Olga en ik scanden opnieuw onze omgeving.

Plotseling zagen we beweging.

Aan de overkant van de weg doken zowaar twee zusters tussen geparkeerde auto’s omhoog.

Zij droegen wandelkleding en zwaaiden enthousiast met hun wandelstokken in de lucht.

Ik riep:

‘wat toevallig!’

We hadden elkaar voor het laatst gezien in Stia.

Het waren Petra en Monique, de twee leuke dames uit Limburg!

We omhelsden elkaar, wat een fijn weerzien!

Die avond zaten we buiten in een smalle, romantische steeg met zes pelgrims aan tafel. We spraken in het Engels, Duits, Nederlands, Italiaans en af en toe kwam Olga met een flard Russisch erdoor heen.

Naarmate de avond vorderde, werd Petra steeds lolliger. Ze leerde Leonardo niet alleen het woord ‘toetje’ als nagerecht, maar noemde hem ook zelf een heerlijk ‘toetje’ waardoor hij in totale verwarring raakte.

Ineens stond Petra op, wees met haar arm en riep luid in haar beste Engels:

‘help…’

‘a rat in de steeg!’

Wij schoten vreselijk in de lach.

Hoe later het werd, hoe meer onze communicatie op een Babylonische spraakverwarring leek. Hilarische grappen en rare uitdrukkingen in alle talen vlogen om onze oren.

De volgende ochtend werd ik wakker in het prachtige klooster. Ik keek om me heen en zag alleen Olga nog liggen. De twee bedden van Leonardo en de Duitse pelgrim waren leeg.

Ik zei tegen Olga:

‘where is Leonardo?’

Olga antwoordde:

‘I don’t know’

Daaropvolgend zei ze:

‘I still see some clothes of him’

Gelukkig, dat was een goed teken!

Onze Duitse pelgrim was wel geheel verdwenen.

Toen Olga en ik na een heerlijke douche de eetzaal binnen liepen, viel mijn mond open.

Ik rook niet alleen verse koffie en gebakken eieren…maar zag ook iets bijzonders.

Een lange eettafel gedekt voor een heel weeshuis stond voor ons te schitteren!

Heerlijke Italiaanse salade caprese, warme toast, warme broodjes, diverse soorten Italiaanse kaas, antipasta’s, allerlei soorten fruit, verse jus d’orange, gebakken eieren en verse koffie!

Ik zei:

‘wauw…!’

Dit was een mega uitgebreid ontbijt met een grote bak liefde erin!

Het klooster zelf serveerde helemaal geen ontbijt.

Het was Leonardo die ons verraste!

Hij was die ochtend al vroeg op pad gegaan omdat hij een uur moest lopen naar een supermarkt.

Eenmaal aan tafel zei ik:

‘Leonardo, this is amazing’

Direct schoten er twee zinnen van een prachtig lied door me heen. Ik zette mijn smartphone aan en zong Leonardo enthousiast toe:

‘you’re just too good to be true, I can’t take my eyes off you’

Leonardo glimlachte verlegen.

Natuurlijk wist ik dat dit een romantisch liefdeslied was, maar dat kon mij even geen lor schelen. Dit voelde zo en was mijn manier van ‘dank je wel’ aan Leonardo.

Ons ontbijt duurde uren en wij genoten waanzinnig!

Deze ochtend leek het alsof wij alleen met zijn drieën in dit grote klooster leefden.

Daarna snoven we de prachtige historische stad Gubbio in alle hoeken en gaten op. We beklommen elke trap en doken iedere steeg in. We gingen met de kabelbaan omhoog en hadden uitzicht over alle huizen met terracotta dakpannen. We daalden al wandelend weer af en namen pauze bij het beroemde bronzen beeld van Franciscus met de wolf en het Romeinse theater!

’s Avonds beleefden we opnieuw een fantastische afscheidsavond met Petra en Monique.

De daaropvolgende dagen waren Leonardo, Olga en ik onafscheidelijk.

Toen we dwars door de prachtige, goudkleurige graanvelden met ronde strobalen liepen, riep ik naar Leonardo:

‘listen…’

Ik deed mijn armen met mijn smartphone in de lucht en even later galmde het lied:

‘fields of gold’

en we dansten met onze rugzakken verder op het nummer van Sting.

Soms liepen we uren met zijn drieën op het pad. Als Leonardo eigen ruimte nodig had voor het maken van zijn films, liepen Olga en ik samen verder. Als we alle drie eigen ruimte nodig hadden, liepen we allemaal solo.

