Vanuit Viana ging ik voor het eerst met een ander gevoel op pad. Ik kon mijn angsten van de afgelopen dagen wat loslaten en voelde gek genoeg meteen meer vrijheid.

Dankzij de ontmoeting met de Koreaan. Bijzonder hoe dit werkt. De omgeving was weer verrassend mooi met uitzicht op de bergen van de Rioja met wijngaarden op de hellingen, waar nu een prachtig wolkendek overheen hing.

leven in overvloed

Na een paar uur naderde ik de rand van Logrono, een grote, drukke stad. Ik liep langs een groot geasfalteerd basketbalveld. En midden op dat lege veld…..lag een slaapmat. Ik zag ook twee blote voeten. En plastic zakken met voedsel. Hoe grappig, daar zat de Koreaan. Hij zat op zijn slaapmat in meditatiehouding en at met blote handen zijn rijst.

Ineens kreeg ik een flashback van mijn allereerste avontuurlijke wandeltocht in de jungle van Sumatra. Onze gidsen liepen toen ook op blote voeten en slingerden als Tarzans aan lianen door de jungle heen en weer om een pad voor ons te maken. Ook zij aten met blote handen en smakten er een eind op los, bijna dierlijk om te zien. Ik werd daar wat misselijk van en kon om die reden ook niet echt mijn eigen eten naar binnen krijgen.

De Koreaan nodigde mij uit om mee te eten en gaf aan dat hij alle voedsel als gift ontvangen had. Dit raakte mij opnieuw. Het zag eruit alsof hij zelf een leven in overvloed had gecreëerd, zonder geld op zak en zonder ook maar iets te vragen aan een ander. We hadden opnieuw een bijzonder gesprek en zonder na te denken gaf ik hem direct een bijdrage voor zijn inspirerende missie. Dankbaar met een gracieus gebaar nam hij mijn bijdrage in ontvangst.

gift

Ik vervolgde mijn tocht door het drukke Logrono. De overgang van het mooie platteland naar de drukke stad was te groot voor mij. Al die prikkels herinnerden mij ook direct aan een vervelende to do lijst. Ik moest namelijk nog geld pinnen en mijn lenzenvloeistof was op. Gedoe.

Eindelijk vond ik een opticien. Ineens stapte ik letterlijk weer in de moderne wereld die ik even was vergeten. In de winkel voelde ik me wat ongemakkelijk met die dikke rugzak, lompe wandelschoenen en naar zweet ruikende wandeloutfit. De opticien echter was uiterst vriendelijk en behandelde mij als een echte pelgrim…ik hoefde niets te betalen! Dankbaar voor dit bijzondere gebaar liep ik als een blij ei naar buiten en vervolgde mijn pad.

aanreikingen

Plotseling begon aan de overkant van de straat een oud Spaans mannetje heel hard naar mij te schreeuwen en te zwaaien. Ik verstond hier niets van, keek om me heen en draaide wat rondjes om mijn rugzak. Het duurde even…maar plotseling begreep ik dat ik de verkeerde kant op liep….en dat terwijl de gele Santiago pijlen overal in het straatbeeld zichtbaar waren. Dankbaar zwaaide ik terug en vervolgde mijn pad in de juiste richting.

nog meer overvloed

Uren later kwam ik aan in Navarrete, een klein dorpje met een heerlijke sfeer en zowaar ook het einde van de etappe in mijn routeboekje. Aangezien het al laat in de middag was, besloot ik niet meer verder te lopen. Al zoekende naar een herberg kwam ik midden op het dorpsplein terecht.

Ongelooflijk….ik hoorde geschreeuw en gejoel. Op een terras zaten de drie dutchies, we werden opnieuw herenigd! Daar zaten ook meer bekenden van de afgelopen dagen, een stuk of tien pelgrims, waarvan twee Engelse jongens met gitaar en ukelele.

Wat een geweldige verrassing en een hoop gezelligheid. Ik plofte neer en gooide mijn schoenen uit. De tafels stonden vol met drank. Ik keek lachend naar Anna en hoefde niets te vragen. Zij begreep mij direct en bood haar sigaretten aan. Dit was zo’n heerlijke combinatie…wijn met een sigaret!

Normaal rookte ik niet, ik was meer een gezelligheidsroker. Ik had ook nooit sigaretten bij me. Maar als Anna in de buurt was, kon ik de verleiding niet weerstaan. Anna was een echte roker. Natuurlijk was ze ook een echte pelgrim, zij liep al vanaf Nederland. En als een echte pelgrim bood ze mij altijd onvoorwaardelijk haar sigaretten aan. Zo pafte ik tijdens de borrels lekker met haar mee.

Het werd een gezellige boel, we zongen bekende nummers van de Beatles en dronken en rookten er lekker op los. Plotseling pakte ook Josien de gitaar en begon te spelen. Ze mocht dan wel een te grote, rode rugzak dragen, maar deze kant kende ik nog niet van haar. Ik was onder de indruk.

Het werd laat en al giechelend en half aangeschoten kwamen we op onze slaapzaal aan. Tot grote irritatie van de andere pelgrims die al lang sliepen. Het kon ons even niets schelen, het was een dag en avond om nooit te vergeten!

Lees nu Santiago 9 en straks het hele boek

Klik hier en ontvang ook gratis wandelblogs!

Share This

Follow Us