Eindelijk kwam ik totaal uitgeput aan op het station in Maarheeze.

Niemand te bekennen. Totaal uitgestorven. Dat was trouwens vaak zo op die kleine stations. Echter nu was het hier wel akelig stil.

Ik liep het perron op en zag ineens een onaangename melding op een bord.

De treinen staakten!

Echt waardeloos. Ik was al geen OV fan, maar nu had ik het helemaal gehad. En ja hoor, morgen zouden ze weer rijden. Niet te geloven.

Gefrustreerd liep ik het perron weer af. Boos gooide ik mijn rugzak op de stoep en ging er bovenop zitten. Ik legde mijn hoofd in mijn handen en keek naar de grond.

Plotseling hoorde ik voetstappen naderbij komen. De voeten stopten vlak voor mijn rugzak. Ik keek op, recht in een gezicht van een aardige dame. Zij vroeg:

‘waar moet je naar toe?’

Ik zei:

‘naar Heeze’

Zij antwoordde:

‘er komt een bus over een uur’

Ik zei zuchtend:

‘heel erg fijn, dank u wel’

Ik dacht, help…..nog een uur?

Ik had echt geen geduld meer, kon gewoon niet meer wachten en was zo klaar met deze lange hete en uitgedroogde dag.

Het voelde alsof ik in een vacuüm was beland…

een fase tussen waar ik was en waar ik wilde zijn

Natuurlijk waren we hier in het westen ook niet meer gewend om te wachten. Alles moest snel en efficiënt. We accepteerden het niet meer als treinen te laat reden of zoals nu als treinen helemaal niet reden.

Ik herinnerde me ineens mijn reizen door Azië. Daar was het toen heel normaal om uren aan de kant van de weg op een bus te wachten. Wanneer de mensen daar een bus misten, wachtten ze gewoon op de volgende bus. Ze leken geen last te hebben van enig ongeduld.

Misschien was dit een leuke uitnodiging om mijn geduld te ontwikkelen…

wat te doen in de tussentijd?

Of moest ik gewoon leren om mijn lot te omarmen? Mezelf alleen maar te verbinden met dat wat er om me heen was?

wellicht kon ik zo het passieve wachten omzetten naar actief wachten!

Zou dat niet een leukere tussenfase zijn?

of het passieve wachten omzetten naar verwachten?

Ik besloot gewoon maar wat om me heen te kijken en dan maar zien wat er zou gebeuren.

Er gebeurde niets.

De bus kwam wel.

Ik stapte in en stapte weer uit op het station in Heeze. Eindelijk en heel erg moe kwam ik aan bij mijn gastvrouw.

De volgende ochtend vertrok ik pas laat.

Ik kwam opnieuw aan op het station in Maarheeze en besloot die dag een korte route te lopen van 15 kilometer naar Weert.

Het was weer heet. Gelukkig kon ik al vrij snel de bossen in. Heerlijk koel. Na enige tijd liep ik langs een grenskerk. Een soort openlucht kerk waar de fundamenten weer waren opgebouwd met een altaar en een groot kruis. Prachtig, een stuk historie midden in de natuur.

Ik liep door en kwam uit bij een kanaal, de Oude Graaf. Ik wierp een blik in mijn routeboek en net op dat moment kwam er een man aan met een grote camera.

Hij vroeg mij of ik op het Pelgrimspad liep. Ik knikte bevestigend.

Hij zei:

‘ben je ook in de grashut geweest?’

Ik antwoordde:

‘nee, heb ik iets gemist?’

Hij liet prachtige foto’s zien van edelherten en hinden en zei:

‘deze exemplaren zou je kunnen zien vanuit de grashut’

Ik zei:

‘wauw, wat een prachtige dieren’

Daaropvolgend vroeg hij:

‘ga je mee?’

Ik antwoordde:

‘ohh…klinkt erg leuk’

Het avontuur lonkte!

