerend naar de slaapzaal….en kon niet slapen met een lek geprikt, pijnlijk been op de toch wel harde slaapmat.

Lees nu Santiago 10 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us