Na mijn vorige pelgrimstocht had ik dringend behoefte aan nieuwe wandelschoenen en ging naar een outdoor winkel.

Ik had mijn oude wandelschoenen meegenomen, alsof de winkel daar iets mee zou kunnen doen.

De verkoper stelde eerst voor om mijn voeten op te meten. Dat leek mij een goed plan. Hij zei al vrij snel:

‘ik zie het al, je hebt mannen voeten’

Ik antwoordde met een lach:

‘ohhh…ik heb altijd al gedacht dat er iets aan mij niet klopte’

Daaropvolgend zei ik:

‘maar hoe zien mannen voeten er dan uit volgens jou?’

Hij antwoordde:

‘dat zijn brede voeten’

Ik keek opnieuw naar mijn voeten en zag inderdaad brede, uitgezakte voeten. Dat wist ik natuurlijk al lang. Mijn voeten waren niet mijn mooiste onderdeel en ik was al lang blij dat ze in de winter niet zichtbaar waren voor de buitenwereld.

Daarnaast had ik ook nog zijflappen aan de buitenkant van mijn voeten, waardoor de voorkant extra breed was. En alsof dat niet genoeg was, had ik ook nog lange tenen, mijn derde teen was zelfs langer dan mijn eerste teen.

Als kind liep ik ook vaak letterlijk op mijn tenen, waardoor ik bij elke stap iets omhoog veerde. Gelukkig leerde ik door het wandelen weer wat te zakken en te aarden.

De verkoper zei:

‘waarom koop je geen mannen schoenen?’

Dit klonk niet erg charmant. Ik was even stil….

Wat maakte het eigenlijk uit? Als wandelaar zijn drie dingen erg belangrijk: schoenen, sokken en een goede rugzak! Daar moest je nooit op bezuinigen.

Een paar uur later stond ik zowel met mijn oude als nieuwe wandelschoenen weer buiten de winkel. Voor het eerst in mijn leven had ik mannen schoenen gekocht ;-).

Deze keer wilde ik het tweede deel van het Pelgrimspad lopen van Den Bosch naar Maastricht, totaal 250 kilometer. Het Pelgrimspad was geen historische pelgrimsroute, maar ik was nieuwsgierig naar de combinatie van het afwisselende landschap en de vele kerken, kruisen en kapellen in Noord-Brabant en Limburg.

Ik las in het routeboek dat het verstandig was om overnachtingen van tevoren te reserveren. Direct raakte ik geïrriteerd. Ik had hier zo geen zin in.

Dat was zo heerlijk tijdens mijn Santiago tocht. Daar waren zoveel herbergen op de route dat reserveren echt niet nodig was. Bovendien was het zonder reserveren ook veel avontuurlijker en erg verrassend. Daarbij kon er onderweg altijd iets gebeuren waardoor ik moest of zelfs wilde vertragen.

In Nederland reserveerden de meeste wandelaars vooraf, soms zelfs alle overnachtingen vooruit. Dat voelde voor mij als een keurslijf. Ook werd ik chagrijnig van het vooraf plannen en bellen, temeer omdat ik soms zes telefoontjes moest plegen voor één overnachting.

Tegelijk durfde ik in Nederland nog niet volledig op de bonnefooi te lopen.

die eeuwige controle kant, een pop-up stoorzender vanuit angst

Terwijl ik al regelmatig onderweg ervaren had dat mensen mij heel gastvrij slaapplekken aanboden of prachtige aanreikingen deden.

de weg ontvouwde zich vanzelf tijdens het lopen

Ik sliep bij voorkeur in kloosters, kerken en bij gastgezinnen. Kamperen was geen optie, geen extra tent op mijn rug. Tegelijk vond ik kamperen ook niet zo passen bij pelgrimeren. De inspirerende ontmoetingen in kloosters, kerken en bij gastgezinnen waren voor mij een belangrijk onderdeel van het pelgrimeren.

Vooralsnog besloot ik om alleen de eerste overnachting te regelen, meer kon ik niet overzien. Sterker nog, meer wilde ik niet eens overzien.

ik wilde me overgeven aan de mysterie van het leven

zonder vooropgezet plan

zonder controle

Ik sprong met mijn backpack op mijn rug op de fiets naar het station, nog geen idee welke trein ik zou nemen. Ook dat gaf me een gevoel van vrijheid. Anders had ik weer stress omdat ik op tijd een trein moest halen.

Aangekomen in Den Bosch liep ik al vrij snel door de kleine, gezellige straatjes van het centrum. Ik passeerde de Sint Janskathedraal en nieuwsgierig liep ik naar binnen.

Eenmaal binnen overviel mij plotseling het Santiago gevoel. De Sint Janskathedraal was indrukwekkend mooi en had een bijzonder mystieke uitstraling.

Al snel werd ik aangesproken door een oudere Duitse man. Hij vroeg mij in het Engels:

‘are you a pilgrim?’

Ik antwoordde met een lach:

‘yes, I’m a pilgrim on my way to Maastricht’

De man knikte en vertelde mij met stralende ogen dat hij vijf keer naar Santiago was geweest. Inmiddels was hij 84. Toen ik hem vroeg naar een levenswijsheid op zijn pad gaf hij als advies om bij het ouder worden in alle opzichten in beweging te blijven, zowel fysiek als mentaal.

Ik bedankte hem voor zijn tip en nam weer afscheid. Ik zette mijn rugzak neer en nam plaats op één van de kerkbanken.

Als start van mijn nieuwe pelgrimstocht wilde ik even stil zijn en luisteren naar een meditatie van 'Bidden Onderweg'. Een korte dagelijkse gebedspodcast van tien minuten met een combinatie van prachtige muziek, enkele verzen uit de bijbel en vragen ter overdenking van mijn eigen leven, geïnspireerd door de ignatiaanse spiritualiteit.

De podcast verraste mij met een mooi galakoor en de vraag of ik de tekst kon toelaten tot mijn hart en niet alleen tot mijn hoofd. Even werden mijn eigen gedachten stilgezet.

Ik liep de stad weer uit, het pad kronkelde langs het water van de stadswal. Toen ik op een autoweg belandde, de Vughterweg, moest ik rechtdoor lopen. Dit was zo’n saaie weg, dat ik totaal verzonk in mijn eigen gedachten en onbewust rechtdoor bleef lopen.

Plotseling bekroop mij het gevoel dat er iets niet klopte. Had ik een afslag gemist? Was ik nu al verdwaald?

Er fietste een dame aan de overkant van de weg. Ik stak snel over en vroeg haar:

‘weet u soms of ik op het Pelgrimspad loop?’

De vrouw stopte midden op het fietspad en zei:

‘ik weet het niet, geen idee’

Ze had het nog niet uitgesproken of daar kwamen van rechts twee lachende dames aangerend, zij schreeuwden keihard tegelijk in koor:

‘het Pelgrimspad!!'

'je moet die kant op!’

Ik keek naar rechts en zag een enorm steile trap, reikend naar de hemel. Hoe kon ik zo’n prachtige trap nu gemist hebben?

De dames kwamen uit Zeeland en liepen in omgekeerde richting op het Pelgrimspad. Even wisselden we onze gezamenlijke wandelpassie uit!

Daarna beklom ik met mijn nieuwe wandelschoenen de trap naar de hemel en steeg op naar boven, nieuwsgierig naar wat komen ging!

Lees hier het vervolg in Pelgrimspad 2

NIEUW: klik hier en lees meer over de Hinde Walk

Share This

Follow Us