Maar altijd als een ongeschreven regel wachtten we elkaar ergens op de route weer op.

Wanneer we op het wandelpad pauzeerden, deelden we ons laatste voedsel met elkaar. Als we daarna weer op stonden, reikte Leonardo als een gentleman onze rugzakken weer aan.

’s Avonds vonden we de beste kloosters waar soms als ritueel onze voeten gewassen werden. We aten in restaurants waar alleen de ‘locals’ aten. Leonardo trakteerde ons en wij trakteerden elkaar wat vrij ongebruikelijk was voor pelgrims.

We waren alle drie volledig ons zelf en voelden ons in geen enkel opzicht geremd.

‘ik voelde me intens gelukkig’

Na een paar dagen zagen we in de verte op een berg het magische Assisi liggen, de prachtige geboortestad van Franciscus.

Toen we achter elkaar in een hele langzame tred de laatste steile klim naar boven maakten, stapte er ineens vanuit het niets een dame met een mountainbike over de vangrail op ons pad.

Ik keek over de vangrail naar beneden direct in een afgrond en dacht:

‘apart, dit is onmogelijk, waar komt zij nu ineens vandaan?’

Ze zei niets en liep met haar mountainbike aan één hand voor ons naar boven.

Ik werd nieuwsgierig naar haar, versnelde mijn pas zodat ik de laatste meters naast haar kwam te lopen.

We raakten in gesprek.

Ze gaf aan dat dit haar laatste dag in Assisi was want ze had net een meditatieweek achter de rug.

Daaropvolgend zei ze:

‘shall I take a picture of your arrival at a special place?’

Ik antwoordde:

‘that would be great’

Daar aangekomen verraste ze ons met een fantastisch uitzicht op de beroemde San Francesco basiliek! Een geweldige niet-toeristische plek.

Even werd ik stil...niet alleen vanwege het uitzicht...

We werden ook nog eens toegezongen door monniken beneden ons in een kloostertuin.

Mystiek en magisch tegelijk...wat een aankomst!

Na afloop zei ik:

‘let’s celebrate Assisi here’

‘I'm going to buy a bottle of wine’

We deelden opnieuw ons laatste voedsel, dronken wijn uit onze plastic glazen en maakten kennis met onze bijzondere lotgenoot.

’s Avonds schoof ze opnieuw als vriendin bij ons aan tafel om Assisi nog een keer te vieren.

1200x700 Assisi pelgrimstocht Hinde solo wandelen Franziscus route min

De volgende dag was het zondag. De dag waar Leonardo, Olga en ik alle drie tegenop zagen.

We moesten helaas afscheid nemen van Leonardo. Zijn pelgrimstocht naar Assisi was voorbij.

We liepen te slenteren van terras naar terras om ons afscheid maar uit te stellen. Terwijl we nog bij elkaar waren voelde ik al de pijn van ons naderende afscheid.

Ik liep letterlijk met mijn ziel onder de arm.

Het moment was nu echt aangebroken.

Leonardo legde zijn zakmes en fluitje op de tafel. Ook de drie plastic wijnglazen zette hij neer.

Hij zei:

‘these are yours, you may use them in your new adventures with other pilgrims’

Ik dacht:

‘ohh no…I do not want other pilgrims’

Ik omhelsde hem met een brok in mijn keel en onderdrukte al mijn emoties.

Ik voelde zijn grootste geschenk:

'een diepe hartconnectie en onvoorwaardelijke vriendschap'

Olga liep nog een stukje met hem op.

Ik bleef alleen achter.

Toen Olga weer aan kwam lopen, zeiden we niets.

We trokken ons zelf in stilte terug op onze kamer.

Terwijl ik op mijn bed naar muziek op mijn smartphone luisterde, stroomden de tranen over mijn wangen.

Wat was dit voor gekkigheid?

Gelukkig lag Olga op het bed naast me met haar ogen dicht.

Ik wilde niet dat zij mij zo kwetsbaar zag.

Ik voelde een innerlijke pijn.

Een gevoel van onafscheidelijk zijn was veranderd in een gevoel van afgescheiden zijn.

Afgescheiden van wat?

Afgescheiden van Leonardo?

Afgescheiden van mezelf?

Afgescheiden van de goddelijke bron?

‘hoe kon ik dit voelen als alles met elkaar verbonden was?’

 

Lees later het vervolg in Rome 8 (volgt met vertraging)

Lees hier Rome 6 

ook zin om solo te wandelen in de Hinde Walk?

Share This

Follow Us