De laatste dagen voor mijn vertrek waren hectisch. Zoals gewoonlijk weer alles op het laatste moment.

De avond voor mijn vertrek had ik nog een bootfeestje van een goede vriendin, niet te missen natuurlijk. Op dat feestje ontving ik nog goede tips voor mijn rugzak. Totaal niet over nagedacht.

Het was geen onwil, ook geen luiheid. Ik moest van mezelf nog een enorme to do lijst afwerken om alles zo goed mogelijk achter te laten. Daar was ik nogal druk mee.

‘Waarom ga je naar Santiago?’ vroeg men vaak. ‘Is er iets ergs gebeurd?’ Nee, niets aan de hand. Rare vraag eigenlijk. Ik had gewoon zin in een lange vakantie en ik houd van wandelen, ik doe al jaren wandelvakanties. En nee, ik had echt geen issues en vooral geen dingen die ik uit moest zoeken.

Wel las ik vlak voor mijn vertrek een mooie tekst in de krant. Deze tekst raakte me, al wist ik niet zo goed waarom.

'In het Exodusverhaal waarin de mensen zich losmaken van het benauwde Egypte en op weg gaan naar het land van hun dromen, gaat het erom dat de mens zich ontdoet van zijn ketens, weggaat van alles wat hem tot slaaf maakt, om te zoeken naar waar hij eindelijk in het volle licht zal kunnen staan. Het visioen laten prevaleren boven de angst, dat is waar dat verhaal toe wil uitnodigen. Maar het toeleven naar het visioen wil niet zeggen dat er gebroken moet worden met je geschiedenis en tradities, het komt erop aan dat visioen en de traditie bij elkaar te houden' (Bron: Trouw/Deirdre Enthoven, interview met Pieter Lootsma)

goede adviezen

Er was geen tijd om boeken te lezen over Santiago. Wel kreeg ik vanuit mijn omgeving allerlei goede adviezen.

Ik moest zeker honderden kilometers inlopen met een dikke rugzak. Ook was het veel te zwaar om in één keer op de eerste dag al die gevaarlijke Pyreneeën over te steken. En beter met iemand, vooral niet alleen op pad. Daar schrok ik toch wel wat van ;-(.

Eerlijk gezegd werd ik ook opstandig van al die goed bedoelde adviezen. Ik kon toch gewoon in mijn eigen tempo lopen? Die ervaring had ik al opgedaan tijdens mijn vele bergwandelingen. Vooraf trainen vond ik ook echt een belachelijk idee, het is toch geen marathon of wedstrijd? Toen een vriendin mij vertelde dat ik ook nog heel veel blaren zou krijgen, werd ik echt boos. Hoe wist zij dit nou? Gek genoeg voelde ik ook dat dit niet zou gebeuren, een helder weten.

angsten

Ik ging alleen op pad zonder training met een volgepropte nieuwe rugzak van 10 kg en een dikke donzen winterslaapzak.

inmiddels ook met de angsten van anderen in mijn hoofd

Ik vertrok eind juli, had er totaal niet over nagedacht dat het wel eens heel heet kon zijn in Zuid-Frankrijk. Het enige wat ik geregeld had was een one-way vliegticket van Rotterdam naar Biarritz en een hotelkamer voor de eerste nacht in St. Jean Pied de Port.

Vreselijk gehaast sprong ik op het nippertje in de hoge snelheidstrein van Amsterdam naar Rotterdam. Direct een vette boete omdat ik geen toeslagkaartje had, terwijl ik er wel voor had betaald. Het kaartje lag kennelijk nog in het ticketapparaat. Jeetje zeg, wat flauw. Ik kon praten wat ik wilde, het hielp niets. De conducteur was onverbiddelijk.

bijzondere ontmoeting

Eenmaal in het vliegtuig raakte ik in gesprek met de dame naast me. Ik kende haar niet. Dat is altijd leuk aan het alleen reizen, je hebt snel contact met anderen. We raakten verder met elkaar in gesprek en plotseling...een flits door mijn hoofd...bizar, ik herkende haar ineens uit de verhalen van een vriendin van mij.

Zonder ook maar verder na te denken flapte ik dat er direct uit. Ook zij was flabbergasted en onder de indruk, want zij had deze speciale vriendin al jaren niet meer gezien. Wat een bijzondere samenloop van levensverhalen...

Aangezien zij werd opgehaald van het vliegveld, kreeg ik direct een lift aangeboden naar de plaats waar mijn trein vertrok. Dat was zeker een dik uur rijden, haar chauffeur moest omrijden om mij af te zetten. Wat heerlijk dat ik nog geen vervoer geregeld had naar St. Jean Pied de Port....maar bovenal wat een prachtige ontmoeting!

geen planning

Die avond kwam ik aan in St. Jean Pied de Port. Bij het verlaten van de trein botste ik tegen een Frans meisje op. We liepen samen naar het centrum en spraken af om na onze check-in een hapje te eten. Zij zou direct de volgende dag gaan lopen want ze had een erg strakke planning van 30 dagen. Ik had gelukkig geen enkele planning en besloot nog een extra dag in St. Jean Pied de Port te blijven.

Lees nu Santiago 2 en straks het hele boek

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us