Na een gezellige avond vertrok ik de volgende dag weer als laatste uit de herberg en ging ik alleen op pad. Ik liep door prachtige, weidse akkers met graanvelden en passeerde zo nu en dan een dorp.

Na een aantal uren wandelen zag ik aan de rechterkant een grasveld met hier en daar een plastic tafel en wat verdwaalde stoelen. Iets verderop stond een houten huis met een veranda en een bar. Zo te zien een soort van verlaten lunchplek. Nou ja…niet helemaal verlaten.

Er zat één man aan een tafel. Hij droeg een opvallende, paarse tulband om zijn hoofd en een lange, grijze baard. Hij was niet alleen, maar in goed gezelschap van een ezel en een glas rode wijn. Een bijzonder tafereel zo midden op de dag.

Inmiddels had ik ook honger gekregen. Ik liep naar de bar en bestelde een broodje. Toen ik vervolgens een plek zocht, nodigde de man mij uit om bij hem aan te schuiven. Ik twijfelde even…

was hij wel betrouwbaar?

Het was toch enigszins vreemd en niet gebruikelijk op de Camino om midden op de dag al aan de wijn te zitten. Tegelijk was ik ook nieuwsgierig door zijn bijzondere verschijning en de combinatie met de ezel.

Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn twijfel, ik schoof aan. De man vertelde mij dat hij niet op weg was naar Santiago maar dat hij

zijn eigen camino liep met de ezel

Hij liep een andere lange wandelroute dwars door Spanje en sliep onder de blote hemel. Dat klonk spannend!

We waren nog maar net in gesprek, toen er ineens een Spaanse dame aan kwam lopen. Ik had haar al eerder gezien. Zij viel op omdat zij samen met haar hond liep. Haar hond droeg speciale sokjes met noppen om de vele kilometers aan te kunnen. Dat zag er ontzettend grappig uit. Ook zij schoof aan onze tafel.

De man bood ons allebei een glas rode wijn aan. Eigenlijk dronk ik geen rode wijn en al helemaal niet midden op de dag. Ik was bang dat ik daarna geen stap meer kon zetten op het wandelpad. Maar gek genoeg kon ik zijn aanbod niet weerstaan en ook de Spaanse dame nam een glas rode wijn.

In de verte zag ik nog iemand lopen. Toen ze dichterbij kwam, herkende ik haar direct van de vorige avond. Wat leuk, het was de oudere dame uit Italië! Ze was heel klein. Als ze stond, keek ze recht tegen mijn borsten aan. Hoe moet dat voor haar zijn geweest? Ook zij nam een glas rode wijn.

Ze vertelde dat ze elk jaar de Camino naar Santiago liep. Wauw…daar begreep ik helemaal niets van. Ik vroeg haar waarom. Ze zei:

‘the camino is my way of life’

Dat intrigeerde mij, maar ik kon de echte impact van haar woorden nog niet bevatten.

Ze gaf aan dat ze volgend jaar geen Camino meer mocht lopen. Haar dochter vond het risico te groot gezien haar leeftijd. Zij was inmiddels 76 jaar.

Toen ze dit zei, zag ik een ondeugende blik in haar ogen. Zo te zien was ze helemaal niet van plan om te stoppen. Ik werd enorm nieuwsgierig naar haar en haar levenswijsheden.

wie was deze vrouw?

Onze wijnglazen werden steeds opnieuw vol geschonken door de man met de paarse tulband. Hij was een echte gastheer, open minded en vrijgevig.

ik moest mijn eerdere oordeel over hem bijstellen

Na een bijzonder gezellige en lange lunch, ging ik uiteindelijk weer verder. Mijn benen voelden loodzwaar aan, maar ik had deze bijzondere ontmoetingen en gesprekken niet willen missen. Uren later kwam ik aan in Carrión de los Condes. Ik trof daar een prachtig klooster en checkte in.

Op zoek naar een warme maaltijd in het dorp, passeerde ik een bar met terras…en wauw wat leuk! Daar zat de Amerikaanse dame met laptop. Zij gaf me een tip om nog wel diezelfde avond naar de supermarkt te gaan om eten in te slaan voor de volgende dag. Ik vroeg haar waarom. Zij gaf aan dat het een lange, hete etappe zou worden over eindeloze dorre velden zonder dorpen en restaurants.

oeps..ik was nog bezig met vandaag en nog niet met de dag van morgen

Na een glas wijn, begaf ik mij toch maar naar de supermarkt. Ohhh…ik kwam in een overvolle supermarkt vol met pelgrims. Iedereen was druk met het vol laden van manden en karren. Ineens botste ik tegen een dame aan...we moesten enorm lachen. We hadden elkaar gisteren al ontmoet. Het was de ondeugende Spaanse dame met sigaret.

Ook zij had haar kar vol geladen. Ik vroeg haar of dat allemaal in haar rugzak paste. Zij was daarvan overtuigd en zag het als bittere noodzaak. Ohhh…ik schrok, het leek wel een overlevingstocht.

ik voelde de angst om me heen en merkte dat ik me liet beïnvloeden

Iedereen in de supermarkt sloeg door. Ook ik kocht meer dan dat ik van plan was en zag er tegen op om alles in mijn rugzak te proppen.

Enigszins geschrokken en ineens met angst voor wat komen ging, liep ik terug naar het klooster. Voor het eerst keek ik niet uit naar de volgende dag en moest plotseling denken aan de eerdere woorden van de Koreaan:

'your backpack is full of fears'

Ik ging naar bed, deed mijn oordoppen in en sloot me op in mijn slaapzak…wachtend op de dag van morgen.

Lees nu Santiago 15 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us