Langzaam verliet ik de prachtige stad Florence langs rivier de Arno.

Het was snikheet.

Nu kon ik goed tegen hitte, maar ik moest vandaag 600 meter stijgen en dalen. Dat vroeg toch meer inspanning. Daarnaast was ik nog steeds niet helemaal hersteld van mijn koortsuitslag.

Zoals altijd had ik me ook nu niet voorbereid en in een impuls een routeboek gekocht, dit keer met gps-navigatie. Dat leek me wel handig in de bergen.

Ook wilde ik een Nederlands routeboek omdat ik inmiddels uit eigen ervaring wist hoe lastig het was om een goede routebeschrijving te maken die eenduidig te interpreteren was.

Mijn gekozen routeboek (Franciscaanse voetreis van Kees Roodenburg) adviseerde me ook nadrukkelijk om een kompas mee te nemen.

Dat ging me veel te ver.

Ik had geen zin om me bezig te houden met windrichtingen. Dat was ook nog nooit eerder nodig geweest in mijn vele bergtochten. Ook vond ik dit routeboek eigenlijk te dik en te zwaar maar aangezien het een ringband was, kon ik altijd de eenmaal gelopen routes weer weggooien.

Uren liep ik alleen, geen sterveling te bekennen.

Op deze eerste wandeldag liep ik te worstelen met de hitte, met mijn rugzak, met mijn koortsuitslag als ook met de route zelf.

De route was vandaag maar gedeeltelijk gemarkeerd waardoor ik regelmatig in verwarring raakte en nogal eens verkeerd liep. Vaak doordat de tekst in mijn routeboek niet overeen kwam met mijn gps navigatie. Dat leverde nogal eens strijd op.

Na veel omzwervingen kwam ik uiteindelijk om 18 uur aan bij mijn eerste overnachtingsadres, een B&B in Rignano sull’Arno. Helaas waren hier geen echte pelgrimsherbergen of kloosters te bekennen.

Ik was zo oververhit dat ik bij aankomst geen woord meer kon uitbrengen. Het leek wel alsof ik niet meer kon afkoelen, alsof ik een zonnesteek had.

Mijn Duits/Italiaanse gastvrouw keek me aan en zag direct mijn nood. Ze bood me een stoel aan op haar terras en haalde meteen een liter water.

Ik dacht bij mezelf:

‘als dit de route wordt naar Rome, dan stop ik direct’

Mijn gastvrouw was gelukkig relaxed, ze liet me even ‘alleen’ afkoelen.

De volgende ochtend voelde ik me zowaar weer fit! Dat was ook nodig want ik moest die dag 1000 meter stijgen.

Mijn gastvrouw keek me aan en zei:

‘mein Mann kann dich irgendwo absetzen’

Normaal kon ik heel moeilijk hulp accepteren, maar nu flapte ik er direct uit:

‘wauw, vielen dank, das ist ein Geschenk’

Het voelde wel een beetje als smokkelen, maar wat maakte het uit?

Het ging toch om mijn weg?

En aan wie moest ik eigenlijk verantwoording afleggen?

Haar man dropte mij vervolgens ergens op de berg. Toen ik mijn gps weer aanzette, zag ik dat ik drie uur verwijderd was van mijn route.

Ik had geen idee waar ik was.

Er zat niets anders op dan mijn eigen route te maken.

Ik zette mijn gps weer uit en wist alleen dat ik continu omhoog moest naar de Passo della Consuma op 1050 meter.

Ik sloeg allerlei wandelpaden in, zolang ik maar omhoog ging.

Zowaar, ik genoot van mijn eigen gemaakte route.

Toen ik vlak voor het dorp Consuma was, stopte er plotseling een auto met een Italiaanse man erin.

Hij draaide zijn raam open en vroeg:

‘are you Olga?’

Ik was direct alert en antwoordde:

‘no, I’m not’

zonder mijn eigen naam te noemen.

De man vroeg vervolgens:

‘where are you going?’

Dat ging hem natuurlijk niets aan.

Toch antwoordde ik vanuit een impuls:

‘I’m going to villa Katia’

Direct had ik spijt van mijn antwoord.

Waarom deed ik zo belachelijk beleefd?

Ik had niets gereserveerd, maar had dit zojuist in mijn routeboek gelezen.

Hij bleef aanhouden en zei:

‘so I could give you a ride?’

Wat wilde deze vreemde man?

Ik reageerde geïrriteerd, zei luid en duidelijk:

‘no, thank you, I love walking’

Eindelijk reed de man weg…

Ik zuchtte van opluchting.

Toen ik vervolgens het dorp in liep, vroeg ik aan een paar oude Italiaanse mannen op een bank waar Villa Katia was. Zij wezen mij de weg.

