Toen Hinde Joldersma vijf jaar geleden de camino ging lopen, had ze geen idee dat ze na haar tocht haar leven op de kop zou zetten. Ze kreeg een sterk religieuze ervaring en besloot haar werk op te geven.

Sindsdien zoekt ze naar een manier van geldverdienen die de ervaring van de camino uitdraagt. Damiaan Messing, initiatiefnemer van pelgrimsroute Walk of Wisdom, zocht haar op.

Titel: Geloven in de Weg
Magazine: Jacobsstaf 16
Auteur: Damiaan Messing
website: www.santiago.nl/werkgroepen/jacobsstaf

Hinde en ik ontmoeten elkaar in het voormalig kapucijnenklooster in Velp (Noord-Brabant). Niet zonder reden: beheerder Avant Spirit ontwikkelt het klooster als ‘pelgrimsherberg’ en Hinde hield er net haar eerste Hinde Walk. Bij die walk lopen deelnemers overdag alleen en ontmoeten ze elkaar ’s avonds voor een persoonlijke uitwisseling.

Hinde: ‘Vijf jaar geleden werkte ik als zzp’er in de werving en selectie. Voor het management van een verpleeghuis zocht ik bijvoorbeeld vier kandidaten en dan koos de opdrachtgever er één uit. Op een gegeven moment kreeg ik zin in een lange wandelvakantie. Even ertussenuit. Ik besloot de camino te lopen vanaf Saint-Jean-Pied-de-Port. Daar aangekomen kreeg ik meteen de eerste nacht drie sterke dromen. Ik heb wat met dromen en één was helder: “Neem afscheid van je werk”. Dat was nog voor mijn tocht goed en wel begonnen was!’

Al snel volgden meer signalen. Hinde kreeg last van haar scheenbeen, een vervelende blessure die weken kan aanhouden. ‘Een medepelgrim zei tegen me: “Als je iets met je been krijgt, sta je niet stevig genoeg in het leven”. Ik was verbolgen: ik ben toch zeker onafhankelijk! Maar ze zette me aan het denken. In gezelschap ben ik heel sociaal met als keerzijde dat ik te weinig eigen koers houd. Dat kwam ik in mijn werk vaak tegen.’

Zo overpeinzend worstelde Hinde zich verder over de camino. ‘Mensen zeiden tegen me: “Je moet rust nemen”. De derde die het zei, had een grote baard – het leek wel Jezus zelf. Hij nodigde me uit om bij hem en zijn vriendin in huis te blijven. Hij had een atelier en ik mocht zo lang blijven als nodig was. “Wees welkom in ons huis”, zei hij. Ik ben er uiteindelijk een dag gebleven, ik wilde verder. Maar bij het afscheid gebeurde er iets. Hij gaf mij een omhelzing en ik moest ontzettend en heel lang huilen. Het voelde zo liefdevol en onvoorwaardelijk.’

Met verbazing hoor ik hoe Hinde na die ontmoeting weer vrijuit kon lopen. Ik snap goed dat ze dat als een religieuze ervaring beschouwt. Hinde: ‘Ik heb me op de camino gedragen gevoeld. Dat je mensen ontmoet, die je moet ontmoeten, het leek wel gestuurd. Mensen zeggen tegen me: “Het was toeval!” Maar ik geloof niet in toeval, de mensen die je tegenkomt en raken, daar heb je wat mee uit te zoeken.’

ik heb me op de camino gedragen gevoeld

rode puntneus

Vóór haar tocht was Hinde helemaal niet bezig met het geloof. Ze is protestants opgevoed, en geloofde ergens ‘met mijn hoofd’. Op de camino werd het anders en leerde ze – ze vouwt haar handen open – om met vertrouwen te lopen en vol overgave. Hinde: ‘Ik kwam terug en gunde iedereen die wandel ervaring. Maar ja, hoe doe je dat het beste, en op een manier dat ik er ook nog mijn geld mee verdien?’

