De andere wandelaars waren Pieterpad lopers. Het Pieterpad en het Pelgrimspad vielen hier samen.

Ik was de enige loper op het Pelgrimspad.

Dat kwam goed uit, ik liep natuurlijk ook graag solo…

Totdat ik in de buurt van Puth een man trof op het wandelpad. We groetten elkaar en bijna als vanzelfsprekend liepen we samen verder.

Hij wandelde op het Pieterpad en was een gepensioneerde horecaman. Ook hij wandelde graag alleen. Doordat hij in een burn-out was beland had hij het solo wandelen ontdekt.

We raakten steeds verder in een leuk gesprek. We staken elkaar de gek aan met de beide wandelroutes, waarbij ik het toch vooral opnam voor het Pelgrimspad en de horecaman heel enthousiast het Pieterpad verdedigde.

Het werd reuze gezellig.

We passeerden een bijzonder uitziende en verlaten Bed & Breakfast en voordat we het wisten belandden we midden op de dag tussen de lakens...

…….op het bijbehorende terras ;-)!

We zaten letterlijk tussen de lakens op een geïmproviseerd rommelig terras met plastic stoelen. Hierdoor liep je er gemakkelijk aan voorbij.

Ik genoot juist extra omdat het zo anders en afwijkend was!

Na een heerlijke koffie liepen we weer verder door de prachtige holle wegen van Limburg.

Daar waar het Pieterpad en het Pelgrimspad scheidden namen we afscheid en legden we onze bijzondere ontmoeting vast met foto’s aan weerszijden van de routepaal.

Ik liep solo door en genoot van de uitgestrektheid en van de lichte glooiingen van het Limburgse landschap en werd overvallen door een enorm geluksgevoel.

Al huppelend liep ik verder.

Plotseling waaide mijn cowboyhoed af…

….rechtstreeks het weiland in.

Ik dacht geen moment na en sprong dwars door het prikkeldraad heen…

…en vergat even dat ik een rugzak op had ;-)

Vol met schrammen maar gelukkig met cowboyhoed liep ik weer door.

Onophoudelijk nam ik foto’s van de prachtige omgeving alsof ik een ontdekkingsreiziger was.

Uren later kwam ik aan in Retersbeek.

Ik drukte op de bel van mijn volgende gastadres en ontmoette een heel leuk stel.

Zij boden hun huis aan alsof het een daadwerkelijke herberg was en onthaalden mij bijzonder gastvrij met een heerlijke warme maaltijd en een goed glas wijn. Ze deden alles om mij als gast te verwelkomen waardoor er een echte ontmoeting ontstond.

Dankbaar nam ik de volgende ochtend afscheid van dit bijzondere stel.

Het was opnieuw een zonnige en warme dag!

Al snel ontmoette ik bij een picknickbank een vrouw met een hond. We moesten dezelfde kant uit en liepen samen op.

De vrouw met hond vertelde me dat ze voor de tweede keer getrouwd was, deze keer met een boer. Direct spraken we over hectares, aardappelen, suikerbieten en tarwe. Heerlijk hoe mijn eigen boerderij jeugd op deze manier aan mij voorbij flitste.

We liepen langs hun eigen boomgaard en zij vroeg:

‘heb je zin in verse appels?’

Ik zei:

‘wauw, ja!’

We plukten heerlijke appels alsof het verboden vruchten waren.

Al babbelend liep ik met haar mee naar haar boerderij.

Eenmaal daar aangekomen kwam ik erachter dat ik totaal niet meer op de route zat.

De boerderijvrouw wees me een andere prachtige weg en al genietend van mijn appels vervolgde ik mijn nieuwe route.

Onderweg nam ik Limburgse vlaai met koffie, niet andersom.

Ik genoot van alles om mij heen en snoof de prachtige natuur in mij op.

Opeens zag ik op een smal wandelpad heerlijke blauwe druiven groeien. Ik plukte een druif, rook eraan en vroeg me af of ik deze kon eten.

Net op dat moment hoorde ik een enorme schreeuw:

‘niet eten!!!!’

Ik schrok enorm.

Een ouder echtpaar kwam de hoek om van het wandelpad en waarschuwden me.

Het bleek een giftige bes te zijn!

Ik zei:

‘ohhh, wat een bizarre timing, dank u wel!’

Ik dacht bij mezelf:

‘zou ik anders dood neergevallen zijn?’

Raar idee.

Direct na Gulpen hoorde ik ineens weer een schreeuw!

Mijn vorige gastvrouw en gastheer kwamen mij tegemoet op de racefiets. Wat grappig om hen weer opnieuw te treffen ;-)

Ik ontmoette nog meer mooie mensen. Niet eerder had ik een etappe op het Pelgrimspad meegemaakt met zoveel prachtige ontmoetingen op het pad zelf!

Ineens besefte ik me dat het al heel laat in de middag was.

Ik moest doorlopen.

‘hoezo doorlopen?’

……….dacht ik tegelijk.

‘wat was dat voor een belachelijk strenge gedachte?’

…..zei ik tegen mezelf.

‘ik had toch alle tijd?’

Daarbij wist ik al waar ik ging slapen.

‘dus ik had toch geen haast?’

‘van wie moest ik doorlopen?

‘wanneer gaf ik mezelf nu eens echt alle vrijheid?

‘ik wilde me toch volledig overgeven in het moment?’

