Ik stond tegenover een keurig echtpaar in een prachtige villa.

Prompt voelde ik me vies na deze lange wandeldag. Niet alleen vies, ook nog eens lomp op mijn mannelijke wandelschoenen.

Ik legde mijn rugzak heel voorzichtig op de grond in de grote hal, deed mijn wandelschoenen uit en liep op mijn sokken achter het echtpaar aan voor een glas wijn in de tuin.

De tuin was groot en net zo keurig als het echtpaar zelf.

Nog vol van mijn avontuur in de grashut nam ik plaats in een luxe zithoek achterin de tuin aan het water.

Tijdens het gesprek hoorde ik ineens mijn eigen stem en betrapte mezelf erop dat ik enorm sociaal wenselijk en beleefd zat te doen. Ik zat er nogal opgeprikt, zij het in vieze wandelkleding.

het leek alsof ik geen echte verbinding kon maken in het gesprek

Wat was dat voor gekkigheid? Was dat de nette en perfecte omgeving? Of was dat iets anders?

Het lukte me niet om persoonlijke ervaringen over en weer te delen.

Wat zou er gebeuren als ik nu plotseling een enorme scheet zou laten?

Waarschijnlijk zou ik dan heel erg rood kleuren ????. Het bleef een gedachte, ik durfde het niet.

Het bleef ook een keurige en beleefde kennismaking.

De volgende ochtend bracht de heer des huizes mij terug naar het Pelgrimspad in het natuurgebied de IJzeren Man. Wat een fijne service.

Ik had weer zin in een nieuwe wandeldag en liep door het mooie groen van de IJzeren Man.

Even later kwam ik aan in een klein dorp, Tungelroy. Al vrij snel zag ik een piepkleine kapel langs de weg. De kapel zag er prachtig uit, het leek van de buitenkant op een minikerk (zie foto).

Ik liep er eerst omheen, trad toen binnen, stak een kaars aan en schreef een note in het pelgrimsboek. Daarna nam ik plaats en vulde met mijn lichaam meteen de hele kapel op.

Wat een bijzondere stille plek!

Langs de prachtige Sint Annamolen liep ik even zo snel het dorp weer uit.

Uren later kwam ik aan in Hunsel. Een mooi dorp om mijn waterflessen te vullen. Ik keek rond en zag dat alles dicht was.

Ohh nee, het was maandag! Niet over nagedacht.

Gelukkig, daar kwam een man aan met een hond. Ik sprak hem aan en vroeg:

‘mijnheer, weet u een plek waar ik water kan kopen?’

Hij antwoordde:

‘het is maandag, in Hunsel is alles dicht’

‘er is een supermarkt open in het volgende dorp Ittervoort’

Ik zei:

‘woh…dat is niet best, ik heb geen water meer’

‘dat is nog zo’n 2,5 km, dat red ik niet’

De man gaf aan dat hij me helaas niet verder kon helpen en liep door.

Zucht…

Hoe ongelooflijk suf kon ik zijn. Nu gebeurde het me opnieuw met dit hete weer. Ik werd boos op mezelf.

Wat was dat toch met dat watertekort?

Het watertekort was zondermeer een thema in mijn leven. Het kwam steeds weer terug in een andere verpakking.

Ik herinnerde mij een bijzondere ontmoeting van jaren geleden in Amsterdam. Ik had een afspraak bij een schoonheidsspecialiste en moest even op mijn beurt wachten. Een andere vrouw stond op uit de behandelstoel, keek mij aan en zei uit het niets:

‘ik krijg dorst van jou’

Ik was flabbergasted, werd wat verlegen van haar en begreep hier helemaal niets van. Hoe moest ik dit opvatten?

Ze zei daaropvolgend:

‘je moet echt meer water drinken’

Bizar. Het klopte inderdaad dat ik te weinig water dronk, ik vergat het gewoon, dacht er nooit aan.

Maar hoe kon zij dit nu weten?

De vrouw legde uit dat ze energieën van andere mensen kon voelen en overnemen. Wat bijzonder! Dat leek me overigens totaal niet fijn voor haarzelf.

Langzaam liep ik door, piekerend hoe ik mijn huidige watertekort moest oplossen. De borden gaven nu Thorn aan, het bekende, mooie witte stadje, maar dat was nog ruim vijf kilometer verderop.

Ineens zag ik aan mijn rechterhand een kerk met een openstaande deur. Mijn hart maakte een sprong!

Het bleek de Jacobuskerk te zijn. Een kerk waar veel bedevaartgangers kwamen vanwege het beeld Sint Jacobus. Hij was hier afgebeeld als een pelgrim.

Heel erg mooi, maar ik had nu even geen interesse in pelgrim Sint Jacobus.

Ik rende naar binnen en hoorde prachtig gezang op de achtergrond, maar zag niemand. Er stond een tafel in de hal met een

flesje wijwater!

Direct moest ik denken aan mijn eerdere ontmoeting met de vier lollige fietsers bij de Viermannekesbrug in Noord-Brabant en hun grappen over wijwater.

Het flesje wijwater was voor driekwart gevuld.

Ik smachtte naar water.

Wat zou er gebeuren als ik dit wijwater naar binnen zou slokken?

Niemand die het zag.

Behalve onze lieve Heer dan…de Heer zou ook niet willen dat ik het niet zou redden vanwege een watertekort…

Overigens had ik ergens gelezen dat wijwater vol met bacteriën kon zitten waar je behoorlijk ziek van kon worden. Dit wijwater zag er ook niet uit alsof het vandaag vers was gevuld.

Plotseling viel mijn oog op een stuk papier naast het flesje met wijwater met als titel:

halteplaats pelgrims!

Een halteplaats in de vorm van een golfclub met heerlijke koffie en Limburgse vlaai op 5 minuten loopafstand, 7 dagen per week geopend! Alleen bij extreme hitte, sneeuw of regenval gesloten.

Oeps, het was wel extreem heet nu!

Ik twijfelde geen moment, liet het flesje wijwater voor wat het was en rende de kerk weer uit, de hitte weer in!

Ik was de kerk nog niet uit of zag direct aan mijn rechterhand een speeltuin met een heerlijke kantine. De kantine was zomaar open! Helemaal geen golfclub, de oplossing lag nog dichterbij! Echt te gek!!

Superblij en dankbaar vulde ik mijn waterflessen!

Vol energie liep ik in de brandende hitte verder naar het volgende dorp Ittervoort. Ik passeerde ook daar de plaatselijke kerk, dook direct naar binnen om even wat af te koelen.

Het was heerlijk fris in de kerk. Direct ontstond er een enorme condenslaag op mijn huid, zo groot was de overgang van buiten naar binnen.

Echter de kerk was helemaal leeg en donker. Dat voelde wat gek. Toch nam ik plaats op de voorste kerkbank. Ik genoot van de stilte en zat tegelijk wat te prutsen aan de oordopjes van mijn mobiele telefoon.

Plotseling hoorde ik geritsel. Ik keek op, schrok enorm en gilde het uit!

Lees hier het vervolg in Pelgrimspad 7

Lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us