
Frater Paul en Hinde als warmlopers op het kloosterpad
Samen en solo op Ons Kloosterpad
Serie: Pelgrimeren op Ons Kloosterpad
Pelgrimstocht: Etappe 13, Ons KLoosterpad
Startpunt: Abdij Koningshoeven, Berkel-Enschot
Eindpunt: Landpark Assisië, Biezenmortel
Als ik de parkeerplaats van Abdij Koningshoeven in Berkel-Enschot oprijd, zie ik een zwaaiende frater staan. Met zijn andere hand draagt hij een lichtkleurige stoffen tas. Vandaag zijn we als koppel uitgenodigd om etappe 13 van het Kloosterpad warm te lopen. Het Kloosterpad telt 330 kilometer en is vanaf 1 mei te bewandelen. Frater Paul Damen, vroeger bedrijfsjurist, is sinds 1999 ingetreden en werkt deels voor de Elimcommuniteit en deels op diaconaal gebied. Ook is hij lid van het provinciaal bestuur van de fraters.
‘Zullen we beginnen met koffie?’, vraag ik met een knipoog terwijl ik de kleine, Turkse glaasjes op mijn oude Saab zet. ‘Geen goed begin zonder koffie.’
‘Heerlijk, wat fijn verzorgd’, antwoordt Paul. ‘Kan ik ook iets doen?’
‘Als je het leuk vindt mag je straks de kaart lezen, ik heb de route alvast ingekleurd.’
Al wandelend en pratend komen we na een paar kilometer uit bij Landschapspark Moerenburg, een bijzonder terrein waar stad en land elkaar raken en waar het voormalig huis Moerenburg opnieuw is gevisualiseerd. Het pad neemt ons verder mee de natuur in waar de bomen nog kaal zijn maar waar de lente zich overal voor onze ogen ontpopt in prachtige paarse, witte en gele bloemen verspreid in het gras. ‘Heb je al zin in nieuwe koffie?’, vraag ik hoopvol. ‘Als we de wens uitspreken volgt er vast snel een wandelbank.’ Nog geen tweehonderd meter later volgt er een heerlijke picknicktafel vlakbij een mooie houten brug. We genieten volop van een vroege lunch in de ochtendzon.
‘Heb je ook ergens een verlangen om naar Santiago de Compostella te lopen?’, vraag ik.
‘Nee, mijn pelgrimstocht maak ik in het dagelijks leven in de ontmoeting met zoveel verschillende mensen maar ook in het alleen zijn.’
‘Ik herken wat je zegt, het is fantastisch om naar Santiago te lopen, maar het kan ook dichterbij huis. Daarom ben ik gestart met de Hinde Walk, waar deelnemers solo lopen vanuit verbondenheid. Mijn tocht naar Santiago was eigenlijk een levensweg in geconcentreerde vorm. En daaropvolgend een enorme zoektocht van mijn ziel. Waarom heeft een mensenziel toch zo'n zoektocht? Waarom volgen wij niet gewoon de weg die onze ziel ons wijst?'
'Soms blokkeren wij onze ziel of lopen wij weg van onze ziel. Wij volgen niet altijd de weg die onze ziel ons wijst. Feitelijk is het ieder mens van nature eigen om niet zo maar spontaan die weg te volgen. We laten ons beïnvloeden door anderen, of we kunnen die weg van onze ziel niet volgen uit onvermogen. Ik vermoed zelfs dat er mensen zijn die sterven zonder de weg van hun ziel ooit te hebben gevolgd.'
‘Dat laatste voelt verdrietig’, antwoord ik.
‘Ja, daarom is het belangrijk om je intuïtie te volgen.’
‘Zeker, toch is dat nog een uitdaging, ons hoofd werkt vaak als stoorzender.’
We vervolgen onze loopreis door Oisterwijk waar onze spirituele honger wordt gestild door de Sint Petruskerk en het standbeeld van pater en dichter Poirters. Het bekendste werk van Poirters is Het Masker van de Wereld. Wat een toepasselijke titel in de huidige tijd. Hoe is het toch mogelijk dat velen van ons zich als slaven laten dwingen om met mondmaskers te lopen? Hoeveel angst zit er in ons als mens? Dit boek werd in 1646 uitgegeven en is meer dan zestig keer herdrukt.
Even later worden we afgeleid door het beeldschone protestantse Napoleonskerkje. We wandelen achter Haaren langs waar het pad ons op een bijzondere manier alle soorten religies laat zien. ‘Ik heb ergens gelezen dat fraters drie kloostergeloften van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid moeten afleggen. Hoe ervaar jij de gelofte van armoede?’
'De gelofte van armoede houdt in dat we onze bezittingen delen. Hierdoor voorkomen we dat we pijnlijke verschillen krijgen binnen de gemeenschap.'
'Is bezit dan eigenlijk ballast?', antwoord ik.
'Nee, we hebben het nodig om te kunnen leven, wonen, eten en ons te kunnen kleden. Maar dat we alles samen bezitten, geeft mij een heel vrij gevoel. Ik hoef me niet druk te maken om persoonlijke bezittingen. We delen met elkaar wat we hebben.'
We volgen de gele routewijzers op het pad en raken maar niet uitgepraat. Plotseling zijn de routepalen verdwenen. Zou het dan echt? Zijn we zomaar verdwaald? ‘Wat ben ik blij dat ik geen kaart lees’, zeg ik lachend.
Paul checkt zijn telefoon. 'Ik kom erachter dat mijn bushalte ver verwijderd ligt van het eindpunt, het Landpark Assisië. De bedoeling was dat we dit Kloosterpad gedeeltelijk of helemaal gezamenlijk zouden lopen. Als ik meega naar het eindpunt, moet ik vijf kilometer omlopen. Dan ben ik ook niet meer op tijd thuis. Daarom loop ik graag vanaf dit punt rechtstreeks naar mijn bushalte.'
'Dan heeft deze dwaling toch een functie', roep ik verrast.
Solo loop ik verder, zink diep weg in mijn gedachten en raak opnieuw de route kwijt. Oriënteer me op de kaart en zie dat ik jammer genoeg het ‘wat bezielt jou in hemelsnaam kapelletje’ heb gemist. Bij aankomst in Assisië ontdek ik dat de banden van mijn vouwfiets leeg zijn. Op het verlaten terrein ontmoet ik een hele aardige verpleegkundige en je gelooft het niet, met een fietspomp! Hij past alleen niet op de moderne ventielen. Even later loop ik met de fiets aan mijn hand ruim een half uur naar de enige bushalte in Biezenmortel en kom daar tot de ontdekking dat er op zaterdag geen enkele bus rijdt. Ik neem het risico en spring dan toch maar op mijn vouwfiets met lege banden. Tergend langzaam met lood in mijn benen voel ik elke steen en draai ik door op de pedalen van mijn trappers. In mijn gedachten hoor ik alleen nog maar de woorden van frater Paul: 'In het alleen zijn maak ik nu mijn eigen pelgrimstocht.’







Ook zin in pelgrimeren op Ons Kloosterpad? Klik hier naar de site van het Kloosterpad