Na een hoop gebabbel en gezelligheid kwamen wij uren later aan in Agés, een klein dorpje. Wij checkten in bij een herberg met een prettige sfeer.

Midden in de ontbijtzaal troffen wij de bewuste Spaanse man aan. Er stond een grote EHBO kist naast hem op een tafel. Hij was bezig met de voeten van een andere pelgrim. Toen hij mijn Spaanse vriendin zag, lachte hij en omhelsde haar. Hij gebood mij alvast te gaan zitten en te wachten op mijn beurt.

Ik keek om me heen en zag veel gewonde pelgrims. Het leek wel een dokterspost. Wie was deze man? Volgens mijn Spaanse vriendin was hij geen dokter, maar kon hij wel veel goeds doen. Bovendien liep hij zelf ook de Camino naar Santiago. Het kon me eigenlijk niet eens zoveel schelen, als hij me maar enigszins van mijn pijn kon afhelpen.

Eindelijk was hij zover, keek naar mijn been en zei:

'lady, did you really walk with that big leg?'

Ik schrok van zijn woorden en keek naar mijn been…deze was inderdaad nu helemaal opgezwollen.

Hij ging aan de slag en masseerde langdurig mijn been. Daarna plakte hij mijn been helemaal af met tape. Dit zou volgens hem ondersteuning bieden tijdens het lopen. Echter zijn advies luidde:

'stop walking and put a lot of ice on your leg'

Maar zo vreselijk was het toch niet met mijn been? Dat was het ergste wat je tegen een pelgrim kon zeggen…stop walking!! Ik voelde een lichte paniek. Ik wilde zo graag lopen. Anders zou ik opnieuw mijn leuke Spaanse wandelvriendin weer moeten loslaten.

Ik besloot zijn advies maar even te parkeren, bestelde een witte wijn en streek neer aan tafel bij mijn Spaanse vriendin. Er schoven steeds meer pelgrims aan, het was een bijzonder tafereel van ingesnoerde benen en voeten. We maakten maffe groepsfoto’s en lachten om onze verwondingen. De vele wijn verdoofde tijdelijk onze pijn.

(don’t) stop walking

De volgende ochtend stond ik voor een moeilijke keus. Wat te doen met het advies van de Spaanse man? De pijn in mijn been was nog nadrukkelijk aanwezig. Iedereen om me heen vertrok naar Burgos, met of zonder tape. Ook mijn Spaanse vriendin vertrok, haar been was al redelijk hersteld. Het voelde heel raar om alleen achter te blijven in de herberg.

Uiteindelijk na lang wikken en wegen nam ik toch de beslissing om te vertrekken. Het maakte me niet uit hoe en hoe laat, ik wilde aankomen in Burgos. Het was ongeveer 25 km, een pittig stuk. Om de pijn wat draaglijker te maken besloot ik om bij elke bar te stoppen. Niet zozeer voor koffie of wijn, als wel om ijs op mijn been te leggen.

Ik ging op pad en heel langzaam liep ik voorwaarts. De pijn was heftig, maar ik wilde hier niet aan toegeven. Ik passeerde een klein dorpje en nam een pauze met ijs op mijn been. Ik liep verder en beklom steile paden. Op de hoogste top zag ik heel erg in de verte Burgos al liggen.

Na uren kwam ik aan in Villalval en was dolblij met een nieuw terras. En op dat terras zat…ongelooflijk…één van de twee Spaanse dames waarmee ik eerder had gelopen. Zij hadden toen het allerbeste advies:

'stop at every bar'

We omhelsden elkaar en waren superblij elkaar weer te zien. Haar Spaanse vriendin was inmiddels teruggekeerd naar huis. Zij liep door en stopte nog steeds bij elke bar. Echt te gek. Zij zag mijn afgeplakte been en keek zorgelijk.

Ik vertelde haar dat ik het heel lastig vond om vanwege mijn been steeds weer opnieuw afscheid te moeten nemen van mijn dierbare camino vrienden. Steeds weer moest ik vertragen en alleen achter blijven. Zij antwoordde:

'er volgen altijd andere pelgrims met wie je een nieuw verhaal schrijft'

Ohhh mooi….zo had ik er nog niet naar gekeken. Ik keek steeds naar mijn verlies, de vrienden die ik kwijt raakte. En dat terwijl ik deze nieuwe ervaring eigenlijk onbewust al had opgedaan, maar nog niet had opgemerkt.

We genoten van ons weerzien en vertelden elkaar onze avonturen. Samen liepen we langzaam verder en stopten weer bij elke bar voor koffie en ijs op mijn been. In het laatste dorp voor Burgos, Villafria de Burgos namen we weer afscheid. Het looptempo lag te laag voor haar. Ik begreep het. Ze sloot af met de woorden:

'the camino is the concentration of your life, like syrup without water'

Wat bijzonder, ja zo was het!

Het laatste stuk voor Burgos was saai door een enorm industriegebied. Eigenlijk maakte dat niet meer uit, ik was vervuld met innerlijke blijdschap.

verrassingen

Ik kwam aan in Burgos en liep door naar het centrum en kwam uit bij de prachtige kathedraal! Wat indrukwekkend mooi. Ik checkte in bij de Auberge Municipale, stapte de lift in en……botste zowaar tegen de medische Spaanse man op. Hij keek me stomverbaasd aan en kon niet geloven dat ik alles had gelopen met rugzak. Hij waarschuwde mij opnieuw dat dit niet goed was voor mijn been.

Ik zei dat ik het snapte, maar sprong snel weer uit de lift. Ik wilde even geen goed bedoelde adviezen horen. En liep weer naar buiten, stond stil en zag daar voor de herberg op een terras….ohhhh….de drie dutchies!

We vlogen elkaar om de hals, want we hadden elkaar dagen niet meer gezien. Er waren meer bekenden waaronder de twee jongens met gitaar en ukelele. Het werd een gezellige boel en opnieuw een avond om nooit te vergeten!

Lees nu Santiago 12 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us