Het was die avond zo gezellig dat we besloten om elkaar aan het eind van de volgende dag weer te ontmoeten in Pamplona, de stad van de stierenlopen.

pamplona

Ik ging weer alleen op pad, zodat ik in mijn eigen tempo kon lopen. Ook was het fijn om zelf te bepalen wanneer te stoppen voor een kop koffie.

Het was een korte, maar prachtige route langs eeuwenoude pelgrimsbruggen. De omgeving bestond uit beboste heuvels en overal zag je goudkleurige graanvelden en terracotta huizen.

Al na een paar uur liep ik Pamplona binnen. Ik moest wennen aan de drukte van een grote stad. Tot dat moment bestond de route alleen uit natuur en knusse, kleine dorpjes. Pamplona was een prachtige stad, indrukwekkende stadsmuren, mooie oude huizen en kleine, smalle straatjes.

Toen ik arriveerde in onze herberg net buiten het centrum, waren de andere Zubiri gangers al aangekomen. Niet raar natuurlijk, ik vertrok altijd als laatste.

Iedereen genoot al van de fijne tuin en een goed glas wijn. Dat was altijd een heerlijke beloning na een dag wandelen. Direct na de check-in, rugzak af, schoenen uit en een glas wijn of bier. De douche kwam pas daarna. Het was een relaxte sfeer en de gezellige boel van de vorige avond werd voortgezet.

stiletto's

Plotseling stond miss Kiwi op. Zij had een bijzondere wandeloutfit voor de Camino naar Santiago. Geen gebruikelijke afritsbroek of een afgeknipte spijkerbroek. Naast haar cowboyhoed, droeg ze een joggingbroek, een lange blouse en een vest om haar middel. Daarnaast een kleine dagrugzak en een extra stoffen tas met grote flower power bloemen erop. Deze flower power tas hing schuin om haar hals. De meeste pelgrims hadden meer bagage mee, vaak zo’n 15 kg in één grote, zware rugzak.

Tijdens de borrel had ze haar wandeloutfit verruild voor een sexy lange rok met top. Ze liep naar haar stoffen flower power tas en toverde hier ineens een paar stiletto’s uit.

Iedereen schoot verschrikkelijk in de lach. Wat moest zij hier nu mee op de pelgrimsroute naar Santiago? We kregen een hilarisch theaterstuk te zien op hoge hakken. Het maakte miss Kiwi nog mystieker dan ze al was. Uiteindelijk sloten we deze fantastische avond af in het mooie Pamplona met heerlijk eten en flamenco muziek.

De volgende dag namen de dutchies, miss Kiwi en ik een rustdag. Heerlijk uitslapen en Pamplona ontdekken. De prachtige kathedraal, het barokke gemeentehuis en het monument voor Ernest Hemingway gaven de rijke geschiedenis van de stad weer. De stad was heerlijk rustig mede dankzij een lege arena voor stierengevechten.

ratrace en angsten

De volgende ochtend liepen we voor het eerst samen, de dutchies Anna, Irma, Josien, miss Kiwi en ik. Overigens moest ik wel concessies doen en ook heel vroeg op om tegen 6.00 uur te kunnen vertrekken. Daar werd ik niet echt vrolijk van.

De meeste herbergen sloten ’s morgens al om 8.00 uur hun deuren, zodat ze in de ochtend konden schoonmaken alvorens er nieuwe pelgrims binnen kwamen. De meeste wandelaars vertrokken om 6.00 uur 'en masse' uit een herberg om zo snel mogelijk weer aan te komen in een nieuwe herberg, bang dat er anders geen plek zou zijn. Daarnaast waren veel wandelaars bang voor de hitte midden op de dag, alsof ze hieronder zouden bezwijken.

Aangezien ik altijd als laatste uit een herberg vertrok, was dit een totaal nieuwe ervaring voor mij. Overal zag ik pelgrims in lange rijen achter elkaar lopen, ik wist niet wat ik zag. Het leek op een avondvierdaagse, iets wat zondermeer niet bij mij past, laat staan bij een pelgrimstocht.

Dit nooit meer, we leken wel kuddedieren. Ik wilde uit de rij breken. Tegelijk wilde ik ook niet onze leuke groep verlaten. Wie weet, kon ik de anderen overhalen om ook later op pad te gaan.

puente la reina

De route naar Puente la Reina was prachtig, waarbij we over een bergrug met windmolens wandelden, de Sierra del Perdón. Op de top was het uitzicht waanzinnig. Aan de ene kant was het veelal groen met zonnebloem- en graanvelden. Aan de andere kant richting Puente la Reina was het meer dor, maar nog steeds mooi met een totaal andere kleurenschakering. Op de top maakten we foto’s, we herkenden direct het moderne pelgrimsmonument uit de bekende film The Way.

Aan het begin van Puente la Reina checkten we in bij een herberg. Die avond aten we met een hele groep pelgrims buiten op een terras. Een waanzinnige plek, ergens achteraf bij de locals.

Miss Kiwi voerde een nieuw theaterstuk op en er ontstond weer een hilarische sfeer. We konden niet meer normaal op onze stoelen zitten van het lachen. Het werd een fantastische en onvergetelijke avond!

Echter een korte, slapeloze nacht volgde.

Lees nu Santiago 6 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us