Ik had me nog niet omgedraaid of daar kwam plotseling vanuit het niets Olga aangerend. Ze riep al hijgend:

‘are you okay?’

Ik antwoordde:

‘yes, I’m only in a little shock…’

Olga was niet alleen.

Ze had hulp gehaald en werd vergezeld door een onbekende man.

Deze man had even verderop een huis gehuurd in de bergen. Ook hij wist niet van wie de honden waren en begreep niet dat deze gevaarlijke honden zomaar vrij rond liepen.

Hij was uiterst behulpzaam en checkte of ik okay was.

We bedankten hem voor zijn goede zorgen, liepen door en waren superblij weer heelhuids samen te zijn.

De stress verdween gelukkig snel toen we onderweg het prachtige romantisch gehucht Mignano passeerden, alsof we voor heel even door de Middeleeuwen heen liepen.

Uiteindelijk besloten we om bij de eerstvolgende herberg te stoppen, vlak voor Pieve Santo Stefano.

Het was genoeg voor vandaag.

De volgende dag trokken we allebei weer solo verder richting Sansepolcro.

Het was opnieuw een prachtige etappe door de bergen met steeds weer geweldige uitzichten op het stuwmeer Montedoglio wat waanzinnig turquoise kleurde in het zonlicht.

Toen ik na een paar uur over de hoge brug dwars door het stuwmeer heen liep hoorde ik een app binnen komen. Ik keek en las:

‘see you walking ;-)'

Ik appte terug:

‘funny, I do not see you’

Een nieuwe app:

‘I am swimming’

‘there is a way down when you follow the road’

Niet veel later trof ik Olga al genietend in bikini aan op een klein idyllisch strandje.

Wat een mooie stopplek voor een lunch!

Na de lunch liepen Olga en ik samen verder.

Onderweg sprongen we op grote ronde strobalen, maakten al lachend de gekste foto’s, liepen door zonnebloemvelden heen en maakten vreemde afdalingen door geulen en langs elektriciteitspalen.

Toen we uiteindelijk uitkwamen bij Bar Tiberino moesten we nog drie km over drukke verkeerswegen lopen alvorens aan te komen in het centrum van Sansepolcro.

Aangezien de auto’s hier razendsnel reden, leek lopen ons geen veilige optie.

Olga stelde voor om te gaan liften.

We hadden onze duimen nog maar amper omhoog of we werden non-stop plat getoeterd door vrachtwagenchauffeurs.

Helaas, we werden niet meegenomen.

Net toen we het hadden opgegeven, stopte er ineens een Italiaans/Duitse vrouw.

Dankbaar en blij stapten wij in!

De vrouw bleek erg bezorgd. Ze vertelde ons dat hier enkele weken geleden een man was geschept en ter plekke was overleden. Het was volgens haar absoluut niet veilig om op deze verkeersweg te lopen.

Deze vrouw was een engel op ons pad!

Ze zette ons af in het centrum van Sansepolcro bij een prachtig klooster naast de kerk, Santa Maria dei Servi. Dit voormalige klooster was niet meer als zodanig in gebruik maar nog wel toegankelijk als gastenverblijf voor pelgrims. Het prachtige interieur en belangrijke kunstwerken waren bewaard gebleven.

Het klooster had niet alleen een mooie, serene sfeer, er volgden ook ontmoetingen!

We troffen zowaar de niet-sprekende Italiaanse jongen en nog een paar andere bekende pelgrims uit ons eerste klooster in La Verne.

Die avond ging Olga in op de uitnodiging van de Italiaans/Duitse vrouw voor een diner bij haar thuis. Zelf was ik zo moe dat ik besloot om uit te rusten in dit heerlijke klooster.

De Italiaans/Duitse vrouw had Olga tips gegeven om de komende dagen een andere route te kiezen richting Citerna.

Dit klonk heel erg aantrekkelijk en aanreikingen van locals waren altijd interessant!

Direct gooide Olga haar onpraktische e-reader in haar rugzak en ook ik was mijn nog steeds te dikke routeboek zat.

We besloten om alleen op de routewijzers van het pad te gaan lopen in de hoop dat deze nieuwe route goed gemarkeerd zou zijn.

