De volgende ochtend begon ik met een heerlijk ontbijt op het terras voor de herberg. Hier ontmoette ik opnieuw de pelgrims van de vorige avond. Het werd enorm gezellig waardoor ik moeite had om op het wandelpad te beginnen.

Samen met de dutchies maakte ik een korte, vertraagde wandeling naar Rabé de las Calzadas. We troffen een kleine, knusse herberg. We hadden tijd over, deden niets, zaten uren voor de herberg en keken naar passerende pelgrims. De dutchies waren op dreef en maakten hilarische grappen over mijn been.

De daarop volgende dag nam ik opnieuw afscheid van mijn dutchies en ging ik weer alleen op pad. De omgeving was licht heuvelachtig met enorme, prachtige vergezichten. Ik liep nog steeds heel langzaam want de pijn was nadrukkelijk aanwezig bij elke stap voorwaarts. Er waren dit keer ook geen pelgrims meer achter mij, iedereen was ver vooruit.

ik liep met mijzelf

Na een hele lange dag zag ik uiteindelijk een eenzame heuvel met de ruïne van een burcht en vlak daarvoor het plaatsje Castrojeriz. Helemaal kapot kwam ik aan. Ik vond een oude, sfeervolle herberg met prachtige, houten vloeren en krakende, gammele bedden. Ik was blij met alles wat maar enigszins op een bed leek.

Daar ontmoette ik een flamboyante, Zuid-Afrikaanse dame uit Kaapstad. Buiten het feit dat de Zuid-Afrikaanse taal grappig klonk, was zij zelf ook erg grappig. Hierdoor vergat ik heel even mijn pijn en eindeloos gestrompel van die dag.

Na een douche en enige rust met de benen omhoog, liep ik heel langzaam naar het dorpsplein. Mijn gezicht veranderde direct in één grote smile: ik zag daar zowaar opnieuw…..mijn drie dutchies!

Zij waren in gesprek met een bijzondere man. Hij droeg een lange grijze baard en oogde als een wijze man. Hij had de Camino naar Santiago al een aantal keren gelopen. Ik raakte betrokken in het gesprek en hij zei tegen mij:

'luister naar jouw lichaam en neem rust'

Maar hoe lang? zei ik. Zo lang als nodig, een dag, een aantal dagen of een week. Ik schrok, één week? Help, dat kon echt niet! Daaropvolgend zei hij:

'wees welkom in mijn huis, daar mag je uitrusten en herstellen'

Ik viel stil….was diep onder de indruk van deze bijzondere man en zijn uitnodiging.

hij was de derde wijze man op mijn pelgrimspad met dit advies

Die avond gaf ik mij eindelijk over en nam ik de beslissing om rust te nemen. Met pijn in mijn hart nam ik definitief afscheid van mijn dutchies in de lokale bar. Wat hadden wij veel lol en prachtige avonturen met elkaar beleefd. Wij spraken af elkaar in Nederland weer te ontmoeten.

De volgende ochtend ging ik naar het huis van de wijze man. Bij binnenkomst zag ik prachtige foto’s van hun pelgrimstochten. Vol bewondering keek ik rond. Ik werd gastvrij ontvangen met thee en koekjes en had een bijzonder gesprek met de vriendin van deze man.

zij stelden hun huis open voor gewonde en passerende pelgrims

maar veel pelgrims hadden haast en zagen niets, ze liepen het huis voorbij

Toen ik al een paar uur heerlijk alleen, achterin het huis zat te lezen, hoorde ik plotseling iemand binnen komen. Ik keek op en….ohh…het was mijn Spaanse vriendin met scheenbeenblessure! We waren elkaar kwijt geraakt en zo dom geweest om geen contactgegevens uit te wisselen.

We omhelsden elkaar en waren zo ongelooflijk blij! Ik vroeg haar hoe ze dit huis had gevonden. Zij vertelde mij dat ze in één van de vier kerken van Castrojeriz was. Daar zag zij een mystieke man met een grijze baard. Zij gaf aan dat ze zo onder de indruk was van zijn verschijning, dat zij hem stiekem fotografeerde. Daaropvolgend werd ze aangesproken door een andere man die haar aangaf naar zijn huis te gaan. Wauw…

onze hereniging leek wel voorbestemd

Wat een prachtig weerzien! Wij hingen aan elkaars lippen en praatten honderduit over onze avonturen en inzichten. Na veel thee en inmiddels uren later, namen we afscheid, dit keer met uitwisseling van onze e-mailadressen. Zij vertrok weer naar het wandelpad. Mijn dag kon niet meer stuk.

De volgende ochtend werd ik plotseling uit mijn herberg gezet, deze ging ineens dicht voor een aantal dagen.

help, ik kon nog helemaal niet lopen…

Al strompelend bewoog ik naar het huis van de wijze man. Toen ik binnenkwam, stond hij net op het punt om te vertrekken naar de grote stad. Ik had geen minuut later moeten zijn.

Ik bedankte hem voor zijn enorme gastvrijheid. Toen ik hem daarna omhelsde, stroomden plotseling de tranen over mijn wangen. Help, ik schrok ervan, wat was dit? Ik voelde zo’n sterke, alles vervullende liefde door mijn lichaam stromen…

alsof deze liefde niet van deze aarde was

Ik verontschuldigde mij voor mijn onhandige, emotionele reactie. Hij glimlachte en gaf aan dat alles goed was.

Eenmaal buiten kon ik niet anders dan mijn zonnebril opzetten om mijn tranen te verbergen. Voorzichtig begon ik te lopen, nog verdoofd en onder de indruk van deze emotionele gebeurtenis. En voor het eerst

kon ik weer lopen zonder pijn, ongelooflijk...een wonder!

Lees nu Santiago 13 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us