De volgende ochtend werd ik getrakteerd op een prachtig gedekte tafel in de zonnige tuin.

Ik verwachtte samen met mijn gastvrouw te kunnen ontbijten, zodat we ons bijzonder gesprek van de vorige avond konden voortzetten. Maar het liep anders…

De tafel was alleen voor mij gedekt.

Ik liet niets merken van mijn gedachten. Echter, ik betrapte me er wel op dat ik mezelf nu al weer had vastgezet in verwachtingen.

helemaal niet oordeelsvrij

Zucht…ik liet het direct weer los.

In stilte nam ik plaats aan de tafel en keek uit op de bijzonder mooie tuin, rijk gevuld met wilde bloemen en kleine fonteinen. Prachtig!

Het uitgebreide ontbijt was met veel liefde en zorg klaar gemaakt, ik genoot enorm.

Het water stroomde zacht in de fonteinen. Ineens hoorde ik op de achtergrond nog een ander geluid. Ik zat met mijn rug naar de serre en keek achterom.

Er klonk prachtige klassieke muziek door de openstaande serredeur naar buiten. Mijn gastvrouw stond in de serre met haar rug naar mij toe. Ze bewoog met haar armen.

Ik kon niet goed zien wat ze daar aan het doen was. Het voelde ook een beetje alsof ik gluurde. Toch keek ik nog een keer en zag toen dat ze aan het boetseren was…

Ik werd overvallen door een diep geluk van binnen! Alles klopte en was zo vredig en mooi!

dit was weer zo’n hemels moment op aarde!

Mijn gastvrouw gaf mij met ‘het ontbijt in stilte’ zo’n groot cadeau!

Mijn nieuwsgierigheid naar haar pelgrimstochten werd met de minuut groter. Het voelde alsof ik heel veel van haar kon leren!

Ineens stond ze voor mij, alsof ze mijn gedachten kon lezen en zei:

‘hinde, heb je zin en tijd voor extra koffie?’

Ik glimlachte en zei dankbaar:

‘heel graag!’

Ze nam tegenover mij plaats, zette twee grote gezellige mokken met koffie op tafel en zei:

‘dit is een fantastische ontmoeting’

Ik kreeg kippenvel!

Dat ontroerde mij en het voelde inderdaad als een ontmoeting op zielsniveau, wat dat dan ook maar was.

We raakten verder in gesprek en ik vertelde haar hoe ik in contact was gekomen met het Emmausklooster in Velp voor mijn nieuwe wandelprogramma voor pelgrims, de Hinde Walk.

Ze zei:

‘kloosters hebben van origine al stilte in zich’

‘dat is jouw weg en route’

Ik antwoordde:

‘wauw!’

De stilte was inderdaad een belangrijke reden waarom ik me zo aangetrokken voelde tot kloosters.

Er volgde meer koffie!

We raakten niet uitgepraat en deelden meer bijzondere gebeurtenissen uit ons leven!

Aan het einde van de ochtend namen we afscheid van elkaar als echte pelgrims! Ik vertrok weer naar het wandelpad.

Blij en vervuld liep ik door het centrum van Valkenswaard. Midden op een plein stond een mooie kerk. De deur stond uitnodigend open. Ik ging naar binnen.

Ik nam plaats op de voorste kerkbank en voelde me zo dankbaar voor deze prachtige ontmoeting! Zonder na te denken zette ik mijn gebedspodcast aan...

en ontving een boodschap over verbondenheid

Hoe mooi, alsof het zo moest zijn!

Inmiddels was het al middag geworden. Ik had slechts een paar stappen op het wandelpad gezet. Het maakte niets meer uit, ik had al een fantastische ochtend achter de rug!

Als een happy pelgrim liep ik dan eindelijk Valkenswaard uit, nagefloten door een paar lollige stratenmakers.

Ik liep door een mooi gebied heen, de Groote Heide. Pas aan het eind van de middag kwam ik aan in Heeze. Ik was verbaasd over het feit dat ik slechts 12 kilometer had gelopen in 5 uur. En dat zonder pauze. Natuurlijk had ik geen haast,

maar onbewust had ik kennelijk nogal vertraagd gelopen

Het was prima en genoeg voor vandaag. Ik zag een terras en twijfelde geen moment.

Een paar uur later belde ik aan bij mijn volgende gastverblijf. Ik werd hartelijk ontvangen door een vriendelijke dame.

