Ik belandde niet in de hemel, maar in Fort Isabella.

Mijn routeboek vermeldde hier een speciaal wandelaars welkom adres, de Pure Keuken. Direct snakte ik naar een bak koffie.

Alsof de koffie ook met grote letters op mijn voorhoofd stond, werd ik op het Fort terrein meteen aangesproken door een bijzonder echtpaar in paarse kleding. Zij vertelden mij bedroefd dat de Pure Keuken helaas niet meer bestond.

Natuurlijk had ik verder geen issues, alleen in de ochtend had ik last van een koffieverslaving.

Ik liep door over de Vughtse Heide en trof geen enkele koffiestop meer tot aan Haaren, ondanks enthousiaste verwijzingen op mijn routekaart...zucht...

ik kon beter zonder verwachtingen lopen

De volgende dag pakte ik de route weer op bij het prachtige 14e-eeuwse Kasteel Nemerlaer. Ik liep verder door het natuurgebied de Kampina, langs het Brandven en door het Dal van de Beerze en genoot van het afwisselende Brabantse landschap.

Toen ik na enige tijd vlakbij de Viermannekesbrug kwam, hoorde ik een hoop gekakel, alsof er een druk terras in de buurt was.

Ik versnelde mijn pas en liep rechtsaf over de brug. Tot mijn grote verbazing zag ik geen terras, maar een picknicktafel waar vier vrolijke fietsers zaten. Het was duidelijk dat zij veel lol hadden.

Ze hadden zojuist afscheid genomen van een andere wandelaar. Zo te zien een fotografe want ze droeg een enorme camera op haar nek. Zij riep vanaf het wandelpad:

‘ik loop naar de Spoordonkse watermolen en wacht daar op het terras’

Ik riep terug:

‘ohhh…wat spontaan en leuk!’

In de tussentijd wenkten de fietsers mij om eerst plaats te nemen aan de gezellige picknicktafel. Eén van de heren vroeg mij:

‘heb jij wel genoeg water?’

Ik antwoordde:

‘uhm…niet echt’

Hij zei gekscherend:

‘ik heb nog wijwater voor jou’

Daaropvolgend zei hij:

‘ik wilde altijd al priester worden’

Ik reageerde verrast:

‘wijwater? dat klinkt bijzonder!’

Direct werden mijn waterflessen gevuld en we duikelden met het hele gezelschap van de ene in de andere grap. Na een hoop lolligheid stond ik weer op en bedankte hen voor de bijzonder leuke ontmoeting!

Nieuwsgierig liep ik verder met het heilige water op mijn rug.

Toen ik aankwam bij de Spoordonkse watermolen trof ik zowaar de fotografe op het buitenterras. Ze liet mij prachtige foto’s zien en het viel me op dat zij totaal andere dingen had gezien dan ik…

terwijl we op hetzelfde pad liepen

Bovenstaande foto is een prachtige bijdrage van haar!

Niet veel later passeerde ik een bijzondere witte kapel, De Heilige Eik, midden in het bos van landgoed De Baest, een magische plek. Vlak voor de kapel stond een grote eik met de tekst:

‘een eik volgroeit door weer en wind,

een mens door tegenslagen die hij overwint’

Ik nam plaats in de kapel, liet deze woorden tot me doordringen en genoot van de stilte en de aangestoken kaarsen.

Ik wandelde verder naar Middelbeers en belde aan bij mijn volgende overnachtingsadres. Direct werd ik gastvrij onthaald. Het huis zat vol met andere gasten uit Noorwegen en Nederland.

Onder het genot van een heerlijk glas wijn schoof ik aan in de tuin en voelde me gelijk thuis! De gastvrouw vertelde mij dat zij was opgegroeid in Hardenberg. Zodoende kende ze mijn achternaam Joldersma. We kwamen er al snel achter dat zij samen met mijn nichten uit Dedemsvaart naar school fietste. Wat leuk!

