Ik kwam aan in de pelgrimshoeve in Vessem, een bijzondere pleisterplaats voor pelgrims!

Tijdens de pelgrimsmaaltijd zat ik aan tafel met de gastheer van het huis en een leuk stel uit Noord-Holland. Zij deden mee aan de estafette voor pelgrims op de fiets op weg naar ‘Santiago aan het Wad’.

Deze ‘Camino der Lage Landen’ ging niet naar het Spaanse Santiago de Compostella, maar naar Sint-Jacobiparochie en de Zwarte Haan aan de Friese Waddenkust.

Zelf kreeg ik kriebels van het woord ‘estafette’ omdat hier voor mij de woorden wedstrijd en snelheid aan vastkleefden. Terwijl ik alleen maar wilde vertragen en graag ‘alleen’ wandelde.

We hadden direct een bijzonder en diepgaand gesprek aan tafel en filosofeerden over het leven.

De leuke dame uit Noord-Holland was opgevoed met het woord ‘laveren’: schipperen, geven en nemen. Haar vader gaf haar als advies om zigzaggend door het leven te gaan zodat ze niemand raakte en goed manoeuvreerde. Inmiddels wist ze dat haar eigen koers ook heel belangrijk was. Ze fietste haar eigen Camino! Ultreia!

De volgende ochtend vertrok het leuke stel uit Noord-Holland samen met een groep onbekende pelgrims op de fiets naar het noorden. Ik besloot ze uit te zwaaien en liep naar buiten.

Tot mijn grote verbazing zag ik ineens een groot aantal elektrische fietsen. Ik vroeg verwonderd:

’mag je ook meedoen op een e-bike?’

De dame uit Noord-Holland lachte hartelijk en zei:

’jazeker, dat staat in het reglement’

Ik schoot enorm in de lach. Het zag er zo grappig uit, al die pelgrims met fietshelmen op e-bikes!

Dit was voor mij een hele nieuwe categorie pelgrims, waar ik nog nooit eerder over had nagedacht.

Ik zei met een knipoog tegen haar:

’vergeet niet de motor uit te zetten wanneer je wind mee hebt’

Samen met de gastheer van de pelgrimshoeve zwaaide ik de groep fietsende pelgrims uit, totdat de e-bikes verdwenen aan de horizon.

Ik liep terug naar mijn kamer. Ik had zin in niets, gewoon stil zijn en wat rondslenteren in Vessem of wat schrijven in de tuin.

Dus besloot ik ter plekke nog een extra dag in de pelgrimshoeve door te brengen.

Na een heerlijke stille dag wilde ik de volgende dag weer verder op het wandelpad. Vlak voor mijn vertrek trof ik een voorbijganger in de keuken van de pelgrimshoeve. Hij zei tegen mij:

‘wie gelooft, die zal niet haasten’

Dit was een bijbelse tekst uit Jesaja 28 vers 16 en duidde op leven vanuit vertrouwen.

Wat een bijzondere boodschap en timing, net nadat ik een rustdag had gehouden. Ik bedankte hem voor deze fijne bijdrage en ging op pad.

Het was drukkend warm met een waterig zonnetje. Ik liep van Vessem naar Knegsel en van Knegsel naar Steensel. Het was doodstil op het wandelpad.

Na Broekhoven moest ik door een bos, de Einderheide. Inmiddels had ik 16 km gelopen zonder ook maar iemand te treffen.

Toen ik daarna door de Broekhovensche Velden liep, overviel mij ineens een enorm eenzaam gevoel.

Dit was niet nieuw voor mij. Het was er altijd al en popte regelmatig weer op. Maar het voelde zo niet fijn.

een diep en bitter gevoel van ongemak

Ik kon dit eenzame gevoel ook bij anderen herkennen, waarschijnlijk omdat dit bij mij resoneerde. Waar kwam dit gevoel vandaan? Iets uit mijn jeugd? Of misschien wel iets van een vorig leven?

Ik kon dit overigens ook in gezelschap voelen. Het was altijd aanwezig op de achtergrond.

Voor de buitenwereld had ik dit gevoel verstopt, het was onzichtbaar. Ik had een rijk sociaal leven met bijzondere, langdurige vriendschappen, een warme en fijne familie en was een happy pleegmoeder. Daarnaast had ik een vlotte babbel en maakte ik gemakkelijk contact, zodat mensen niets aan mij merkten.

Wanneer ik afleiding zocht door middel van gezelschap, ging ik even weg van mijn eenzame gevoel. Echter, de eenzaamheid kwam altijd weer terug op een onverwacht moment. Die afleiding was dus altijd een tijdelijke verdoving.

De laatste jaren had ik veel tijd ‘alleen’ doorgebracht. Gek genoeg ontdekte ik hierin

een vertraagde tijd...

een tijd om te onthaasten

maar ook

tijd en ruimte voor creativiteit

waardoor ik steeds meer mijn eigen stem kon horen

Dat was een prachtige opbrengst!

Maar op dit moment voelde ik weer diepe ongemak en mijn hoofd bleef maar ronddraaien in een onophoudelijke stroom van gedachten.

Plotseling werd ik afgeleid.

Ik zag aan de zijkant van het pad een prachtige vlinder. Ik bleef staan en zag meer vlinders.

Ineens moest ik denken aan mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela, waar ik op één specifieke etappe heel veel vlinders zag. Juist toen ik in pijn liep met mijn scheenbeenblessure.

Op dit moment had ik geen fysieke pijn, maar wel een andere, onzichtbare pijn van binnen.

Wauw…

Ik zag ineens prachtige wilde bermen vol met bloemen en vlinders. Ik begon ze non-stop te fotograferen en liep vol blijdschap van de ene naar de andere vlinder.

de natuur werkte helend!

Vol inspiratie liep ik weer verder en passeerde een bijzonder leuk dorpje Loon met prachtige langgevelboerderijen. Niet veel later kwam ik aan in Valkenswaard.

Ik belde aan bij mijn volgende gastvrouw en was nieuwsgierig naar haar. Zij had vooraf door de telefoon gezegd dat ze ook altijd ‘alleen’ wandelde…haar stem en woorden hadden mij geraakt!

Ze deed open, we keken elkaar aan en glimlachten! Ze leidde me naar de achterkamer en bood een glas wijn aan. Haar man keek voetbal in de voorkamer en stelde zich tussentijds even kort voor.

Het glas wijn stond nog amper op tafel toen ze van de bovenverdieping een schoenendoos haalde. In deze doos lagen allemaal kleine boekjes. Deze boekjes droeg ze met zich mee op haar eigen pelgrimstochten.

Ik mocht ze inzien.

Mijn mond viel open…wat ongelooflijk mooi!

De boekjes stonden vol met prachtige natuurschetsen, aquarel tekeningen, eigen gedichten, spreuken onderweg…

Soms zag ik ook lege bladzijden in haar boekje. Ik vroeg haar waarom.

Zij gaf aan dat ze die dagen met ‘anderen’ liep. Deze ‘anderen’ vulden haar ruimte in die dagen. Ze besloot toen om haar dagboek op die dagen ook gewoon leeg te laten.

er was geen ‘eigen’ ruimte op die dagen

Ik was geraakt en diep onder de indruk van deze bijzondere schoonheid aan originaliteit en creativiteit!

Ik kon blijven kijken en lezen en kreeg er geen genoeg van. Inmiddels werd het ook al laat in de avond. Ik vertrok naar mijn slaapkamer voor een douche. Het voelde alsof deze bijzondere ontmoeting nog niet klaar was…

Lees hier het vervolg in Pelgrimspad 4

Lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us