Ik liep nog wat wiebelig door de straten van Castrojeriz en kon nog niet echt geloven dat ik zonder pijn liep. Ik voelde me ook zo anders, zo licht.

Alsof ik zelfs met die lompe wandelschoenen toch lichtvoetig kon lopen. Ineens herinnerde ik mij de eerste regel van een gebed van een monnik in een parochieherberg:

'blessed are you, pilgrim, if you discover that El Camino open your eyes to what is not seen'

Dat ik dit zomaar mocht ervaren! Als een happy pelgrim liep ik het dorp Castrojeriz uit en zag de steile helling van de meseta op mij afkomen. Het was een prachtig uitzicht!

In de verte zag ik één pelgrim lopen. Toen ik naderbij kwam, herkende ik direct zijn silhouet. Hij droeg een hoed, één wandelstok en liep langzaam op blote voeten. Hoe grappig, het was de Koreaan. Ik had hem al heel lang niet meer gezien.

Ik passeerde hem en keek glimlachend naar rechts. Hij keek en lachte ook. We groetten elkaar, stonden stil en wisselden wat woorden. We waren allebei ingetapet, zijn voeten en mijn been. Een grappige vertoning naast elkaar!

Mijn tocht ging verder en uit voorzorg voor mijn been besloot ik om een korte wandeling te maken en te overnachten in het eerstvolgende dorpje, Itero de la Vega. Na drie uur wandelen arriveerde ik. Mijn been had het uitstekend gedaan, ik voelde geen enkele pijn meer.

De sfeer van dit dorpje voelde echter wel wat gek, een beetje spooky. Alles lag er wat verlaten bij, alsof de oorspronkelijke bewoners met de noorderzon vertrokken waren en plotseling alles achter gelaten hadden.

Ik checkte in bij een herberg. Binnen was er nog geen pelgrim te bekennen. Toen ik mijn slaapzaal binnen kwam zag ik dat alle bedspreien, gordijnen en de vloer bedrukt waren met heel veel bloemetjes. Ik werd er wat tureluurs en hyper van. Het rook ook niet zo fris en gek genoeg durfde ik bijna niets aan te raken. Alles was nogal smoezelig. Mijn douche was niet alleen koud, maar ook verschrikkelijk vies. Beneden in de eetzaal klonk luide rockmuziek. De sfeer in de hele herberg was zo beklemmend en naargeestig, dat dit niet goed voelde. Het hele dorpje voelde niet goed….

maar was het wel verstandig om verder te lopen?

ik wilde zuinig zijn op mijn been

In een impuls pakte ik heel snel mijn rugzak weer in en trok mijn wandelkleding weer aan. Ik liep naar de gastvrouw van de herberg en zei vriendelijk zonder opgaaf van reden dat ik weer verder ging.

Plotseling begon zij heel hard te schreeuwen in het Spaans. Ik schrok enorm en begreep hier niets van. Zij liep naar de kassa, pakte hier 10 euro uit en smeet dit in mijn hand. Daarna wees ze met haar arm scheldend naar de deur…

Ik vluchtte de herberg uit…en wilde zo snel mogelijk ook dit spookdorp uit. Mijn dikke rugzak zat nog niet vast en ging alle kanten uit. Ik rende zo hard als ik kon en kwam eindelijk tot stilstand buiten het dorp. Al hijgend plofte ik op de grond en het duurde even voordat ik weer rustig werd…

ik was echt bang

Dit had ik nog niet eerder mee gemaakt. En dat terwijl ik niet eens vroeg om mijn geld, dat kon me echt niets schelen.

ik mocht dus altijd vertrouwen op mijn intuïtie

Wauw..dit was een compleet ander afscheid dan vanmorgen. Uit voorzorg voor mijn been had ik bedacht om niet te ver te lopen. Plotseling realiseerde ik mij dat dit

een beslissing was op basis van angst en vooral vanuit mijn hoofd

Terwijl ik net geleerd had

'the best plan was no plan'

Zucht…

Nadat ik rustig was geworden keek ik weer in mijn routeboekje en zag dat het volgende dorp ruim drie uur verder lopen was. Geen keus, alles beter dan te verblijven in dit spookdorp.

Het was heet en doodstil op het wandelpad, geen pelgrim te bekennen. Ik liep rustig verder en kwam drie uur later aan in Boadilla del Camino.

Dit dorpje kwam gelukkig vriendelijk over. Ik vond een herberg met een heerlijke tuin en zwembad. Het tafereel zag er gezellig uit, overal hingen pelgrims rond.

Zo te zien kende ik hier niemand. Ik schoof aan tafel bij een gemêleerd gezelschap. Een ondeugende Spaanse dame met een sigaret bood mij direct een glas wijn aan. Naast haar zat een Amerikaanse dame met een laptop op haar schoot. Zij was in gesprek met een hele kleine, oudere dame uit Italië. Ik raakte betrokken in de leuke gesprekken en werd nieuwsgierig naar de verhalen van deze dames.

Mijn dutchies en miss Kiwi waren ver weg en ineens moest ik denken aan de wijze woorden van mijn eerdere Spaanse vriendin:

'er volgen altijd andere pelgrims met wie je een nieuw verhaal schrijft'

Lees nu Santiago 14 en straks het hele boek

Klik hier en ontvang ook gratis wandelblogs!

Share This

Follow Us