Solo wandelen Santiago Pyreneeën Hinde

De volgende dag werd ik wakker op mijn hotelkamer in het hete St. Jean Pied de Port.

Met veel pijn en moeite trok ik mijn dikke donzen slaapzak uit mijn rugzak. Waarschijnlijk had ik deze helemaal niet nodig met dat hete weer. Tegelijk viel er ook een klein boekje uit de rugzak.

Wat een gedoe, mijn rugzak had ik natuurlijk veel te vol gepropt.

Ik raapte het boekje van de grond.

‘Mmmm….’, zei ik hardop tegen mezelf.

Het was een cadeautje van een hele goede vriendin van mij.

Een paar dagen voor vertrek kwam ze mij gedag zeggen. Ze zei:

‘Hinde, dit is voor onderweg, het is klein, dus dat past vast nog wel in jouw rugzak’.

Ik zei tegen haar:

‘Ohh…wat ontzettend lief, wat is het?’

‘Pak het maar uit’, zei ze.

Ik haalde het papier eraf.

‘Een minibijbel?’, zei ik verbaasd.

‘Ik heb waarschijnlijk helemaal geen tijd om te lezen, ik ga toch de hele dag wandelen?’, zei ik aansluitend.

‘Dan gebruik je het in geval van nood als jouw tweede routeboek’, zei ze glimlachend.

‘Mmm…ik zal kijken of ik nog een plekje kan vinden’, antwoordde ik met lichte tegenzin.

Nu was ik inderdaad protestant opgevoed. Heel eerlijk wist ik niet zo goed meer wat ik ermee moest. Ik had wel een zoektocht achter de rug, maar kon nergens aansluiting vinden en was dus al lang gestopt met zoeken.

En uitgerekend deze minibijbel viel uit mijn rugzak.

Ik had zondermeer moeite om mijn rugzak goed in te pakken, dat was echt een drama.

‘Zowel die slaapzak als die bijbel passen niet goed in mijn rugzak’, zei ik weer hardop tegen mijzelf.

‘Zal ik dat gewoon allebei terugsturen naar Nederland?’ ging ik verder.

Dat scheelt ruimte en ik had ook geen tijd om te lezen.

Direct zag ik het lieve gezicht van mijn vriendin voor me en voelde me rood worden van schaamte.

‘Nee, dat kan ik niet maken’, fluisterde ik ineens zachtjes, alsof ze mij kon horen.

‘Okay, dan alleen die dikke slaapzak terug’, zei ik keihard van frustratie.

Braaf duwde ik de minibijbel weer in mijn rugzak, alsof ik mijn vriendin wilde pleasen.

Mijn ouders ontvingen ineens een postpakket zonder enige toelichting. Zij begrepen hier helemaal niets van.

Toen ik daarna langs een pelgrimsherberg liep, werd ik aangesproken door een man met een grote baard en open sandalen. Het leek alsof hij zo rechtstreeks uit de bijbel was gestapt. Hij werkte als vrijwilliger in de herberg en had de Camino naar Santiago al meerdere malen gelopen.

Daar begreep ik echt niets van. Het leek mij absoluut meer dan genoeg om één keer naar Santiago te lopen. Zelf maakte ik nooit twee keer dezelfde reis. Het is toch veel interessanter om steeds weer nieuwe paden te ontdekken, omdat je dan nog niet weet wat je te wachten staat.

De man vroeg:

‘Mag ik foto’s van jou maken in een kleine kapel even verderop?’

Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog en keek hem met een vragende blik aan.

‘Uhm…’, zei ik.

‘Wat is precies jouw bedoeling?’ ging ik verder.

In een paar seconden vlogen er allerlei gedachten door mij heen. Was dit niet wat raar? Was dit wel veilig? Wie was deze man? Vroeg hij dit aan iedereen? Kon ik hem wel vertrouwen?

Hij antwoordde:

‘Ik ben fotograaf. Ik maak foto’s van mensen vóór en na de Camino. Omdat dit volgens mij een wereld van verschil is’.

