Ik zat naast Olga. Tegenover ons zat de niet sprekende Italiaanse jongen.

Olga deed een poging om met hem in contact te komen.

Ze vroeg hem waarom hij niet sprak.

Hij schreef:

‘I would like to experience this pilgrimage from a different perspective’

Dat klonk uitdagend!

Olga begon hem terug te schrijven.

In de tussentijd keek ik om me heen.

De communicatie aan tafel was in alle opzichten gebrekkig. We spraken staccato, gebruikten onze handen en ogen of schreven briefjes.

Olga en ik spraken Engels met elkaar.

Zij was geboren en getogen in Rusland. Nu woonde ze al jaren in Duitsland.

Ze gaf aan ergens ‘in between’ te zijn, zich in beide landen niet meer thuis te voelen.

Eigenlijk had ze geen thuis, zei ze op een moment.

Deze woorden raakten mij.

Ik dacht:

‘zou dit het universele gevoel zijn van een ‘vreemdeling’ in een ander land?’

Hoe moest dat voelen als je je nergens meer thuis voelde?

Ontheemd?

Ontworteld?

Eenzaam?

Hoe zou ik het vinden om me helemaal alleen in een nieuw land te vestigen, zonder familie, zonder kennis van de taal en cultuur?

Wauw, ik voelde heel veel respect en mededogen voor Olga en voor iedereen in een soortgelijke situatie.

De pelgrimsmaaltijd werd beëindigd en na een bijzondere avond, doken we uiteindelijk onze slaapzaal in.

Voor het eerst in deze pelgrimage mocht ik weer genieten van snurkende pelgrims, van krakende bedden en van gerommel met rugzakken.

Inmiddels was ik bedreven geraakt in het creëren van mijn eigen plek op een slaapzaal.

Als laatste actie drukte ik mijn oordoppen in en viel na een lange en pittige wandeldag in een diepe slaap.

De volgende dag vertrokken de andere pelgrims al vroeg in de ochtend.

Ik ontving nog een laatste glimlach van de niet sprekende Italiaanse jongen. Verlegen glimlachte ik terug.

Olga en ik namen een rustdag.

Dit Franciscaanse Heiligdom en belangrijk bedevaartsoord leende zich daar uitstekend voor, temeer omdat hier veel te zien was op het gebied van kunst, cultuur, geschiedenis en spiritualiteit.

De vele kloosters op deze route waren voor mij een belangrijke reden om juist deze pelgrimstocht te lopen. De kloosters hadden de stilte al in zich en bijna altijd had ik bijzondere ontmoetingen in een klooster.

Daarnaast had Franciscus een enorme liefde voor natuur en al wat leeft, waardoor deze route veel door prachtige natuur liep.

Het leek me bijzonder om in zijn voetsporen te mogen lopen, waarbij Franciscus zich liet inspireren door eenvoud, verbondenheid en natuur.

‘Franciscus preekte tot de bloemen in het veld en tot de vogels in de lucht. Hij zocht vriendschap met een wolf en sloot niemand uit. Hij ging op weg zonder enige bagage en gedroeg zich als een gast op deze aarde’.

Ook al sprak ik geen woord Italiaans, het was toch bijzonder om de gebeden en de rituelen in de gebedsdiensten te volgen. Een soort van meditatief moment.

Na een heerlijke rustdag trokken Olga en ik de volgende dag weer verder naar Pieve Santo Stefano.

We begonnen samen om elkaar vervolgens na een tijd weer los te laten zodat we allebei solo ons eigen pad konden lopen.

Mijn routeboek beloofde vandaag een mooie route met veel vergezichten. En yes, mijn routeboek had gelijk, wat een afwisselende mooie etappe!

Onderweg troffen Olga en ik elkaar op meerdere momenten.

Verder was het doodstil, er was geen enkele andere pelgrim te bekennen.

In de middag ontving ik plotseling een app van Olga. Zij liep kennelijk ergens ver voor mij en appte:

‘hinde, there are three dogs on the road’

Een tweede app:

‘they are very loud and scary’

Een derde app:

‘but haven’t done anything to me’

Ik dacht:

‘ohh nee…’

Dat was wel beangstigend, die eeuwig blaffende honden! Zij konden je de stuipen op het lijf jagen. Er waren verhalen bekend dat ze soms ook beten.

Daarbij had ik ook een klein trauma opgelopen in mijn jeugd. Als klein kind ging ik wel eens mee met mijn moeder terwijl zij aan het collecteren was. Op een moment liep ik achter haar op een boerenerf en zag hoe een herdershond haar van achteren in haar been beet.

Dat beeld stond in mijn geheugen gegrift en was nog altijd voelbaar in al mijn lichaamscellen.

Olga appte opnieuw:

‘I will wait for you after the second gate’

Ik had geen idee waar zij in de route was, maar superlief dat ze dit aanbood.

Tegelijk wilde ik hier ook vooral niet mee bezig zijn, want ik wilde echt niet vanuit angst lopen.

Mogelijk waren de honden al lang weg als ik daar aankwam, zodat ik angst voor niets had.

Rustig liep ik verder.

Totdat…

Mijn gedachten werden ineens onderbroken.

Ik zag rechts vanuit het gras een enorm grote witte hond op me af komen rennen. Het ging razendsnel…voordat ik het wist stonden drie grote witte honden om me heen.

Ik bevroor ter plekke in een ijspegel en kon me niet meer bewegen.

Ze blaften gigantisch hard en ik kon geen kant op.

‘wat was ik bang…’

‘wat moest ik doen?’

‘waar was Olga?’

‘zij zou me toch helpen?’

Mijn oranje fluitje zat helaas ergens in mijn rugzak. Ik durfde me niet te bewegen om het te zoeken.

Ineens zag ik enkele meters voor me midden op het wandelpad een hek waar ik doorheen moest. Dat zou mijn redding kunnen zijn zodat ik de honden kon buiten sluiten.

Maar hoe kwam ik daar?

De honden zouden mij voor die tijd al lang gepakt of gebeten hebben.

Mijn hart bonkte uit mijn keel.

Ik moest hier doorheen.

In een impuls deed ik mijn ogen dicht en begon keihard te rennen.

De honden bleven blaffen en renden als idioten mee…

Ik stormde op het hek af en wist niet hoe snel ik het moest openen en ook direct weer dichtslaan.

‘yes…gelukt’

De honden stonden al blaffend met hun snuiten aan de andere kant van het hek.

Ondanks de waarschuwing van Olga kon ik me hier totaal niet op voorbereiden.

Franciscus van Assisi mocht dan wel van dieren houden, maar toch niet van dit soort honden?

Hoe zou hij dit hebben aangepakt?

Hoe moest je in vredesnaam vriendschap sluiten met deze honden?

Voor hetzelfde geld waren het valse honden.

Olga had me eerder verteld dat zij altijd in de ogen van een hond keek om te zien of die hond vals was, ja dan nee.

Ik durfde dat niet, laat staan dat ik dit kon zien.

Voor dit soort momenten had ik mijn oranje fluitje. Maar ja, slecht voorbereid. Ik moest dit fluitje nu eens eindelijk op mondhoogte aan mijn rugzak gaan hangen.

Nog steeds stond ik bij het hek te shaken. De honden al blaffend aan de andere kant.

‘waar was in vredesnaam Olga toch gebleven?’

Lees hier het vervolg in Rome 5

Lees hier Rome 3 

ook zin om solo te wandelen in de Hinde Walk?

Share This

Follow Us