De volgende ochtend werd ik al heel vroeg wakker door een hoop gekakel en gekraak. Ik lag op een slaapzaal met zo’n 25 bedden.

Zeven Spaanse dames kwebbelden er vrolijk op los, dwars door mijn oordoppen heen. Ook pakten zij zeer luidruchtig hun rugzakken in. Ongelooflijk. Het was mij vaker opgevallen dat pelgrims in groepen zich zeer luidruchtig gedroegen.

zij hadden geen oog voor hun omgeving en namen alle ruimte in, vaak ten koste van de individuele pelgrim

Gek genoeg durfde ik er ook niets van te zeggen. In plaats daarvan drukte ik mijn oordoppen nog dieper in mijn oren en trok mijn slaapzak helemaal over mij heen.

Waarom durfde ik deze dames niet aan te spreken op hun gedrag? Wat hield mij tegen? Ik dacht dat ik altijd best stoer was. Of was ik dan toch te verlegen? Of misschien

was ik bang voor afwijzing?

Na enige tijd vertrokken de dames eindelijk uit de slaapzaal. Gelukkig voelde ik nu rust om op mijn eigen tempo op te staan. Ik liep het klooster uit en zocht naar een plek om te ontbijten.

Ik vond een fijne bar met terras en nam buiten plaats in de vroege ochtendzon. Even verderop zag ik een Spaanse dame zitten die ik al eerder in een andere herberg had ontmoet. Ook zij herkende mij en glimlachte.

Wij raakten met elkaar in gesprek. Zij vertelde mij dat ze moest stoppen met haar Camino naar Santiago. Ik was verbaasd en vroeg haar waarom. Zij antwoordde niet.

In plaats daarvan trok zij haar sokken uit. Ik keek en schrok enorm, wauw….dit had ik nog nooit zo gezien. Haar voeten zaten vol met grote blaren. Alsof ze een enge ziekte had. Plotseling realiseerde ik mij dat

mijn voeten nog steeds geen blaren hadden

Dat dit dus niet vanzelfsprekend was. Natuurlijk had ik een nare scheenbeenblessure gehad, dat was ook niet fijn.

ik was zo dankbaar voor mijn wonder

Ik vertelde haar mijn verhaal van mijn ontmoeting met de wijze, mystieke man met de grijze baard. Zij was onder de indruk. Ik gunde haar ook zo’n mooi wonder!

Ze gaf aan dat ze nu van het wandelpad af ging om het volgend jaar weer opnieuw te proberen. Ik had respect voor haar moedige beslissing.

Na het ontbijt namen we afscheid. Ik ging op pad met een dubbel gevoel. Aan de ene kant was ik blij dat ik nog mocht en kon lopen en aan de andere kant zag ik wat op tegen de lange, eenzame en eentonige tocht van vandaag.

Aangezien het al weer laat in de ochtend was geworden, zag ik in de weide omtrek geen enkele pelgrim meer lopen. Ik zag alleen een eindeloze vlakte voor mij. Inmiddels was het ook heet geworden. Mijn overvolle rugzak was belachelijk zwaar door al het voedsel en trok heftig aan mijn rechter schouder. En nergens zag ik ook maar een glimp van schaduw.

Vervolgens keek ik in mijn routeboekje en zag dat ik vijf uur moest lopen om aan te komen in het volgende dorp, Calzadilla de la Cueza. Onderweg zou ik niets tegenkomen behalve een picknickplek.

Stap voor stap begon ik aan mijn tocht. Langzaam liep ik met mijn eigen gedachten op het wandelpad. De hete zon brandend op mijn hoofd.

Na uren lopen bereikte ik de picknickplek. Nou ja…het leek meer op een verlaten bushalte waar je eindeloos kon wachten op een bus die vervolgens nooit kwam. Op één van de muren stond geschreven:

walk with the sun…till your shadow disappears

Prachtig!

De picknickplek was niet helemaal verlaten. Op het bankje in de schaduw zat een dame. We groetten elkaar. Zij kwam uit Duitsland. Zij had een vriend maar wilde expliciet alleen naar Santiago lopen, zonder partner. Zo te horen had ze geen moment spijt, ze genoot enorm.

Nadat ze klaar was met haar lunch, stond ze op om weer alleen verder te gaan. Zelf genoot ik nog even van de heerlijke schaduw. Tegelijk propte ik mezelf vol met al het meegenomen voedsel, al was het alleen maar om mijn rugzak te legen…het was natuurlijk veel te veel.

Mijn tocht ging ook weer verder en uiteindelijk kwam ik aan in het eerste dorp Calzadilla de la Cueza. Het was een klein dorp. Toen ik bijna het dorp uit was, werd ik ineens ingehaald door een andere pelgrim…de ondeugende Spaanse dame met sigaret liep in een pittig tempo voorbij. Ze hield even stil en zei met een glimlach:

'I am a marathon runner'

Wauw…zei ik en schoot direct in de lach.

'but I do not feel well today'

Ohh..zei ik. We kunnen even samen lopen als je dat prettig vindt. Ik had het nog niet gezegd of ze begon ineens gigantisch over te geven midden op straat. De spetters vlogen in het rond en kwamen ook op mijn wandelschoenen terecht…

Ik schrok me wild omdat ik dit niet zag aankomen. Heel eerlijk gezegd voelde ik mezelf ook ineens misselijk hierdoor. Maar ik had zo met haar te doen en zei:

'you cannot walk on, I'll carry your backpack and take you to an inn'

Als een pakezel met zowel voor als achter een dikke rugzak aan mijn lichaam, liep ik samen met een lijkbleke marathonloper terug naar een herberg die ik al eerder had gezien. Ik zorgde ervoor dat ze goed werd opgevangen en verzorgd. Daaropvolgend zei ik met een knipoog:

'take care of yourself runner lady and slow down'

Ik besloot zelf nog zo’n twee uur door te lopen naar het volgende dorp, Ledigos. Ik vond daar een prettige herberg. En zowaar trof ik daar opnieuw de Duitse dame, wat gezellig.

’s Avonds schoven wij in de herberg aan tafel voor een heerlijke maaltijd. Aan onze tafel zat ook een stoere Canadese jongen met een goddelijk lichaam. Hij had helaas ook last van een scheenbeenblessure. Ik vroeg hem:

'Als je nu mag kiezen tussen of aankomen in Santiago met een enorm pijnlijke scheenbeenblessure of een bijzondere levenservaring op het pad zelf waardoor het niet meer uitmaakt of je aankomt in Santiago. Wat is dan jouw keus?'

Hij antwoordde:

'I want to obtain the certificate and will arrive in Santiago anyway'

Ik respecteerde zijn antwoord en moest plotseling denken aan een eerder gebed van een monnik in een parochieherberg:

'blessed are you, pilgrim, if what worries you most is not to arrive but arrive with the others'

Lees nu Santiago 16 en straks het hele boek

Klik hier en ontvang ook gratis wandelblogs!

Share This

Follow Us