Bij aankomst in het prachtige dorp Citerna, wat op een heuvel lag en op een museum leek, troffen we opnieuw de niet-sprekende Italiaanse jongen.

Hij bleek Leonardo te heten. Hij was een filmmaker en zat nog steeds in zijn stilte-experiment.

Omdat hij in stilte was, vond ik het lastig om tegen hem te praten. Als hij mij weer een briefje schreef, reageerde ik erg onhandig in staccatotaal of wapperde met mijn handen in zelf bedachte gebaren.

Vreemd, ik begreep mezelf niet.

Wel wist ik vanaf het eerste moment dat wij in het ‘echte leven’ een klik zouden hebben omdat onze ogen al lang contact hadden gemaakt.

Jaren geleden tijdens mijn wereldreis volgde ik een ‘stilteretraite’ in Thailand.

Ik stond toen ook open voor experimenten en had besloten om na een vastenperiode van zeven dagen in een kuuroord, aansluitend een stilteretraite te doen van tien dagen in een klooster volgens de Vipassanah methode.

Tien dagen niet praten, alleen zittend en lopend mediteren. Elke dag om 4.00 uur op, twee maaltijden per dag en slapen op betonnen platen zonder matras. De mannen en vrouwen zaten aan aparte tafels. Oogcontact tijdens de maaltijden was niet toegestaan.

Aangezien ik erg nieuwsgierig was en in die tijd veel onrust voelde, vond ik dit heel zwaar en kon ik het toch niet laten om tijdens de maaltijden wel oogcontact te zoeken. Dat voelde mega spannend!

Ik merkte na die tien dagen dat diegenen waar ik oogcontact mee had gehad, ook de mensen waren waar ik mee klikte.

Leonardo maakte mij ook nieuwsgierig. Tegelijk voelde zijn stilte ongemakkelijk voor mij.

In de afgelopen jaren was ik veel stil geweest met mezelf, dus dat kon het niet zijn. Ik voelde me inmiddels comfortabel hiermee en vond het zelfs heerlijk om regelmatig in stilte te zijn.

‘wat spiegelde hij in mij?’

‘waarom voelde ik me geremd?’

‘hoe moest ik me verhouden tot hem?’

De volgende dag bleef Leonardo in Citerna voor een rustdag.

Olga en ik vertrokken naar Cita di Castello.

We liepen in hetzelfde tempo en genoten van de graanvelden, de gele zonnebloemen, de Italiaanse romantische huizen en de prachtige uitzichten.

1200x700 zonnebloemvelden min

In Cita di Castello sliepen we opnieuw in een klooster en bezochten we twee indrukwekkende kerken met geweldige fresco’s. Ik keek mijn ogen uit, wat een kunst in Italië, zoveel kerken met mooie fresco’s!

Toen we de dag erna op pad gingen werden we ineens ingehaald door twee pelgrims.

Dit was bijzonder omdat we onderweg nooit andere pelgrims tegenkwamen.

Het was altijd doodstil op de Franciscusroute.

Ongelooflijk…

Het was Leonardo in gezelschap van een Spaanse man.

Leonardo liep die dag 50 km vanaf Citerna. Ik zei tegen hem:

‘you are crazy’

Leonardo glimlachte.

Als vier pelgrims liepen we verder.

Ineens in the middle of nowhere troffen we een prachtige kerk als herberg: Pieve de’ Saddi. Verder was er niets.

Nieuwsgierig liepen we naar binnen en werden warm onthaald door twee fantastische vrijwilligers.

Dit voelde zo goed dat we ter plekke besloten om hier de nacht door te brengen.

Vlak voor de maaltijd zaten Leonardo, Olga en ik los van elkaar in stilte op een muur voor de kerk, uitkijkend op de prachtige bergen.

Plotseling stond Leonardo op, liep naar mij toe, stak zijn hand uit en zei:

‘I am Leonardo’

Mijn mond zakte open, ik viel stil...

voor het eerst hoorde ik zijn stem!

Lees hier het vervolg in Rome 6

Lees hier Rome 4 

ook zin om solo te wandelen in de Hinde Walk?

Share This

Follow Us