Solo wandelen naar Santiago de Compostella - Hinde

De laatste dagen voor mijn vertrek waren hectisch. Zoals gewoonlijk deed ik alles weer op het laatste moment.

De avond voor mijn vertrek moest ik nog naar een bootfeestje van een goede vriendin, niet te missen natuurlijk. Op dat feestje ontving ik nog goede tips voor mijn rugzak. Totaal niet over nagedacht.

Het was geen onwil, ook geen luiheid. Ik moest van mezelf nog een enorme to do lijst afwerken om alles zo goed mogelijk achter te laten. Alsof ik nooit meer naar huis zou terugkeren.

‘Waarom ga je naar Santiago?’ vroeg men vaak. ‘Is er iets ergs gebeurd?’ Nee, niets aan de hand. Rare vraag eigenlijk. Ik had gewoon zin in een lange vakantie en ik houd van wandelen, ik doe al jaren wandelvakanties. En nee, ik had echt geen issues en vooral geen dingen die ik uit moest zoeken.

Vlak voor mijn vertrek las ik een mooie tekst in de krant:

'In het Exodusverhaal waarin de mensen zich losmaken van het benauwde Egypte en op weg gaan naar het land van hun dromen, gaat het erom dat de mens zich ontdoet van zijn ketens, weggaat van alles wat hem tot slaaf maakt, om te zoeken naar waar hij eindelijk in het volle licht zal kunnen staan. Het visioen laten prevaleren boven de angst, dat is waar dat verhaal toe wil uitnodigen. Maar het toeleven naar het visioen wil niet zeggen dat er gebroken moet worden met je geschiedenis en tradities, het komt erop aan dat visioen en de traditie bij elkaar te houden' (Bron: Trouw/Deirdre Enthoven, interview met Pieter Lootsma)

Daarna sloeg ik de krant dicht.

Waarom raakte deze tekst me zo?

Ik wist het niet goed.

Wel voelde ik een enorme drang om naar Santiago te lopen, een soort innerlijke roep en deze tekst bevestigde kennelijk mijn voorgenomen voettocht.

Tijd om boeken over Santiago te lezen had ik niet. Wel kreeg ik vanuit mijn omgeving allerlei adviezen.

Ik moest zeker honderden kilometers inlopen met een dikke rugzak. Ook was het veel te zwaar om in één keer op de eerste dag al die gevaarlijke Pyreneeën over te steken. En beter met iemand, vooral niet alleen op pad.

Daar schrok ik toch wel wat van...

Eerlijk gezegd werd ik ook opstandig van al die goed bedoelde adviezen.

Ik kon toch gewoon in mijn eigen tempo lopen? Die ervaring had ik al eerder opgedaan tijdens mijn vele trektochten in de bergen. Vooraf trainen vond ik ook echt een belachelijk idee. Het is toch geen marathon of wedstrijd?

Toen een vriendin mij vertelde dat ik ook nog heel veel blaren zou krijgen, begon ik licht te koken van binnen, al liet ik haar daar niets van merken. Hoe wist zij dit nou? Gek genoeg voelde ik ook dat dit niet zou gebeuren, een helder weten.

Ik ging alleen op pad zonder training met een volgepropte nieuwe rugzak van 10 kg en een dikke donzen winterslaapzak.

Inmiddels ook met de angsten van anderen in mijn rugzak.

Ik vertrok eind juli, had er totaal niet over nagedacht dat het wel eens heel heet kon zijn in Zuid-Frankrijk. Ook had ik me niet verdiept in de Santiago route zelf. Dat was geen desinteresse. Tijdens mijn wereldreis van jaren geleden had ik namelijk ervaren dat het niet werkte om in Indonesië al de lonely planet van Nieuw-Zeeland - de volgende bestemming - te gaan lezen. Dat leverde conflicten op in mijzelf omdat ik op dat moment alles miste in Indonesië. Dat haalde me compleet uit het ‘nu’.

Het enige wat ik nu geregeld had was een one-way vliegticket van Rotterdam naar Biarritz en een hotelkamer voor de eerste nacht in St. Jean Pied de Port.

Vreselijk gehaast sprong ik op het nippertje in de trein van Amsterdam naar Rotterdam.

‘Jouw kaartje graag’, vroeg de conducteur.

Ik gaf hem mijn ticket.

‘Je hebt een extra toeslag ticket nodig van € 2,50 omdat je in de hoge snelheidstrein zit’, zei hij.

‘Maar ik heb toch een treinkaart gekocht?’ zei ik totaal verbaasd.

‘Maar, maar...dan moet dat extra kaartje nog in het ticketapparaat liggen’, zei ik enigszins geïrriteerd.

‘Niets mee te maken dame, ik kan niets anders dan een boete uitschrijven’, antwoordde hij autoritair.

‘Jeetje zeg, wat ongelooflijk kinderachtig’, zei ik, terwijl mijn gezicht inmiddels rood kleurde van boosheid.

Ik kon praten wat ik wilde, het hielp niets. De conducteur was onverbiddelijk.

Ik was al geen fan van het openbaar vervoer en deze actie bevestigde dat nog eens extra.

Eenmaal in het vliegtuig raakte ik spontaan in gesprek met de dame naast me. Ik had haar nog nooit eerder gezien. Dat is altijd leuk aan het solo reizen, je hebt snel contact met anderen. We raakten verder met elkaar in gesprek.

Plotseling kreeg ik een flits door mijn hoofd, bizar.

Zonder ook maar verder na te denken flapte ik eruit:

‘Ik herken jou ineens uit de verhalen van een vriendin van mij!!’

Zij antwoordde:

‘Ohhh…echt?’

Ook zij was flabbergasted en onder de indruk.

Daarna zei ze:

‘Ik heb deze speciale vriendin al jaren niet meer gezien. Wat een bijzondere samenloop van levensverhalen...’

‘Waar begint jouw pelgrimstocht eigenlijk?’, vroeg ze daaropvolgend.

Ik zei met een glimlach:

‘Mijn pelgrimstocht is al begonnen. Mijn voettocht start vlak voor de Pyreneeën in St. Jean Chez de Port, maar ik heb nog geen idee hoe daar te komen’.

‘Ik word opgehaald op het vliegveld. Kunnen we jou een lift geven naar een station?’, vroeg ze.

‘Dat is te gek, dank je wel voor dit geweldige aanbod’, antwoordde ik.

Ruim een uur later werd ik door haar chauffeur afgezet op een station.

Wat heerlijk dat ik nog geen vervoer geregeld had naar St. Jean Pied de Port....maar bovenal wat een prachtige ontmoeting!

Die avond kwam ik aan in St. Jean Pied de Port.

Bij het verlaten van de trein botste ik tegen een Frans meisje op. We liepen samen naar het centrum en spraken af om na onze check-in een hapje te eten. Zij zou direct de volgende dag gaan lopen want ze had een erg strakke planning van 30 dagen.

Ik had gelukkig geen enkele planning en besloot nog een extra dag in St. Jean Pied de Port te blijven.

Lees hier Santiago 2

Lees straks verder in mijn boek. Je kunt hier alvast jouw interesse aangeven. Je zit nog nergens aan vast maar ontvangt als eerste alle informatie over het boek.

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven van het Santiago boek

Share This

Follow Us