De volgende ochtend wilden Irma, Josien en de Nederlandse jongen al vroeg naar de stierenlopen. Anna en ik zagen dat niet zitten.

Wij sliepen uit en namen een heerlijk, uitgebreid ontbijt. En eindelijk gingen we daarna voor het eerst laat in de morgen samen op pad. Ook de andere dutchies waren positief verrast dat er op dat moment bijna geen pelgrims voor onze voeten liepen.

Onderweg passeerden wij de bijzondere pelgrimsbron Irache waar we zowaar wijn uit de muur konden tappen. Irma nam het voortouw en als een echte pelgrim dronk zij uit haar Jacobsschelp. Ook Anna, Josien en ik volgden haar. Nogal vrolijk liepen wij verder, de drie dutchies nog steeds stoer rechtop, maar wel met behulp van hun favoriete wandelstokken. Zelf waggelde ik zonder wandelstokken achteraan met de schelp bengelend aan mijn rugzak. En heel eerlijk….het regelmatige getik van hun irritante wandelstokken hield mij nu wel een beetje in het gareel ;-).

angst om buiten te slapen

Toen wij na een zeer relaxte wandeling vervolgens aankwamen in Villamayor de Monjardin waren er slechts twee herbergen beschikbaar. Wij als vier dutchies kregen de laatste bedden van het dorp. Dat voelde heel raar. Voor het eerst werden wij gewaar hoe andere pelgrims die nacht buiten moesten slapen. En dat was bar koud. De angst zat er goed in…iedereen sprak erover. Zelf had ik ook geen slaapmat bij me. Ook had ik mijn heerlijke dikke donzen slaapzak naar huis gestuurd. Dus wat als ik de volgende keer buiten moest slapen?

De volgende ochtend werd ik heel vroeg wakker om 04.00 uur. Een Franse pelgrim bij ons op de slaapzaal stond op om te gaan lopen in het donker. Los van het irritante lawaai op de slaapzaal begreep ik totaal niet wat hier de lol van was. In het donker zag je niets, geen natuur, geen ontmoetingen, geen foto’s.

angst voor onweer

Mijn routeboekje gaf aan dat mijn volgende etappe van Villamayor de Monjardin naar Viana liep, een route van 31 km in 8.30 uur. De andere dutchies waren toch weer vroeg vertrokken, ondanks de positieve late start van de vorige dag. Ik had zelf nog geen idee waar ik zou eindigen die dag en ook had ik niets afgesproken met de dutchies. Wij hadden op de één of andere manier het vertrouwen dat als het zo moest zijn, dan zouden we elkaar vanzelf weer ontmoeten.

Onderweg trof ik een prachtig landschap met enkele heuvels en uitgestrekte akkers met leuke, kleine dorpjes. Wel betrapte ik mezelf erop dat ik me wat liet opjutten door de spectaculaire donkere luchten die mij achtervolgden. Mijn looppas versnelde. Nog steeds liep ik in de zon, maar die donkere luchten kwamen razend snel mijn kant op. Ik was niet bang voor de regen, maar wel voor onweer.

Dit herinnerde mij ineens aan een eerdere, pittige bergwandeling in Frankrijk waarin ik samen met een vriendin plotseling werd overvallen door noodweer waarbij de bliksemflitsen overal om ons heen in de grond sloegen. Dat was nogal heftig en levensbedreigend.

Inmiddels begon ik te rennen….ik kon nergens schuilen want ik liep door een open veld en geen pelgrim te bekennen. Jeetje, die dikke rugzak zat mij dwars. Ik struikelde en viel…..keek naar mezelf en schoot in de lach. Dit sloeg werkelijk nergens op, ik maakte mezelf helemaal gek. Er was nog geen onweer, alleen maar dreiging. Opstaan en weer doorgaan.

Na een paar uur gestrest lopen met donkere wolken in mijn nek, was ik dolblij met het volgende dorpje Los Arcos. Als beloning trakteerde ik mezelf op een kop koffie. Volgens mijn ellendige routeboek moest ik nog zeker een dikke vijf uur verder naar Viana. Dat was echt te ver. Ik besloot door te lopen naar het volgende dorp Sansol.

verrassing

In Sansol was de gemeentelijke herberg vol. Het dorp was klein, dus iets anders leek er niet te zijn. Toen ik enigszins met lood in mijn schoenen doorliep naar het volgende dorp, hoorde ik plotseling vanuit een smalle zijstraat mijn naam. Ik keek naar links….en jawel, daar zaten ineens drie vrolijke dutchies bij de enige plaatselijke bar. We waren opnieuw superblij, alsof we elkaar heel lang niet gezien hadden.

Zij vertelden mij dat ze zomaar een luxe privéherberg hadden gevonden met een kamer waar vier bedden stonden. Het vierde bed was nog leeg. Ik had geen bedenktijd nodig en checkte direct in. De herberg had een waanzinnige tuin en de gastvrouw bood aan voor ons te koken. Dat was een heerlijke en welkome verrassing!

bijzondere ontmoeting

De volgende ochtend liepen we weer als vier dutchies verder. We maakten een korte wandeltocht naar Viana, een prachtig stadje. Ik liep winkel in, winkel uit, op zoek naar een slaapmat voor het geval dat ik op een moment buiten moest slapen. Ik kon helaas niets vinden. We checkten in bij de parochieherberg met slaapmatten op de vloer.

In deze herberg ontmoette ik een Koreaan. Hij liep de Camino op zijn blote voeten zonder geld op zak. Hij sliep dus heel vaak buiten. Mijn mond viel open en ik was diep onder de indruk. Ineens realiseerde ik me dat hij een enorme spiegel was voor mijn eigen angsten. Hij leerde mij een belangrijke les:

'your backpack is full of fears'

Hoe bijzonder ook dat ik geen slaapmat kon vinden…nu wist ik dat dit zo moest zijn.

Lees nu Santiago 8 en straks het hele boek

lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us