De volgende dag werd ik wakker in het hete St. Jean Pied de Port. Direct na het ontbijt besloot ik mijn dikke donzen slaapzak weer retour naar Nederland te sturen.

Deze slaapzak paste toch al niet in mijn rugzak, dus weg met die ballast. Mijn ouders ontvingen ineens zonder bericht een slaapzak en begrepen deze actie totaal niet.

fotoshoot

Toen ik daarna langs een pelgrimsherberg liep, werd ik aangesproken door een man met een grote baard en open sandalen. Het leek alsof hij zo rechtstreeks uit de bijbel was gestapt. Hij werkte als vrijwilliger in de herberg en had de Camino naar Santiago al meerdere malen gelopen.

Daar begreep ik niets van...het leek mij absoluut meer dan genoeg om één keer naar Santiago te lopen en bovendien deed ik zelf nooit twee keer dezelfde reis. Het is toch veel interessanter als je steeds weer nieuwe reizen maakt, omdat je dan nog niet weet wat je gaat meemaken.

Hij vroeg of hij foto’s van mij mocht maken in een kleine kapel even verderop. Eerst vond ik dit wat raar. Was dit wel veilig? Uiteindelijk overtuigde hij mij met zijn uitleg en introductie als fotograaf. Het was zijn idee om mij vast te leggen vóór en na de Camino. Omdat dit volgens hem een wereld van verschil zou zijn. Tja, dat was wel een trigger.

Nieuwsgierig als ik was en natuurlijk ook enigszins gevleid ging ik met hem mee. Het was een prachtige mystieke kapel. Ik voelde me natuurlijk wel wat ongemakkelijk, maar uiteindelijk was het een erg leuke sessie. Aangezien hij ook uit Amsterdam kwam, spraken we af de fotoshoot na de camino in Amsterdam te doen. Op zoek naar de verschillen!

cowboyhoed, tattoos en bier

Die avond zat ik alleen op een terras voor mijn avondeten. Ik voelde me wat ongemakkelijk zonder tafelpartner, zelfs in deze omgeving waar veel pelgrims alleen reisden.

Op datzelfde terras zat ook een erg stoere dame met cowboyhoed, tattoos en een vette pul bier. Ik betrapte me erop dat ik langdurig naar haar keek. Ze maakte indruk op me.

Eigenlijk dacht ik dat ik zelf ook best stoer was, al dronk ik dan liever wijn in plaats van bier, maar met haar op het terras voelde ik me ineens ontzettend braaf. Later op de avond kwam ik haar nog een keer tegen op een ander terras, maar ik durfde haar niet aan te spreken. Wat zou het leuk zijn om haar onderweg echt te ontmoeten!

bijzondere droom

Die nacht had ik een bijzondere en heldere droom, zo’n droom die je nooit meer vergeet. In deze droom moest ik drie keer afscheid nemen, één keer van mijn werk en twee keer van een ex-geliefde.

De betekenis van deze droom drong nog niet echt tot me door en nee, ik had verder echt geen issues. Overigens wel een aparte timing zo vlak voor de start van mijn pelgrimstocht.

de dutchies

De volgende dag begon ik met mijn spannende pelgrimstocht. Ik liet me toch beïnvloeden door de angsten van het thuisfront. Niet in één keer over die magische en uitdagende Pyreneeën maar via een tussenstop in Auberge Orisson. Voor alle zekerheid had ik ook nog vooraf gereserveerd, bang dat ik geen slaapplaats zou hebben die nacht.

Aangezien het nu maar een paar uur lopen was, kon ik rustig in mijn eigen tempo 800 meter stijgen. Plotseling werd ik halverwege tot stilstand gebracht.

Ik zag vanuit mijn linker ooghoek afritsbroeken en wandelstokken, twee dingen waar ik zelf totaal niets mee had. Zij keken op hun beurt enigszins raar naar mijn korte spijkerbroek. Het was onmogelijk om deze afritsbroeken en wandelstokken te negeren.

Daar stonden vijf vrouwen aan de andere kant van de weg. Zij keken lachend toe hoe ik heel langzaam, voet voor voet de steile berg beklom.

Het was direct duidelijk dat drie van de vijf vrouwen uit Nederland kwamen.

Zij spraken me aan en dachten dat ze mij kenden, maar dat bleek een vergissing. Kennelijk was er een lookalike in Nederland. Het contact was gelegd. Even verderop troffen we een terras en een kop koffie was een welkome onderbreking van de klim naar boven.

Samen bereikten we Auberge Orisson. Na de check-in genoten we al babbelend de hele middag van het terras en van het prachtige uitzicht op de Pyreneeën. En daar wachtte ook een verrassing.

De dame met cowboyhoed en tattoos checkte in. Dit keer zonder bier.

Lees nu Santiago 3 en straks het hele boek

Klik hier en ontvang ook gratis wandelblogs!

Share This

Follow Us