Hinde voettocht solo wandelen Santiago

Die nacht lag ik met de drie andere dutchies in één kamer. De kamer was eigenlijk te klein voor vier personen.

Om die reden moesten Josien en ik samen in een geïmproviseerd bed slapen, een soort twijfelaar. De bedden pasten maar op één manier in de kamer, waardoor ik met mijn hoofd tegen de voeten van Anna en Irma aanlag.

Nu waren dit wel bijzondere voeten, want zij hadden inmiddels al een paar duizend kilometer gelopen vanaf Nederland. En volgens mij nog zonder blaren. Wel was Irma ergens in Frankrijk door haar voeten gezakt. Hoe zou dat eruit hebben gezien? Inmiddels was ze weer vrolijk op de been en met behulp van goede wandelstokken kwam ze een heel eind. Maar respect voor deze echte pelgrim dames.

Josien daarentegen was ergens begonnen in Zuid-Frankrijk, net voordat ik op de route sprong in St. Jean Chez de Port. Josien had nog niet zoveel reiservaring, maar stond maximaal open om te ontvangen en slurpte alles in zich op. Zij was niet al te groot en droeg een enorm grote, rode rugzak. Wanneer je achter haar liep, leek ze op een rode kever met kleine, korte pootjes. Heel koddig om te zien en ook zij bleef overeind door twee wandelstokken.

Nu mocht ik Josien erg graag, maar die nacht lag ik zo dicht bij haar, dat ik totaal geen eigen ruimte voelde. De kamer en het bed waren te klein. Tegelijkertijd kwamen steeds de voeten van Irma en Anna op me af. Het benauwde me enorm. Ik werd gek van mezelf. Zelfs mijn oordoppen konden mij niet redden. Ik bleef maar in mijn hoofd malen en kon niet slapen.

Miss Kiwi leek in eerste instantie beter af. Zij lag in een vrijstaand bed op een ruime slaapzaal.

Toen ik de volgende ochtend naar haar slaapzaal liep, schrok ik en riep:

‘Miss Kiwi is weg, haar bed is leeg’…

Een andere pelgrim zei lachend:

‘Zij kon niet slapen omdat hier vannacht twee pelgrims de liefde met elkaar bedreven. Zij kon dit niet aan en is middenin de nacht vertrokken’.

Ik keek verbaasd:

‘Echt? In het donker weer terug op het wandelpad?’

Ook de drie dutchies waren inmiddels weer vroeg vertrokken, dus ik ging als laatste alleen op pad. Mijn routeboek gaf aan dat ik van Puente la Reina naar Villamayor de Monjardin moest lopen, een route van 32 km in 8 uur. Een pittige afstand met een dikke rugzak op. Ik besloot hier maar even niet over na te denken. Geen idee waar de drie dutchies naar toe zouden lopen, we hadden hier niets over afgesproken. Miss Kiwi had ook niets achter gelaten.

Ik liep Puente la Reina uit over de prachtige, beroemde brug, bekend uit de vele wandelboeken (zie foto). De omgeving was weer fantastisch, het leek een beetje op Toscane. Overal zag ik golvende, pas gemaaide graanvelden met groene wijngaarden of bosranden daartussen. Op de heuvels lagen kleine, knusse dorpjes waar de tijd leek stil te staan.

Onderweg ontmoette ik een Nederlandse jongen, die zich al vaker bij onze groep had aangesloten. We liepen samen verder. Toen we uiteindelijk Estella binnen kwamen, waren we eigenlijk wel klaar met wandelen voor die dag. We besloten op zoek te gaan naar een herberg. Dat viel helaas vies tegen……

Veel herbergen zaten vol omdat het de volgende dag stierenlopen was en er dus een groot feest zou zijn. Dat hadden we niet voorzien. Ik zag het absoluut niet zitten om nog verder te lopen naar het volgende dorp.

Eindelijk, nadat we zes keer te horen kregen dat de herberg vol zat, vonden we toch nog een herberg waar plek was. Ik was inmiddels zo uitgeput, dat ik op de stoep neerplofte voor de herberg. Super dankbaar en blij dat we een bed hadden gevonden.

Plotseling ging er achter ons een raam open van de herberg. Er stak een hoofd naar buiten en een stem gilde keihard:

'Hey Hinde!!!'

Ik riep terug::

'Wauw, ongelooflijk, hoe is dit mogelijk?'

'We hebben zes herbergen geprobeerd, alles zat vol'.

Het hoofd was van Irma. Ook Anna en Josien waren binnen.

Gezien de vele herbergen in Estella, was het bijna onmogelijk om elkaar te treffen. Ook het routeboek gaf een andere etappe aan voor die dag. Alsof het weer zo moest zijn.

Alleen miss Kiwi was in geen velden of wegen te bekennen.

 

Wil je ook weten hoe mijn avonturen naar Santiago verder gaan?

Lees het straks in mijn boek. Je kunt hier alvast jouw interesse aangeven. Je zit nog nergens aan vast maar ontvangt als eerste alle informatie over het boek.

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven van het Santiago boek

Share This

Follow Us