Ik trof ook een andere gast, afkomstig uit Groningen. Direct vroeg ik hem of hij een hele goede vriendin van mij kende. Dat was inderdaad het geval.

bijzonder hoe wij allen door anderen met elkaar verbonden waren

Die avond vloeide de wijn rijkelijk. We voerden leuke gesprekken alsof we elkaar al jaren kenden.

De volgende ochtend raakte ik niet uitgepraat met mijn gastvrouw, waardoor ik pas om 11 uur op het wandelpad stapte. Ik besloot die dag een korte route te lopen omdat ik graag wilde overnachten in de pelgrimshoeve in Vessem.

Ik keek nog even achterom en zag een laatste glimp van de kerktoren van Middelbeers. Ik liep door over de mooie Landschotse Heide totdat ik vlak voor Vessem op een mooie weg door het bos ineens tot stilstand kwam.

Mijn mond viel open…

Het leek alsof meerdere auto’s aan beide zijden van de weg al rijdend over een lange strook van één kilometer al hun Mc Donald’s dozen, plastic afval, blikjes en sigarettenpakjes hadden gedumpt.

Hoe asociaal was dit!

Onmogelijk kon ik hieraan voorbij lopen.

Gelukkig ontdekte ik een paar losse plastic zakken in mijn rugzak. Helaas paste al het afval er niet in. Ik bond de plastic zakken aan mijn rugzak vast en propte mijn armen vol met de rest.

Bedolven onder het plastic en het afval liep ik weer verder.

Bij elke stap kraakten de plastic zakken en even kreeg ik een flashback van mijn Santiago tocht waarin mijn slaapzak in een krakende plastic zak aan mijn rugzak bengelde ;-)

Het lopen ging voor geen meter, ik kwam amper vooruit.

ik leek op een schildpad compleet verstrikt in het plastic

Maar ik was vastberaden om niet los te laten.

Na enige tijd passeerde ik de eerste boerderij. Plotseling schrok ik enorm!

Luid blaffend kwamen een paar pittige, grote honden op mij afgerend. Ik was bang voor grote, blaffende honden.

Al het afval vloog prompt uit mijn armen.

Gelukkig kwam de vrouw des huizes snel aangelopen. Ze kreeg de honden weer rustig. Daarna keek ze wat vreemd naar al mijn afval. Ik legde uit wat er was gebeurd. Ze glimlachte en gooide alles in haar container.

Nog enigszins boos op de veroorzakers liep ik verder.

Eénmaal in Vessem passeerde ik de Jacobushoeve, een ontmoetingsplaats voor pelgrims. In een mum van tijd zat ik op het terras.

Mijn boosheid verdween als sneeuw voor de zon toen ik werd aangesproken door een hele vrolijke man van 87 jaar. Hij droeg een stoere, jongensachtige pet en schoof aan mijn tafel. Ik vroeg hem naar het geheim van zijn vrolijke, jonge geest. Hij antwoordde:

‘veel mensen leven tegenwoordig zwaar en zijn depressief’

Zelf had hij al veel meegemaakt in zijn leven, ook moeilijke perioden van verlies en rouw. Hij vertelde hoe hij hiermee omging en zei:

‘als ik met het verkeerde been uit bed stap en me absoluut niet lekker voel, denk ik…moet ik naar de dokter?’

‘nee, dan zet ik ’s morgens een plaat op van James Last, neem koffie met een berenburg, doe mijn duimen tussen mijn bretels en geniet enorm van de muziek…daarna voel ik mij kiplekker’

We vergaten volledig de tijd en spraken uren met elkaar.

Toen we vriendelijk verzocht werden het terras te verlaten vanwege sluitingstijd omhelsden we elkaar en namen afscheid.

Daarna vertrok ik met een glimlach naar pelgrimshoeve Kafarnaüm, nieuwsgierig naar de ontmoetingen met nieuwe pelgrims!

Lees hier het vervolg in Pelgrimspad 3

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us