Met ontwapenende openheid en nog nasmeulend enthousiasme vertelt Hinde hoe ze met spaargeld en leningen een internetportal bouwde voor eerst wandelvakantiehuisjes en later pelgrimsherbergen: Hinde Lodges. Haar boodschap: ‘Walk alone, walk your own camino at home’. Ze wilde mensen uitdagen om, waar dan ook, alleen te gaan wandelen. Bij een boeking van een huisje of herberg kreeg je meteen de dichtstbijzijnde wandelroutes in je smartphone.

zodra ik in mijn hoofd zit, ben ik van het pad af

Hinde: ‘Als je alleen loopt, kun je je maximaal verbinden met alles om je heen: zowel de natuur als de mensen die je ontmoet. Je leert jezelf ook heel goed kennen: jij bepaalt wanneer je pauze neemt, waar je koffie drinkt, welke afslag je neemt, door wat je je laat verleiden. Wie zich openstelt, wacht avontuur.’ Ze had maar liefst vijf mensen voor haar werken en beet zich drie jaar lang in haar missie vast: ‘Ik moest en zou koers houden.’ Achteraf lijkt de exercitie een langgerekte herhaling van haar camino. Er kwamen signalen, zoals bugs op haar website, die haar deden vragen: ‘moet dit wel zo zijn?’ Mensen in haar omgeving stelden vragen: ‘Wandel je nog wel zelf?’ Of: ‘Hé, ontwikkel jij een IT-bedrijf?’

Haar lijf werd ook nu de grote spiegel die ze op de camino was: ‘Ik kreeg woedeaanvallen. En, gênant, een rode puntneus! Zomaar mijn neus aanraken deed al pijn. Ik poederde het natuurlijk weg.’

Langzaam begon het kwartje te vallen. ‘Laatst las ik dat de punt van je neus verbonden is met je hart. Hoe waar is dat: mijn hart was gesloten. Het zat gevangen in het harnas van de doelen die ik mezelf gesteld had.’

hinde walk

Ze ging weer wandelen, met open handen en vol overgave, en liep de Walk of Wisdom rondom Nijmegen. ‘Dat gebaar van open
heid wenkt de juiste mensen. Ik val daarbij natuurlijk ook op. Ik draag een hoed en een grote rugzak, terwijl de meeste mensen een dagrugzakje hebben. Als je even op een kruispunt in je boekje kijkt, komen mensen al op je af om te vragen of ze je kunnen helpen.’

Ze had ontroerende en verrassende ontmoetingen en overnachtte bij toeval – ‘nou ja ...’ – in het klooster in Velp. Daar raakte ze met de beheerder in gesprek over het klooster als pelgrimsherberg. Nu, een paar maanden later, heeft ze het idee van de internetportal losgelaten en richt ze zich op de Hinde Walk. Hinde: ‘Ik stuur ze overdag op pad met een routebeschrijving en hoop stiekem dat ze daarvan afwijken. Dat doen sommigen ook. Ze kunnen me altijd bellen en dan haal ik ze op met mijn busje, maar dat blijkt helemaal niet nodig.’ Na terugkeer in het klooster ontmoeten de wandelaars elkaar in de oude refter bij de maaltijd of in het kloosterbos bij een kampvuur en muziek.

Hinde: ‘Het voelt als het begin van iets nieuws, maar waar het heen gaat laat ik los.’ Ze gaat dus niet het hele jaar vol plannen met weekeinden, maar houdt het bij kleine doelen. ‘Bij de werving en selectie vroegen we kandidaten waar ze zichzelf over drie of vijf jaar zagen. Maar die vraag heeft geen waarde: je doet tekort aan de inzichten die je onderweg mag ontvangen. Je loopt zelfs risico dat je die inzichten niet ziet, omdat je zo gericht bent op je doel.’

Aan het eind van ons gesprek komt opeens de tuingroep van het klooster bij ons aan het wiel (oude dijkdoorbraak) zitten. Vriendelijke mensen die ons nieuwsgierig aankijken. ‘Zoekt en gij zult vinden’, zegt een jonge vrouw als ze hoort waarover we praten. ‘Sla het stof van je schoenen als het ergens niet goed voelt en ga verder’, vult een ander aan. Als ik het klooster achter me laat, ben ik ontroerd. Mooi hoe Hinde met zo’n open hart en overgave haar keuzes maakt en vooral ook gaande antwoord probeert te geven op wat het levenspad haar ingeeft. Ik wens haar een buen camino!

lees hier de eerste blogs van mijn pelgrimstocht naar Santiago

of

lees 'vanuit je hoofd kun je geen stappen zetten' - interview over persoonlijk leiderschap