De volgende ochtend ging ik enthousiast op pad richting Sahagún. De omgeving was dit keer niet echt bijzonder, maar dat maakte me eigenlijk niet zoveel uit.

ik liep comfortabel met mezelf

Ik kwam al snel aan in het volgende dorp. Tot mijn grote verbazing zag ik bij de enige plaatselijke bar, de Spaanse runner lady zitten. Ze zag nog wat bleek, maar draaide al weer een sigaret. Ze keek me opnieuw aan met een ondeugende glimlach en vroeg hoe het met mij ging. Ik antwoordde:

'I’m fine and surprised, what about you, how are you feeling today?'

Ze gaf aan dat ze zich nog enigszins gammel voelde, maar goed genoeg om verder te lopen. Bovendien was het niet mogelijk om twee nachten in de herberg te verblijven. Naar mijn idee niet zo passend bij de pelgrim gedachte.

Op hetzelfde terras zaten nog meer bekende pelgrims, ook de Amerikaanse dame met laptop. Wat een gezelligheid! Ik bestelde direct koffie.

Na de koffiestop snelde de Spaanse runner lady weer in een rap tempo vooruit. Ontzettend grappig om te zien. Ik liep samen op met de Amerikaanse dame.

Zij gaf aan dat ze uit New York kwam. Al snel vertelde ze ook dat haar verloofde om het leven was gekomen tijdens 9/11. Ik schrok, stond stil, kreeg overal rillingen en zei:

'I'm so sorry for you'

Het gesprek ging direct de diepte in en ik kreeg vervolgens inzicht in haar leven na 9/11. Dat maakte diepe indruk op mij. We waren zo intens in gesprek dat we niets zagen van de omgeving. Totdat we vlak voor Sahagún langs een kleine kerk liepen met een monument aan weerszijden van het pad, nog zo’n 400 km te gaan naar Santiago!

We waren de kerk nog maar amper voorbij, toen we werden ingehaald door een pelgrim met hele kleine, snelle dribbelpasjes. We keken allebei naar links en zagen de oudere dame uit Italië passeren en schoten vreselijk in de lach. Dit was een bijzonder prettige hereniging! Als drie musketiers liepen we verder.

Aangekomen in Sahagún moesten we eerst geld pinnen. Vlak voor de geldautomaat drong zich plotseling een Russische vrouw aan ons op. Zij was er ineens en stond zo dicht bovenop ons, dat wij geen kant op konden. Alsof ze zich aan ons had vastgeplakt.

de vrouw zei helemaal niets, ze sprak alleen Russisch

Het was een beetje raar…we wisten alle drie niet zo goed hoe we moesten reageren. We besloten maar te lunchen en ook de Russische dame schoof als vanzelfsprekend aan.

hoe was dit voor haar, zou ze zich eenzaam hebben gevoeld?

Het leek alsof we een mystery guest aan tafel hadden zonder stemgeluid. We durfden haar ook niet weg te sturen. Dus namen we haar als echte pelgrims op in ons gezelschap. Vanaf dat moment liepen we verder met zijn vieren, de Russische dame als een magneet aan ons vastgeklampt.

Vlak voor het volgende dorp wilde de Amerikaanse dame stoppen voor die dag. Ik besloot met haar mee te gaan op zoek naar een herberg.

Miss Italy en de Russische dame liepen door…samen zagen ze eruit als een koppel schaatsers. Miss Italy al dribbelend voorop en de Russische dame vlak achter haar met slechts een hand tussenruimte.

dit beeld raakte mij, ik werd er wat stil van

Na ons afscheid vonden wij een gemeentelijke herberg in Calzada del Coto. Er zat een sleutel in de deur maar er was helemaal niemand. Twee lege, uitgestorven slaapzalen.

Buiten voor de herberg stond een prachtige grote boom en de Amerikaanse dame zei:

'hinde, shall we sleep outside under the big tree?'

Dit klonk ineens zo spannend! In het begin van mijn Santiago tocht moest ik hier niet aan denken. Toen was ik hier echt bang voor. Nu leek het ineens een spannend avontuur! Ik zei:

'yeah…great, let’s do it!'

Ik liep naar binnen om mijn slaapzak te halen. Eenmaal binnen werd ik ineens overvallen door een extreem misselijk gevoel en moest ik verschrikkelijk overgeven. Tegelijk was ik aan de diarree. Ik liep letterlijk leeg aan alle kanten….

Totaal uitgeput, kroop ik naar een bed in de slaapzaal. Het bed was zeer gammel, maar dat kon me niets schelen, ik was blij met elk bed. Na een tijd kwam de Amerikaanse dame naar binnen. Ze schrok en zei:

'hinde, what happened to you?'

Ik was lijkbleek en kon bijna geen woord uitbrengen en zei:

'I don’t know, suddenly I had to throw up'

Ze zei:

'ohh...help'

Ze maakte zich duidelijk zorgen en zei dat ze het dorp in zou gaan voor medicijnen.

In de tussentijd kroop ik op en neer naar het toilet, al lang blij dat er verder niemand te bekennen was in de herberg.

Toen ze na lange tijd terug kwam, vertelde ze dat er in het hele dorp maar één winkel was. Deze was dicht. Alleen de enige bar was open. Ze had een thermoskan geregeld met gekookt water en citroen. Als een liefdevolle verpleegster verzorgde ze mij. Ik was onder de indruk en dankbaar voor haar hulp.

De volgende dag lag ik totaal verzwakt in mijn bed. Ik kon geen stap verzetten. Mijn Amerikaanse vriendin was enigszins in paniek. Ze zei:

'hinde, I ordered a taxi to take you to a hospital in Leon'

Help, een taxi? Het was 'not done' om als pelgrim ineens van het pad af te gaan en vervoer te regelen. Maar gek genoeg was ik letterlijk lam geslagen…ik kon geen woord uitbrengen en dus ook niet tegen sputteren.

Eenmaal in de taxi kon ik liggend op de achterbank net door het raam kijken. Ik zag kilometers aan mij voorbij vliegen zonder enig voeten contact met de aarde…dat was zo raar, alsof ik zweefde. Ik voelde me schuldig,

alsof ik alle spelregels van het pelgrimeren verbrak

De taxi stopte midden in het drukke Leon. De chauffeur en mijn Amerikaanse vriendin stapten uit om mijn rugzak uit de kofferbak te halen. In de tussentijd liet ik mij heel langzaam en uiterst gammel uit de taxi glijden.

Ik stond nog maar amper rechtop toen ik bijna een hartverzakking kreeg. Ze was oogverblindend… het leek alsof ik recht tegenover een bekende engel stond die net was neergedaald uit de hemel!

Ik viel direct in haar armen en zij schreeuwde luid:

'my goodness, hinde....'

'what happened to you?'



Wil je ook weten hoe mijn avonturen naar Santiago verder gaan?

Lees het straks in mijn boek. Je kunt hier alvast jouw interesse aangeven. Je zit nog nergens aan vast maar ontvangt als eerste alle informatie over het boek.

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven van het Santiago boek

Share This

Follow Us