Een lift?

Mijn routeboek gaf aan dat ik hier de Maas moest oversteken richting Roosteren.

Echter eerder vandaag had ik de tip gekregen van een paar voorbijgangers om naar de Sint-Catharinakerk van Maaseik te gaan. Hier lagen kerkschatten verborgen onderin de kerk.

Ik besloot om van de route af te wijken en nam de lift aan.

De man in de auto straalde!

Het was de cateringman met zijn bus. Kennelijk was onze ontmoeting nog niet klaar.

In een paar minuten tijd gaven we elkaar een inkijk in ons huidige leven.

Kort daarna zette hij me af in het centrum van Maaseik. Ik bedankte hem voor zijn mooie tweede aanreiking.

De Sint-Catharinakerk was inderdaad prachtig, echter ik was te laat voor de verborgen kerkschatten. Deze expositie was beperkt open.

Na een heerlijke maaltijd in het centrum van Maaseik kwam ik enige uren later aan bij mijn gastadres in Roosteren.

De heer des huizes gaf me een tip om de volgende dag naar Sittard te gaan en te overnachten bij de zusters in het klooster.

Direct was ik enthousiast!

Dat was zo mooi, de weg lag nog open. Alle tips en aanreikingen kon ik ter plekke nog inpassen.

Natuurlijk vond ik het nog steeds lastig om erop te vertrouwen dat het altijd goed zou komen.

Want wat als ik toch geen slaapplaats kon vinden? Ik was wel een vrouw ‘alleen’ op pad.

Ik vond het lastig om hulp te vragen.

In Nederland was het toch moeilijker om op de bonnefooi te lopen ten opzichte van de route naar Santiago de Compostela.

Hier lag nog steeds mijn uitdaging. Of was het toch meer een angst die ik nog moest overwinnen?

Ik wilde volledig kunnen vertrouwen op de juiste aanreikingen op het juiste moment.

Tijdens het lopen overdag ging dit goed. Alleen het vinden van een slaapplaats zonder reservering vooraf leverde mij in Nederland nog altijd de nodige stress op.

Temeer omdat hier weinig tot geen echte pelgrimsherbergen waren.

Zo graag wilde ik dat laatste stukje controle kunnen loslaten, want ik had al ervaren dat

als je wandelt vanuit vertrouwen, de weg zich vanzelf ontvouwt!

Ik wilde niet meer plannen, ook niet meer in mijn dagelijkse leven. Dat zette me teveel vast.

Controle was killing, maakte alleen maar rigide en haalde alle verrassingen weg.

In Amsterdam ging ik vaak met een hartsvriendin op pad zonder enig plan. We liepen dan zomaar wat door de straten van de stad zonder te weten waarheen. We ontdekten gave nieuwe plekken en die wandelingen mondden altijd uit in de leukste ontmoetingen van poulen met studenten tot aan dansen op de tafels in een café. Het gevoel dat je leeft. Onuitwisbare herinneringen!

Mijn gedachten draafden maar door. De route naar Sittard was nogal saai. Ik kon me daardoor minder goed verbinden met de omgeving waardoor ik steeds weer in mijn hoofd zat.

Uiteindelijk kwam ik aan in het klooster Regina Carmeli in Sittard en werd hartelijk ontvangen door een enthousiaste gastvrouw. Gelijk mocht ik aanschuiven voor de broodmaaltijd in de avond.

We zaten met zijn drieën aan tafel, de gastvrouw, een geestelijke en ik. Aangezien ik altijd nieuwsgierig ben, vroeg ik hem spontaan:

‘bent u de kapellaan?’

Direct barstten zowel de gastvrouw als de geestelijke in lachen uit.

Ik keek beteuterd. Waarschijnlijk had ik iets raars gezegd.

Nu was ik ook niet katholiek opgevoed. Ik voelde me met name aangetrokken tot de mooie kathedralen en kloosters vanwege de stilte en de prachtige kunst en symboliek.