Ik zei ja. Op zoek naar edelherten en hinden!

De man kwam uit Weert, wandelde vaak en was erg enthousiast over dit natuurgebied.

We liepen kilometers terug. Dat voelde heel raar. Als wandelaar liep ik nooit terug over hetzelfde wandelpad. Dat voelde tegennatuurlijk.

Ik had spontaan ja gezegd, maar kreeg ineens twijfels. Bovendien had ik met mezelf afgesproken om slechts 15 kilometer te wandelen vandaag. Dit avontuur betekende zondermeer 5 kilometer extra.

De man onderbrak mijn gedachten en zei:

‘ik vind je wel stoer dat je zomaar met een onbekende man mee gaat’

Ik schrok van zijn woorden. Daar had ik niet eens over nagedacht. Het contact voelde in eerste instantie goed en betrouwbaar. Ik liet niets merken en zei zelfverzekerd met een lach:

‘uhm…okay, ja, ik vertrouw op mijn intuïtie’

Ik had het nog niet gezegd of dacht:

‘kon ik wel vertrouwen op mijn intuïtie?’

Hoe wist ik zo zeker dat deze man wel echt betrouwbaar was? Misschien had hij wel nare plannen?

Ik maakte mezelf helemaal gek in mijn gedachten…

Ophouden hiermee! Dit schoot echt niet op. Zo kon ik niet genieten van dit avontuur. Ik mocht gewoon vertrouwen op mijn eerste ingeving en intuïtie! En daarmee basta. Weg met deze nare gedachten.

We kwamen aan bij de grashut.

Eenmaal bovenop deze uitkijkpost hadden we een geweldig uitzicht over het natuurgebied. We zagen helaas geen edelherten, wel mooie wilde paarden. Ook prachtig!

De man wist een alternatieve mooie route terug, zodat we uiteindelijk weer zouden uitkomen bij de Oude Graaf.

Ik genoot van zijn gezelschap. Al mijn nare gedachten waren verdwenen.

Onderweg troffen we een leuk terras, een welkome onderbreking. Toen ik naar binnen liep voor een sanitaire stop, zag ik op de toiletdeur (zie foto)…

toch nog een hinde ;-)??

toeval?

We liepen verder. Op een gegeven moment vroeg de man:

‘heb je zin om straks mee te eten?’

Ik antwoordde:

‘dat is super gastvrij’

De man bleek ineens een vrouw te hebben. Hij belde haar en zette het gesprek op de luidspreker zodat ik direct mee kon luisteren.

Zijn vrouw reageerde meteen enthousiast en gastvrij.

We kwamen aan en werden hartelijk ontvangen door zijn vrouw, ze zei:

‘wat bijzonder, mijn man neemt nooit iemand mee naar huis’

Ik zei:

‘ohh echt?’

‘ik ga ook nooit zomaar met mannen mee naar huis ????’

We liepen door het huis naar een heerlijke tuin!

Zijn vrouw kon niet goed lopen en gebruikte buitenshuis de scootmobiel.

Al snel liet ze foto’s zien van een ernstig verkeersongeluk met een vrachtwagen. Het was een wonder dat zij dit had overleefd!

Zij vertelde over de heftige impact hiervan op haar leven en het gezin. Hoe zij haar leven opnieuw had ingericht. Met nieuwe zingeving en een nieuwe passie.

Ik was diep geraakt door haar enorme kracht, flexibiliteit en positieve instelling!

Na een bijzondere avond en een heerlijke maaltijd, bedankte ik hem en zijn vrouw voor de prachtige ontmoeting en ongekende gastvrijheid! De man bracht mij ook nog naar mijn volgende logeeradres, 3 kilometer verderop, wat een geweldige service!

Ik werd gedropt voor een villa en moest even omschakelen naar een nieuwe ontmoeting. Ik belde aan en de deur ging open…

Lees hier het vervolg in Pelgrimspad 6

Lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us