We bekeken elkaar met nieuwe nieuwsgierigheid.

Dit voelde zo raar, ik kon zijn stem niet rijmen met zijn fysieke gestalte.

Het was alsof een nieuwe pelgrim was opgestaan. Alsof de oude Leonardo ineens verdwenen was, gewoonweg niet meer bestond.

Olga en de Spaanse pelgrim kwamen bij ons staan. Ook Olga was compleet verbaasd.

Ik vroeg Leonardo:

‘why do you break the silence?’

Hij antwoordde:

‘I can no longer sustain’

Leonardo vertelde ons dat hij zich genegeerd en buitengesloten voelde.

Ik schrok…dit raakte me.

Hij gaf aan dat hij ervoor gekozen had om zijn stem niet te gebruiken. Dit betekende echter niet dat hij geen contact wilde. Hij communiceerde immers via ‘notes’.

Kennelijk had ik onbewust besloten om zo min mogelijk contact te zoeken. Ik liep hem zoveel mogelijk uit de weg en wist niet goed hoe ik me tot hem moest verhouden.

Tegelijk was ik ook nieuwsgierig naar Leonardo.

Waarom had ik mijn issue niet ‘gewoon’ aan hem voorgelegd?

Het was zo gemakkelijk om dingen voor anderen in te vullen en vooroordelen te hebben als mensen anders deden of anders waren.

Mede door mijn reizen had ik geleerd te stoppen met oordelen en veroordelen. Vaak ontmoette ik op het oog anders uitziende mensen die ik in mijn dagelijks leven niet om me heen had.

Dat waren de meest interessante ontmoetingen!

Ook in mijn familie heb ik mijn vader nooit kunnen betrappen op oordelen en veroordelen. Hij was en is hierin nog steeds mijn voorbeeld. In zijn huis, het huis van mijn ouders, was en is iedereen altijd welkom!

Inmiddels wist ik ook dat oordelen kinderlijk gedrag was, geboren uit kwetsingen en blinde vlekken. Het was de kunst om contact te maken met de essentie van elk mens, van elk levend wezen.

Toch was ik er nu weer een beetje ingetrapt, ook ik had gedachten voor Leonardo ingevuld.

Ik schaamde me voor mijn onhandige gedrag en bood Leonardo mijn excuus aan.

Net op dat moment werden we geroepen door de vrijwilligers van onze herberg.

We werden verrast met een waanzinnig goede maaltijd!

Een fantastische avond volgde met een pratende Leonardo aan tafel. De rode wijn vloeide rijk in onze glazen en we genoten enorm van alle verhalen en van de humor en gastvrijheid van onze geweldige Italiaanse herbergiers.

Een prachtige avond van hart tot hart!

De volgende ochtend kwamen we maar moeizaam op gang. Het was lastig om afscheid te nemen van deze geweldige plek. Na een dikke omhelzing lieten we onze gastvrije herbergiers uiteindelijk achter.

Als vier pelgrims liepen we verder op de Franciscusroute midden in de regen.

Na een paar uur kwamen we aan in het middeleeuwse Pietralunga. Een leuk stadje met mooie muurschilderingen in de straten en op de Piazza Fiorucci een bijzondere vijfkantige Longobardische toren uit de zevende eeuw.

Aangezien het nog steeds regende en koud was, besloten Olga, Leonardo en ik om niet verder te gaan. Onze Spaanse pelgrim liep wel door, hij vond het te vroeg om te stoppen.

Wij vonden een refugio vlakbij de kerk op donativo basis. Deze verblijfplaatsen stonden bijna nooit in de routeboeken. Ook mijn routeboek vermeldde veel B&B’s, hotels en Agriturismo’s. Dat was voor mij onbetaalbaar tijdens een lange pelgrimstocht en bovendien ook niet de juiste sfeer.

We kochten wijn, pizza en andere lekkernijen en nestelden ons op onze slaapzaal. Leonardo deed zijn laptop aan en zette mooie klassieke muziek op.

Ineens ontdekte hij op de muur boven zijn bed een prachtig gedicht. Hij riep:

‘hinde, this is especially for you’

Daaropvolgend zei hij:

‘I will try to translate this poem in English’

Het Italiaanse gedicht heette ‘Valore’ van Erri de Luca.

I find value in every form of life—snow, strawberries, a fly.
I find value in the mineral kingdom and the congress of stars.
I find value in wine while a meal lasts, an involuntary smile,
the fatigue that comes from not holding back,
and an old couple in love.
I find value in what tomorrow will be worth nothing,
and what today is still worth little.
I find value in every sort of wound.
I find value in conserving water, mending a pair of shoes,
holding your tongue, running toward a scream, asking before sitting down,
and feeling grateful without recalling why.
I find value inside a room knowing where north is,
and the name of the wind drying the laundry.
I find value in the rover’s travel, the nun’s retreat,
and the convict’s patience, whatever the crime.
I find value in using the verb “to love”
and in the presumption that a creator exists.
Many of these values I have not known.

Ik wist waarom Leonardo dit zei en schoot vol.

Na een korte stilte schonken we de wijn in onze plastic glazen.

We genoten van de muziek, de wijn, de intieme gesprekken en van ons samenzijn op de slaapzaal!

De volgende ochtend troffen we op het dorpsplein zowaar opnieuw onze ‘verdwaalde’ Spaanse pelgrim vergezeld door een Duitse man. Onze Spaanse vriend had zich toch bedacht en overnacht in een hotel waar hij de Duitse pelgrim had ontmoet.

Als vanzelfsprekend liepen we nu als vijf pelgrims verder.

Na een prachtige route van 26 km kwamen we laat in de middag aan in de stad Gubbio.

Wij vonden een klooster. Via de intercom sprak een Italiaanse zusterstem tot ons. Er was gelukkig plaats in de kloosterherberg. We moesten alleen een half uur wachten op de stoep.

Onze Spaanse vriend had niet zoveel met kloosters en ging op zoek naar een hotel.

Zelf deed ik mijn rugzak af, plofte uitgeput neer en was blij met dit klooster.

Plotseling hoorden we opnieuw stemmen tot ons komen:

‘hinde, olga, are you there?’

We keken om ons heen, maar zagen niets.

Deze stemmen kwamen nu niet uit de intercom.

‘welke andere zusters riepen ons?’

 

Lees hier het vervolg in Rome 7

Lees hier Rome 5 

ook zin om solo te wandelen in de Hinde Walk?

Share This

Follow Us