Ik had geen notie van de hiërarchie in de katholieke kerk. Natuurlijk kende ik wel de begrippen, maar wist eigenlijk niet wat nu precies het verschil was tussen een pastoor, een kapellaan en een frater.

Heel eerlijk gezegd vond ik dit ook niet zo interessant, het was per slot van rekening door mensen verzonnen. Bovendien had ik niets met hiërarchie, rangen en standen.

We zijn allemaal mens en gelijkwaardig aan elkaar.

De geestelijke bleek voor studie in Sittard te verblijven.

Het werd een interessant gesprek aan tafel en ik voelde een bijzondere klik met de gastvrouw.

Toen ik aangaf dat ik zo blij werd van alle mooie ontmoetingen, zei ze:

‘je wordt geleid naar de juiste mensen’

Het was direct duidelijk dat zij dit zelf zo had ervaren in haar leven.

Ik antwoordde:

‘wauw…ja, zo ervaar ik het ook’

‘daar mag ik misschien nog meer op vertrouwen’

De volgende ochtend onweerde het enorm, de regen kwam met bakken uit de hemel. Zo te zien op buienradar zou dit heel lang duren.

Ik nam ter plekke de beslissing om nog een dag langer in het klooster te verblijven. Toen ik naar beneden liep om dit door te geven aan de gastvrouw werd ik direct spontaan door haar omhelst! Ze zei:

‘ik was vanmorgen verdrietig omdat jij weg zou gaan’

Ik antwoordde:

‘ohh…dan moet het zo zijn!’

Die dag trad ik niet in ;-) maar werd wel door de gastvrouw uitgebreid ingewijd in de tradities en gebruiken van het kloosterleven.

Zo ontving ik een bidketting en leerde ik de innerlijke stilte van het rozenkransgebed kennen. Ik volgde een meditatiedienst samen met de gastvrouw en de zusters. Ik ontmoette verschillende andere gasten en luisterde naar hun verhalen.

Toen ik even verdwaalde in de gangen van het klooster kwam ik één van de zusters tegen. Zij vroeg:

‘wat brengt jou hier?’

Ik antwoordde:

‘ik wandel als pelgrim’

Haar ogen begonnen te glinsteren. Ze zei:

‘ahh…luister, ik vertel je graag de volgende anekdote’

‘Twee pelgrims zaten in een kathedraal en straalden rust uit. Toen kwam er een zakenman binnen. Hij was net aangekomen met het vliegtuig. Hij vroeg aan de pelgrims hoe het mogelijk was dat zij zoveel rust uitstraalden. Dat wilde hij ook. De pelgrims antwoordden: U komt met het vliegtuig, maar uw ziel komt te voet, dat duurt nog even!’

Ik reageerde lachend:

‘prachtig!’

De volgende ochtend nam ik afscheid van het klooster. Mijn dierbare gastvrouw gaf mij een tip mee voor een bijzondere slaapplaats onderweg. Ik nam het ter harte en ging op pad.

Ik liep de Kollenberg op. Langs deze weg stonden zeven sfeervolle kapelletjes met afbeeldingen en teksten over het leven van Jezus. Bovenaan de berg stond de grootste kapel.

Daarna dook ik de Limburgse heuvels in. Tot mijn grote blijdschap zag ik zowel vóór als achter mij wandelaars met rugzakken lopen.

Voor het eerst tijdens deze pelgrimstocht op het Pelgrimspad kreeg ik ineens het Santiago gevoel. Ik voelde me verbonden met de andere wandelaars en het prachtige landschap van Limburg.

Hoe leuk zou het zijn om die andere wandelaars daadwerkelijk te ontmoeten! Direct moest ik denken aan de woorden van de gastvrouw uit het klooster:

‘je wordt geleid naar de juiste mensen’

Lees binnenkort het vervolg in Pelgrimspad 9

Lees meer over de volgende Hinde Walk

Share This

Follow Us