Ik zei:

‘Ohh…uhm, tja, geen idee hoe dat werkt’.

Vervolgens liet hij mij een enorme camera zien. Alsof dat een bewijs was.

Toch overwon mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst, ik ging overstag en volgde hem. Natuurlijk was ik enigszins gevleid. Er kon van alles gebeuren, maar ja, dan kon ik beter direct achter de geraniums gaan zitten.

De fotograaf nam me mee naar een prachtige mystieke kapel. Natuurlijk voelde ik me nog wel wat ongemakkelijk, maar uiteindelijk werd het een erg leuk en onschuldig avontuur. Aangezien hij ook uit Amsterdam kwam, spraken we af de fotoshoot na de Camino in Amsterdam te doen. Op zoek naar de verschillen!

Die avond zat ik alleen op een terras voor mijn avondmaaltijd. Ik voelde me nogal ongemakkelijk zonder tafelpartner, zelfs in deze omgeving waar veel pelgrims alleen reisden.

Op datzelfde terras zat ook een erg stoere dame met cowboyhoed, tattoos en een vette pul bier. Ze keek zelfverzekerd voor zich uit. Ik betrapte me erop dat ik langdurig naar haar zat te staren. Ze maakte indruk op me.

Eigenlijk dacht ik dat ik zelf ook best stoer was, al dronk ik dan liever wijn in plaats van bier, maar met haar op het terras voelde ik me ineens ontzettend braaf.

Later op de avond kwam ik haar nog een keer tegen op een ander terras, maar ik durfde haar niet aan te spreken. Wat zou het spannend zijn om haar onderweg echt te ontmoeten!

Die nacht had ik een bijzondere en heldere droom, zo’n droom die je nooit meer vergeet. In deze droom moest ik drie keer afscheid nemen, één keer van mijn werk en twee keer van een ex-geliefde.

De betekenis van deze droom drong nog niet echt tot me door en nee, ik had verder echt geen issues.

Overigens wel een aparte timing zo vlak voor de start van mijn pelgrimstocht.

De volgende dag begon ik met mijn lange loopreis.

Ik vond het spannend en had me toch laten beïnvloeden door de angsten van het thuisfront. Niet in één keer die magische en uitdagende Pyreneeën over maar via een tussenstop in Auberge Orisson. Voor alle zekerheid had ik zelfs vooraf gereserveerd, bang dat ik geen slaapplaats zou hebben die nacht.

Aangezien het nu maar een paar uur lopen was, kon ik rustig in mijn eigen tempo 800 meter stijgen.

Voet voor voet klom ik langzaam in de zinderende hitte omhoog.

Halverwege werd ik plotseling tot stilstand gebracht.

Aan de overkant van de weg stonden vijf vrouwen. Zij droegen afritsbroeken en wandelstokken, twee dingen waar ik zelf totaal niets mee had. Zij keken op hun beurt enigszins vreemd naar mijn korte spijkerbroek. Het was direct duidelijk dat drie van de vijf vrouwen uit Nederland kwamen.

Zij keken lachend toe hoe ik heel langzaam, voet voor voet de steile berg beklom.

Ze spraken me aan en riepen:

‘Wij kennen jou!’

Ik antwoordde lachend:

‘Ohh bijzonder, ik heb niet de indruk dat ik jullie vaker heb gezien’.

Zij vergisten zich, kennelijk was er een lookalike in Nederland.

Het contact was gelegd en automatisch liepen we gezamenlijk door. Even verderop troffen we een terras en een kop koffie was een welkome onderbreking van de klim naar boven.

Samen bereikten we Auberge Orisson. Na de check-in genoten we al babbelend de hele middag van het terras en van het prachtige uitzicht op de Pyreneeën.

Daar wachtte ook een verrassing!

De dame met cowboyhoed en tattoos checkte in. Dit keer zonder bier.

Lees hier Santiago 3

Lees straks verder in mijn boek. Je kunt hier alvast jouw interesse aangeven. Je zit nog nergens aan vast maar ontvangt als eerste alle informatie over het boek.

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven van het Santiago boek

Share This

Follow Us