Hinde Walk naar Santiago solo

Het was die avond zo gezellig dat we besloten om elkaar aan het eind van de volgende dag weer te ontmoeten in Pamplona, de stad van de stierenlopen.

Ik ging weer alleen op pad, zodat ik in mijn eigen tempo kon lopen. Ook was het fijn om zelf te bepalen wanneer te stoppen voor een kop koffie.

Ik genoot van de prachtige route langs eeuwenoude pelgrimsbruggen. Opnieuw rook ik de groen beboste heuvels en overal zag ik goudkleurige graanvelden met terracotta huizen.

Al na een paar uur liep ik Pamplona binnen. Ik moest vreselijk wennen aan de drukte van een grote stad. Tot dat moment bestond de route alleen uit natuur en knusse, kleine dorpjes.

Pamplona was zeker een prachtige stad met indrukwekkende stadsmuren, mooie oude huizen en kleine, smalle straatjes.

Toen ik arriveerde in onze herberg net buiten het centrum, waren de andere Zubiri gangers al aangekomen. Niet raar natuurlijk, ik vertrok altijd als laatste.

Iedereen genoot al van de fijne tuin en een goed glas wijn. Dat was altijd een heerlijke beloning na een dag wandelen. Direct na de check-in, rugzak af, schoenen uit en een glas wijn of bier. De douche kwam pas daarna. Er hing een relaxte sfeer.

Plotseling stond miss Kiwi op.

Overdag droeg zij een bijzondere wandeloutfit voor de Camino naar Santiago. Geen gebruikelijke afritsbroek of een afgeknipte spijkerbroek. Naast haar cowboyhoed, droeg ze een joggingbroek, een lange blouse en een vest om haar middel. Daarnaast een kleine dagrugzak en een extra stoffen tas met grote flower power bloemen erop. Deze tas hing schuin om haar hals. De meeste pelgrims hadden meer bagage mee, vaak zo’n 10 tot 15 kg in één grote, zware rugzak. Nu tijdens de borrel had ze haar wandeloutfit verruild voor een sexy lange rok met top.

Ze liep naar haar stoffen flower power tas en toverde hier ineens een paar stiletto’s uit.

Iedereen schoot verschrikkelijk in de lach.

'Wat moet zij hier nu mee op de pelgrimsroute naar Santiago?', dacht ik.

Miss Kiwi deed haar stiletto’s aan en pakte verleidelijk een paar wandelstokken van het terras. De wandelstokken gooide ze over haar rechter schouder. Langzaam veranderde ze voor onze ogen van een stoere cowboygirl met tattoos in een actrice.

Haar hoge hakken, haar verleidelijke passen en blikken, de wandelstokken met daaraan vast geknoopt haar stoffen tas maakten Miss Kiwi nog mystieker dan ze al was. Ze danste haar one-woman show en voerde een hilarisch theaterstuk op!

Wij, de pelgrims van de herberg, waren plotseling haar publiek.

Ik lachte en tegelijk maakte ze me opnieuw verlegen. Ik werd nog nieuwsgieriger naar haar. Wie was Miss Kiwi? Uiteraard liet ik dat aan niemand merken.

Na afloop trokken we die avond het mooie Pamplona in en verwenden onszelf met heerlijk eten en flamenco muziek.

De volgende dag namen de dutchies, miss Kiwi en ik een rustdag. We sliepen heerlijk uit en ontdekten Pamplona. We proefden de rijke geschiedenis van de stad, de prachtige kathedraal, het barokke gemeentehuis en het monument voor Ernest Hemingway. Dankzij een lege arena voor stierengevechten genoten we ook van de rust in de stad.

De daarop volgende ochtend liepen Anna, Irma, Josien, miss Kiwi en ik voor het eerst samen. Helaas moest ik wel concessies doen. We stonden heel vroeg op om tegen 6.00 uur te kunnen vertrekken. Dat was veel te vroeg voor mij.

De meeste herbergen sloten ’s morgens al om 8.00 uur hun deuren, zodat ze in de ochtend konden schoonmaken alvorens er nieuwe pelgrims binnen kwamen. De meeste wandelaars vertrokken om 6.00 uur 'en masse' uit een herberg om zo snel mogelijk weer aan te komen in een nieuwe herberg, bang dat er anders geen plek zou zijn. Daarnaast waren veel wandelaars bang voor de hitte midden op de dag, alsof ze hieronder ter plekke zouden bezwijken.

Aangezien ik altijd de late vertrekker was, was dit een totaal nieuwe ervaring voor mij. Mijn mond viel open...overal zag ik pelgrims in lange rijen achter elkaar lopen, ik wist niet wat ik zag. Het leek op een avondvierdaagse, iets wat zondermeer niet bij mij paste, laat staan bij een pelgrimstocht.

Ik liep achteraan en zei in mijn ochtendhumeur:

'Dit nooit meer, we lijken wel kuddedieren. Ik wil het liefst nu uit deze absurde rij springen'.

Miss Kiwi liep voor mij, keek achterom en trok haar wenkbrauwen vragend op. Ze verstond mij niet, maar zag ongetwijfeld de stoom uit mijn oren komen.

Tegelijk wilde ik ook niet onze leuke groep verlaten, dus ik had nu even geen keus dan gewoon maar door te lopen.

Al morrend, probeerde ik een knop om te zetten. Dat ging moeizaam, maar de route op weg naar Puente la Reina hielp mij wel. De omgeving oogde prachtig! We wandelden over een lange bergrug met windmolens, de Sierra del Perdón. Op de top was het uitzicht waanzinnig! Aan de ene kant was het veelal groen met zonnebloem- en graanvelden. Aan de andere kant richting Puente la Reina was het meer dor, maar nog steeds mooi met een totaal andere kleurenschakering. Op de top genoten we extra en maakten prachtige foto’s! We herkenden direct het moderne pelgrimsmonument uit de bekende film The Way.

Aan het begin van Puente la Reina checkten we in bij een herberg. Die avond aten we met een hele groep pelgrims buiten op een terras aan een lange tafel. Een waanzinnige plek, ergens achteraf bij de locals.

Miss Kiwi voerde een nieuw theaterstuk op en er ontstond opnieuw een hilarische sfeer. Ik kon niet meer normaal op mijn stoel zitten van het lachen en plaste bijna in mijn broek. Het was lang geleden dat ik een hele avond zo gelachen had. Het werd een avond om nooit meer te vergeten!

Echter een korte, slapeloze nacht volgde.

Lees hier Santiago 6

Lees straks verder in mijn boek. Je kunt hier alvast jouw interesse aangeven. Je zit nog nergens aan vast maar ontvangt als eerste alle informatie over het boek.

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven van het Santiago boek

Share This

Follow Us