Zij vertelde me al snel dat het Pelgrimspad de volgende dag naar Maarheeze liep. Daar waren geen overnachtingsmogelijkheden volgens haar. Ze bood direct de optie aan om twee nachten bij haar te verblijven. Dat voelde heel gastvrij en leek mij een prima oplossing, ik zei direct ja.

De volgende dag vertrok ik weer naar het Pelgrimspad. Mijn gastvrouw had mij de sleutel van haar huis meegegeven.

wat een mooi vertrouwen!

Er was een erg hete dag voorspeld van maar liefst 37 graden. Ik hield van warmte en had hier nooit problemen mee. Op mijn weg naar Santiago de Compostela was ik dit ook gewend.

Ik liep richting Kasteel Heeze door de koele Hubertusbossen om van daaruit over de Strabrechtse Heide heen te trekken.

De Strabrechtse heide was kurkdroog, één groot dor bruin veld. De heide leek verbrand. Ik kreeg een triest gevoel, wat zonde! 

Ik liep en liep en liep…

Wat was dit een uitgestrekt heideveld…er leek geen eind aan te komen. De normaal zo idyllisch gelegen vennen waren bijna opgedroogd.

Het was doodstil op het wandelpad. Geen enkele wandelaar te bekennen.

Soms vloog er een stofwolk voorbij, een haastig iemand op een mountainbike.

Inmiddels was het zo heet geworden dat het lopen niet meer helemaal vanzelf ging. De bankjes stonden in de hete zon, dus dat was geen optie om uit te rusten.

Ik snakte naar schaduw!

Ik trof een alleenstaande boom en plofte neer in haar schaduw.

Ik keek in mijn routeboek en zag plotseling dat ik vandaag geen enkel dorp zou treffen en maar liefst 28 km door de natuur moest lopen. Dat dit mogelijk was in het overbevolkte Nederland!

Ik pakte mijn waterfles. Tot mijn grote schrik zag ik dat mijn water bijna op was. Help, ik was nog maar op de helft van mijn route…

Hoe kon ik zo dom zijn om maar één liter water mee te nemen op zo’n hete dag? En dat terwijl ik zoveel wandelervaring had?

Even zakte de moed in mijn schoenen…

Paniek loste niets op, ik moest gewoon rustig en langzaam door lopen. En vooral door ademen!

Maar het was loodzwaar, ik had dit behoorlijk onderschat.

Uren later liep ik al snakkend naar water langs een kleine ven waarin koeien hun afkoeling zochten. Nooit was ik jaloers, maar nu was ik toch echt jaloers op die koeien. Wat zou ik graag net zoals zij uit deze ven willen drinken!

ik zocht naar de nooduitgang

Ik moest volhouden en mocht echt niet opgeven.

Eindelijk, eindelijk kwam ik totaal uitgeput aan in Maarheeze. Mijn tong voelde aan als een lap leer.

Ik schrok opnieuw, ik dacht er te zijn, maar ik moest nog eens leuk twee kilometer doorlopen om bij het station aan te komen.

Strompelend liep ik stap voor stap verder, mijn hoofd gebogen. Langs sportvelden en door een akelig ongezellig industrieterrein heen.

Ik kon niet meer…het was echt te ver.

ik was niet alleen opgedroogd, ook nog eens uitgedroogd…

Ik keek op en zag ineens aan mijn rechterhand bij de poort van Philips twee mannen van de veiligheidsdienst in een poortwachtershuis zitten. Normaal vroeg ik niet snel om hulp, maar nu twijfelde ik geen moment.

Ik strompelde naar binnen en kreeg direct een klap in mijn gezicht door de ijskoude airco. De mannen keken mij enigszins vreemd aan en vroegen wat er aan de hand was.

Ik stamelde:

‘wa-ter’

Ik kon bijna niet meer op mijn benen staan.

Dankbaar ontving ik hemels koud water. Ter plekke slokte ik gulzig twee flesjes achter elkaar naar binnen. Het voelde alsof het water direct in mij verdampte, alsof ik het tekort niet meer kon aanvullen.

De mannen keken bezorgd naar mij en zeiden:

‘waar ben jij mee bezig met dit hete weer?’

Ik antwoordde met een magere glimlach:

‘ik wandel op het pelgrimspad’

Het was overduidelijk dat zij dit onverstandig vonden met deze hitte.

Ik bedankte hen voor hun waanzinnige hulp en liep door naar het station. Echter daar wachtte een nieuwe onaangename verrassing.

Lees hier het vervolg in Pelgrimspad 5

Lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us