Hinde solo wandelen Santiago

De volgende ochtend was iedereen opnieuw vroeg vertrokken. Toen ik als laatste het klooster in Roncesvalles verliet, zag ik alleen nog mijn eigen paar wandelschoenen staan.

In ieder geval geen eindeloze zoektocht naar mijn schoenen. Ook de damestoiletten en douches waren uitgestorven, geen wachtrijen, super fijn. Aangezien het in dit klooster niet mogelijk was om te ontbijten, besloot ik eerst te starten met een heerlijk ontbijt op een terras om de hoek.

Uiteindelijk begon ik pas om 9 uur aan mijn wandeling. Geen pelgrim meer te bekennen en ook de drie andere dutchies waren in geen velden of wegen te zien.

Ik passeerde al snel een km bord, nog 790 km te gaan naar Santiago.

Wat apart, zou ik de vorige dag dan maar 10 km hebben gelopen in 8 uur? Lekker opbeurend idee. Ik besloot dit maar te negeren en was ervan overtuigd dat dit bord gewoon niet klopte.

Mijn routeboek gaf aan dat ik naar Larrasoaina moest lopen, een etappe van 28 km in 8 uur. Wie had in vredesnaam de lengte van deze etappes bedacht? Bizar toch? Alsof dat goed en passend zou zijn voor iedereen. Waarschijnlijk liepen veel pelgrims ook daadwerkelijk deze afstand wanneer dit als de waarheid in een wandelgids stond.

De omgeving was prachtig. Overal om me heen zag ik heuvels en weiden. Ik rook het groen van de bomen. In de verte waren de prachtige bergkammen van de Pyreneeën nog zichtbaar.

Ik worstelde wat met dat gekke routeboekje, lastig om dit steeds vast te houden. Ik durfde het boekje niet in mijn rugzak te stoppen. Bang dat ik de weg kwijt zou raken. Steeds wilde ik weten waar ik was.

Overigens was het onmogelijk om de weg kwijt te raken omdat overal gele pijlen stonden, de Jakobsschelp of een andere aanwijzing richting Santiago.

Zou ik dan toch een controlfreak zijn of iets wat daarop leek? Wat een nare gedachte. Direct besloot ik dit maar weer te vergeten. Bovendien had ik helemaal geen issues.

Onderweg passeerde ik een paar kleine dorpjes. Na uren lopen gaf mijn boek aan niet ver meer verwijderd te zijn van het volgende dorp, Zubiri.

Het pad richting Zubiri was niet makkelijk begaanbaar. Een hoop hobbels en bobbels in de vorm van losse keien en stenen door een bosrijke omgeving.

Mijn rugzak begon te knellen en ondanks dat ik blij was met het nieuws uit mijn routeboek dat er een dorp in zicht was, bleef de worsteling bestaan om alles te combineren.

De veel te zware rugzak, mijn nieuwe slaapzak in een irritant krakende plastic zak hieraan vastgeknoopt, de waterflessen, mijn losse camera en het routeboek. Mijn mobiele telefoon kon ik niet meer vasthouden, dus deze had ik in mijn rugzak gestopt. Bovendien wilde ik ook niet bereikbaar zijn. Stel je voor als ik ook nog eens wandelstokken gehad zou hebben? Onmogelijk.

Na een heleboel losse keien met de nodige misstappen tussendoor, zag ik ineens de twee landgenoten van de dame met cowboyhoed en tattoos voor mij lopen. Ik had ze al eerder ontmoet op de eerste dag.

Zo te zien had één van de twee dames zware knieproblemen, ze kon alleen nog maar wat strompelen. Eerlijk gezegd viel dit pad mij ook wat tegen, ik voelde ook bij elke stap mijn eigen knieën. Dit was pas de derde dag, dat beloofde wat!

Samen liepen we heel langzaam door naar Zubiri en besloten daar ter plekke om niet verder te lopen, ondanks de voorgestelde etappe van mijn routeboek. Ik moest nog zeker 1,5 uur verder lopen om aan te komen in Larrasoaina. We vonden met zijn drieën een herberg in Zubiri en checkten in.

Net toen we een bed hadden bemachtigd ging de deur van de slaapzaal open.

Ik zat bovenop het stapelbed en zag alleen - mijn mond viel open - een cowboyhoed bewegen!

Ineens stond daar de stoere dame met tattoos uit Nieuw-Zeeland in de deuropening! Ik had haar na de eerste herberg nergens meer gezien en natuurlijk helemaal nog niet gesproken.

Ze stak haar hand uit en zei:

'Hi, I am Miss Kiwi'

Ik boog voorover uit mijn bed en gaf haar mijn ietwat trillende hand en zei verlegen:

'Hi, I am Hinde'

'Yes, I've seen you before in Auberge Orisson with your Dutch friends', antwoordde ze.

Direct kreeg ik een rode kleur. Natuurlijk had ze me daar gezien. We hadden ook al elkaars stem gehoord bij het voorstelrondje in de groep. Zou ze me ook gezien hebben in St. Jean Pied de Port? Dat durfde ik haar nu niet te vragen.

Miss Kiwi vertelde daarna dat ze eerder die dag aangekomen was en al uren had doorgebracht bij de rivier van Zubiri.

Daaropvolgend zei ze:

'Your Dutch friends are also here in Zubiri, they stay in another inn'.

Ik antwoordde:

'Wauw...that's great to hear, what a surprise'!

We troffen elkaar die avond allemaal bij de lokale bar en het werd een gezellige boel. Alsof het zo moest zijn, zonder dat we ook maar iets hadden afgesproken.

Wat een prachtige hereniging!

Lees hier Santiago 5

Lees straks verder in mijn boek. Je kunt hier alvast jouw interesse aangeven. Je zit nog nergens aan vast maar ontvangt als eerste alle informatie over het boek.

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven van het Santiago boek

Share This

Follow Us