Nog geen minuut later kwam er achter mij een Italiaanse vrouw uit een winkel rennen. Zij bleek de eigenaresse te zijn van Villa Katia en riep:

‘I’m so sorry, I’m fully booked tonight’

‘if you want, you can sleep in my garden!’

Ik antwoordde:

‘great, that’s fine with me, I only have a sleeping bag’

Aangezien zij doelde op een tent, die ik niet bij me had, verwees ze mij eerst door naar een hotel boven op de berg. Mocht dat niet lukken dan mocht ik bij haar terug komen.

Ik had niets met hotels en bij aankomst zag dit hotel er ook nog eens gehavend uit. Maar goed, ik had geen keus dus checkte in.

Inmiddels had ik ook wel zin in wijn, dus besloot ik het dorp te verkennen.

Tot mijn grote verrassing zag ik zowaar op het enige kleine terras een wandelaar zitten.

Op de tafel lagen twee Duitse routeboekjes van de Franziskusweg en onder de tafel zag ik twee benen in een afritsbroek hangen. Twee paar wandelstokken leunden tegen een muur.

Ik vroeg met een glimlach:

‘are you walking the Franciscus Way?’

Domme vraag natuurlijk, hoe duidelijk wil je het hebben? Maar ik wist zo gauw even geen andere openingszin ;-)

Ik maakte kennis met Petra en Monique, twee hele leuke dames uit Limburg. Zij waren van plan om van Florence naar Assisi te lopen.

Het werd reuze gezellig met de nodige wijn en pizza’s.

Ook zij hadden net besloten om in hetzelfde hotel te overnachten en na een gezellige avond liepen we met zijn drieën al lachend de berg verder op naar het hotel.

Bij binnenkomst zag ik tot mijn grote verbazing dat de receptie plotseling bemand werd door de Italiaanse man uit de auto van diezelfde middag.

Hij keek me aan en zei:

‘did you go to villa Katia?’

Ik antwoordde:

‘yes, but she was fully booked!’

Vervolgens zei hij:

‘Olga is next-door to you’

Ik reageerde niet echt maar dacht bij mezelf:

‘in vredesnaam, wat kan mij die Olga schelen’

De volgende ochtend kwam ik in een bijna lege ontbijtzaal. Dat wil zeggen, er zat een oude Italiaanse vrouw en een jonge vrouw, beide aan aparte tafels. Daarnaast was er een tafel voor drie gedekt.

De ober wenkte mij om plaats te nemen aan de gedekte tafel voor drie.

Niet veel later schoven al lachend Petra en Monique bij mij aan.

Toen zij vervolgens rond keken, riep Petra ineens in het Duits naar de jonge vrouw:

‘hey Olga, bist du auch hier?’

Zij hadden elkaar kennelijk gisteren al ontmoet op het wandelpad!

Het duurde niet lang of Petra nodigde niet alleen Olga uit aan onze tafel maar ook de oude Italiaanse vrouw.

Petra deed vervolgens alsof ze Italiaans sprak…dat klonk hilarisch en werkte enorm op mijn lachspieren!

Het werd een wirwar van Italiaans, Duits, Engels en Nederlands…een vrolijke boel met veel koffie en leuke foto’s.

We vergaten bijna dat we nog moesten wandelen ;-)

Uiteindelijk gingen we allemaal op pad.

Petra en Monique vertrokken als een duo, Olga en ik allebei solo. We spraken af om elkaar die avond weer te zien in Stia.

Natuurlijk liep ik meteen verkeerd en kwam weer beneden uit in het dorp Consuma, vlak voor de delicatessenwinkel van de eigenaresse van Villa Katia.

Zij lachte en maakte meteen een heerlijke lunch voor onderweg, liep vervolgens spontaan mee naar buiten, keek me heel ondeugend aan en zei langzaam:

‘I’m your angel on the Franciscus Way’

Voordat ik het wist had ze ook meteen een selfie van ons genomen.

We namen afscheid en met een dikke smile beklom ik opnieuw de berg, zoekend naar het begin van de route.

Het was een fijn en veilig gevoel te weten dat ik nu niet echt alleen was, dat er met mij nog drie andere dames ergens op dezelfde route liepen.

Na uren wandelen stond ik plotseling stil.

Ik verstijfde van angst en mijn ogen rolden bijna uit mijn hoofd.

Vlak voor mijn voeten lag een enorm dikke en lange slang op het wandelpad.

‘help!!!!!’

Mijn veilig gevoel van zojuist was direct weer verdwenen.

Lees hier het vervolg in Rome 3


Lees hier Rome 1 

 

ook zin om te pelgrimeren in de Hinde Walk? nu ook van klooster naar klooster

Share This

Follow Us