‘waarom was dat toch zo moeilijk?’

Ik zuchtte….

Stond vervolgens stil…

…en gooide mijn rugzak op de grond.

Ademde heel diep langzaam in en uit.

Tot drie keer toe.

En nam heel bewust een beslissing:

‘ik besloot mijn innerlijke criticus de mond te snoeren’

‘en koos weer vanuit liefde’

‘niet meer vanuit angst’

‘ik liet alles los’

‘en gaf mezelf opnieuw vrijheid’

Ik had namelijk besloten om 3 kilometer extra te lopen en af te wijken van de route vanwege een bijzondere slaapplaats.

De gastvrouw van het klooster in Sittard had mij deze bijzondere aanreiking gegeven.

Deze tip kwam heel goed uit omdat alle accommodaties vol geboekt waren in verband met de Zevenheuvelenloop.

Nu was ik al geen fan van die groeps- en estafettewandelingen en al helemaal niet blij dat daardoor ook alles nog eens vol geboekt was.

Dit betekende wel dat ik ongeveer 30 kilometer moest lopen. Mijn favoriete afstand met een rugzak van 10 kg lag ergens tussen de 20 en 25 kilometer. Dus 30 kilometer was eigenlijk teveel, maar iets in mij zei dat ik dit toch moest doen.

Uren later en totaal uitgeput kwam ik aan bij mijn plaats van bestemming, het voormalige Norbertinessenklooster en pelgrimskerk Sint-Gerlach, vanouds bekend als pelgrimsoord en gelegen op de route naar Santiago de Compostella.

Naast de pelgrimskerk lag een refugio, waar je alleen mocht slapen met een geldig pelgrimspaspoort op weg naar Santiago.

In overleg en bij wijze van uitzondering mocht ik hier toch overnachten als een pelgrim in Nederland mits ik een eigen slaapzak bij me had en een geldig routeboek.

Ik had een geldig routeboek maar natuurlijk geen slaapzak.

Toch deed ik wel alsof.

Die nacht lag ik in de pelgrimsherberg met 5 andere lege bedden om me heen.

Zonder slaapzak en zonder ontbijt.

Het loste zich vanzelf op, want er lagen wel dekens en kussens. Dat was genoeg.

De volgende ochtend liep ik de herberg uit en de Sint Gerlachuskerk binnen.

Mijn mond viel ter plekke open!

Er kwam een man op me af, hij vroeg:

‘ben jij een pelgrim?’

Ik antwoordde:

‘ja, ik heb nog nooit zo’n mooie kerk gezien in Nederland met zoveel fresco’s’

 

Hinde Walk Sint Gerlachuskerk Limburg Houthem 1200x700 min

De man zei:

‘de kerk is nog niet open’

Tegelijk keek hij mij met stralende ogen aan en zei ondeugend:

‘maar kom eens mee, er is nog een kapel’

Nieuwsgierig dribbelde ik met mijn cowboyhoed en rugzak achter hem aan.

Mijn mond zakte nog verder open.

Ik zag een prachtige kapel met een muur van mozaïek, helemaal met de hand gemaakt.

Direct kreeg ik er ook een gratis geschiedenisles bij.

Ik bedankte de aardige man voor zijn uitleg en gastvrijheid.

Het voormalige Norbertinessenklooster is tegenwoordig een chique kasteel. Daar moest ik de sleutel van de pelgrimsherberg weer inleveren.

Toen ik het kasteel binnen trad voelde ik me direct lomp met mijn mannelijke wandelschoenen en grote rugzak.

Toch liep ik naar de chique bar en vroeg:

‘is het mogelijk om hier een broodje te eten?’

Een hele aardige dame keek me bijzonder liefdevol aan en antwoordde:

‘natuurlijk, ik maak iets voor je klaar’

Ik zette mijn rugzak op de grond en nam voorzichtig plaats op een fluwelen stoel.

Ik voelde me toch wat ongemakkelijk omdat ik als pelgrim totaal niet paste in deze chique omgeving.

De aardige dame kwam terug met een luxe ontbijt en heerlijke koffie.

Zoveel meer dan ik vroeg!

Deze dame verwelkomde me niet alleen gastvrij maar was ook zo dienstbaar!

Na het heerlijke ontbijt liep ik naar de receptie in de hal om af te rekenen.

De receptioniste gaf aan eerst te moeten overleggen met de dame van de afdeling banqueting.

Dit klonk wat ingewikkeld, hoe moeilijk kon het zijn?

Vijf minuten later stond ineens de hele aardige ontbijtdame pal voor mij.

Ze keek opnieuw liefdevol alsof ze rechtstreeks in mijn ziel keek en zei:

‘dit ontbijt ontvang je van mij’

‘je hoeft niets te betalen’

Ik antwoordde:

‘wauw…u verrast mij, dank u wel!’

en schoot tegelijk vol.

Niet omwille van het bedrag maar juist vanwege haar gebaar. Dit kwam rechtstreeks vanuit haar hart!

Enorm geraakt en vol vervulling ging ik weer op pad.

Ik had opnieuw een bijzondere dag met veel mooie ontmoetingen op het wandelpad.

En kwam aan op mijn eindbestemming in Maastricht…

‘als een pelgrim!’

dit najaar is de Sint Gerlachuskerk onderdeel van een nieuwe Hinde Walk! lees hier meer over het programma

Share This

Follow Us