Die avond zaten we met een hele groep onbekende pelgrims aan het diner.

In deze herberg was het gebruikelijk dat iedere pelgrim tijdens het diner even ging staan om zichzelf kort voor te stellen aan de groep. Zo kwam ik erachter dat de dame met cowboyhoed en tattoos uit Nieuw-Zeeland kwam. Zij had zich inmiddels aangesloten bij een paar landgenoten.

Zelf zat ik aan een tafel met de drie dutchies. Het totaal was een bijzonder bont gezelschap van allerlei nationaliteiten en leeftijden, zelfs een ouder echtpaar uit Australië van 80 jaar.

Na het diner verdween de dame met cowboyhoed en tattoos, miss Kiwi naar een andere slaapzaal en zelf sliep ik in een kamer met de drie dutchies, Anna, Irma en Josien.

Die nacht begon het vreselijk hard te waaien, zo hard dat slapen met een open raam bijna onmogelijk was. Ik had het vreselijk koud en had er al spijt van dat ik mijn heerlijke dikke donzen slaapzak retour had gestuurd.

Toch durfde ik het raam niet te sluiten, temeer omdat mijn kamergenoten echt hadden aangegeven graag met een open raam te slapen. Het werd voor mij een slapeloze nacht.

de pyreneeën

De volgende ochtend waaide het nog steeds erg hard en iedereen stond om 06.00 uur op om die magische Pyreneeën over te steken. Dat was voor mij echt te vroeg, dus uiteindelijk verliet ik als één van de laatsten de herberg.

De Pyreneeën waren voor mij om twee redenen spannend. De eerste reden was de angst van het thuisfront, het zou volgens hen een zware overtocht worden.

De tweede reden was vanwege een bijzondere vraag van een vriendin. Zij had mij gevraagd om een foto te maken van het graf van haar broer om te kijken of het graf er nog goed bij lag. Hij was tijdens zijn pelgrimstocht naar Santiago in de Pyreneeën getroffen door de bliksem en ter plekke overleden. Dat verhaal had mij erg geraakt en natuurlijk wilde ik dit graag doen voor haar en haar familie.

De dutchies waren al vroeg vertrokken, ik ging alleen op pad. De wind was zo gigantisch hard dat ik moeite moest doen om niet weggeblazen te worden. Zelfs mijn dikke rugzak kon mij niet recht op de weg houden. Op het pad voor mij zag ik diverse andere wandelaars met opgeblazen windjacken van de ene kant naar de andere kant van de weg zwabberen. Alsof ze zo nu en dan opgetild werden.

Het verbaasde mij enorm dat ik over een asfaltweg liep. Ik had de Pyreneeën totaal anders voorgesteld. De asfaltweg liep geleidelijk omhoog en was absoluut niet steil. Ik had een gigantische klim verwacht, zoals ook het begin van de eerste dag deed vermoeden. De uitzichten waren weids en magnifiek met horden schapen. Het was met name de harde wind die mij vermoeide.

Zonder dat ik het opmerkte liep ik over de Frans-Spaanse grens om uiteindelijk de hoogste top, de pas van Cisa te bereiken. Dit was een punt waar diverse pelgrims de tijd namen om te genieten van het prachtige uitzicht.

foto's

Verrassend trof ik hier ook weer de 3 dutchies, Anna, Irma en Josien. Irma sprak me aan en vroeg of ik nog het graf gezien had van de broer van mijn vriendin. Ik had hen over mijn speciale opdracht verteld. Ik schrok enorm, want ik had dit totaal gemist en niet gezien. Een gevoel van falen overviel mij. Even overwoog ik om terug te lopen…maar tegelijk realiseerde ik me dat dit niet te doen was na zoveel uren lopen.

Irma zag mijn worsteling en stelde mij gerust. Ze gaf aan dat zij het graf wel gezien hadden en foto’s hadden gemaakt. Mijn grote geluk was dat Irma fotograaf was en dus ook nog eens bijzondere foto’s had gemaakt. Ik was onder de indruk en erg dankbaar voor haar bijdrage.

En ja, het was voor mij absoluut goed te doen om in één keer de Pyreneeën over te steken, maar ik had de tussenstop in Auberge Orisson niet willen missen vanwege de leuke ontmoetingen en verhalen. Deze angst van het thuisfront kon ik nu dus loslaten.

blije dutchies

Als vier blije dutchies liepen we samen de heuvel af richting het enorme klooster van Roncesvalles. Wij checkten in en deelden een compartiment met vier bedden in een grote, prachtige slaapzaal. Na een lange dag was het nu tijd voor een goed glas wijn.

Miss Kiwi was ineens nergens meer te bekennen.

Lees nu Santiago 4 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us